ტიტველი ქალები, როგორც საქართველოს სახე

საქართველოს, ქართველის ხსენებისას პირველად რა გახსენდებათ? ალბათ დროშა, ეკლესიები და ა.შ – მოკლედ, რაღაცები, რითიც ქართველები როგორც წესი, ვამაყობთ ხოლმე. რამდენიმე დღის წინ მეგობრები ვექსპერიმენტობდით და აღმოვაჩინეთ ფრიად უცნაური დეტალი, თუმცა მანამდე ნახეთ სქრინები, რას გვიჩვენებს გუგლი ამა თუ იმ ქვეყნის სახელის თუ ეროვნების ძებნისას:

რუსეთი: მედვედევი, დათვი, რუსი ბომჟი, რუკა და ა.შ – ძირითადად რუსეთთან ასოცირებული სიმბოლოები.


ამერიკა: დროშები დროშები დროშები თავისუფლების ქანდაკება, არწივი და ლეიდი გაგა.


ჩინეთი: რუკები და დროშა


საქართველო: მაკა ასათიანი, ლიკა ქავჟარაძე, ტიტველი ქალების არმია და რატომღაც ლევან მეტრეველი, იგივე მროველა 🙂 ძალიან “სასაცილო” სტატისტიკაა, განსაკუთრებით მაშინ, თუ გავითვალისწინებთ რომ დღემდე ყანწებით ვსვამთ სამშობლოს სადღეგრძელოს და მისი ღირსშესანიშნაობის გრძელი ნუსხის გაცნობა თითოეული ტურისტისთვის არასდროს გვეზარება. არადა როგორც ხედავთ, ტიტველი ქალების მეტი საამაყო არაფერი გვქონია/გვყოლია.
პრინციპში, რას ვუწუნებ, მშვენიერი გათვლაა: უცხოელი სერჩავს საქართველოს და ხედავს ნაშებს : ჩამოვა, რატომ არ ჩამოვა?
გააჩნია რომელი კუთხიდან შევხედავთ ამ ამბავს: კუთხიდან, საიდანაც აშკარად ჩანს რომ დაგვენძრა თუ იმ მხრიდან, საიდანაც მუდამ და მდგრადად ვითარდება საქართველო 🙂

რიგითი ქსენოფობის დღიურიდან

გუშინ მაკდონალდსში ვიჯექი, როცა ჩემს თითქმის ცარიელ მაგიდას ერთდროულად მოუსხდნენ რუსი და სომეხი ბიჭები.

-ადგილი დაკავებულია? – მორიდებულად მეკითხება ერთ-ერთი მათგანი, შავგვრემანი ბიჭი . ძლივს მესმის ყურსასმენებში.

-დასხედით- ნაჩქარევად ვეუბნები და მუსიკის მოსმენას ვაგრძელებ. მგონი რაღაცას ჩემზე ლაპარაკობენ ერთმანეთში. რამდენიმე წუთში ისევ მაწყვეტინებს. რუსულად ცდილობს ლაპარაკი გამიბას, მეც ზრდილობის გამო რამდენიმე ფრაზას ძლივს ვბლუკუნებ ჩემი დამტვრეული რუსულით და ვითხოვ საუბრის მშობლიურ ენაზე გაგრძელებას. ცისფერთვალება რუსი წყნარად ზის და გვიღიმის. სულ რამდენიმე წუთი გაგრძელდა ჩვენი საუბარი.

– შენ ძალიან ლამაზი თვალები გაქვს

-მადლობა- თავაზიანად ვპასუხობ ყურში მკვახედ მოხვედრილ გაზეპირებულ ფრაზას და გულის სიღრმეში მეცინება.

-ბათუმში არ წამოხვალ? – ისევ იძულებულს მხდის ყურსასმენები მოვიხსნა და შემოთავაზებას გადავხედო .  ამჯერად უკვე ხმამაღლა მეცინება და ლამისაა დავთანხმდე. საინტერესოა სადამდე ეყოფა გამბედაობა, მაგრამ ზრდილობიანი არათი შემოვიფარგლები და თვალს ვაყოლებ, როგორ დგებიან ჩემი მაგიდიდან და მიდიან.

ვაღიარებ, მომეწონა ის ბიჭი. საყვარელი და ზრდილობიანი იყო. სამწუხაროდ, ამ დროს ისევ შემახსენა თავი ჩემში მიძინებულმა ქსენოფობმა და დავმწუხრდი. არადა რას ვერჩი სომხებს? გრძელი ამბავია. მოკლედ დაახლოებით ასე ჟღერს: როგორც ჭეშმარიტ ქართველს და პატრიოტს მათი ხსენებისას ისტორიული ფაქტებიც მახსენდება ხოლმე და პირადი გამოცდილებიდანაც ბევრი არაფერი სიკეთე მახსოვს მათგან. პირიქით, ძალიან ბევრი აუტანლობა და გაუტანლობა.

ნათიას სოფელში დასვენებისას უარესი დამემართა. ქურთების ოჯახთან ერთად დავდიოდით ხოლმე მდინარეზე. მშვენიერი ურთიერთობა გვქონდა მათთან, გვქონდა და მქონდა . ერთ მშვენიერ დღეს, მდინარიდან რომ ვბრუნდებოდით, ვიღაცებმა ჩაგვიარეს გვერდით. სრულიად უცხო ხალხის შემრცხვა იმის გამო რომ დიდი იყო შანსი მათ მეც ქურთი ვგონებოდი.

დიდხანს ვფიქრობდი მერე ამაზე და უკვე ჩემი ფიქრების შემრცხვა . თუ პირველ შემთხვევაში სომხებისადმი ჩემი უარყოფითი დამოკიდებულება გამოცდილების და ისტორიული წარსულისთვის შემეძლო მიმეწერა, მეორე ფაქტს ვერაფერი დავუდე საფუძვლად.

ჯერ კიდევ ვფიქრობ, მაინც რა იწვევს ჩვენში, ამ შემთხვევაში ჩემში ქსენოფობიურ წამოვლებს. ძალიან მოკლედ და ზედაპირულად თუ ვიტყვი, ალბათ სისხლში გამჯდარი მედიდურობა და ყბადაღებული საამაყო ქართველობა.