რამდენიმე მიზეზი ბედნიერებისთვის

ისე მოხდა, რომ ზედიზედ რამდენიმე გაზაფხული საკმაოდ მძიმედ გადასატანი აღმოჩნდა ჩემთვის და შესაბამისად, როცა ზამთარი დასრულდა, მოვემზადე კიდევ რაღაც უბედურებებისთვის , რასაც იდეაში ეს გაზაფხულიც უნდა ჩაემწარებინა.

არადა , წელს ყველაფერი პირიქით მოხდა: მგონი ეს ყველაზე კარგი 3 თვე იქნება ამ წელიწადში, გარემო და ემოციური ფაქტორების გათვალისწინებით.

პირველ რიგში, ასე მშვიდად და ბედნიერად ყვავას გამო გახლავართ და აგერ უკვე ჩვენი ერთად თანაცხოვრების მე-9 თვე გახდება მალე:

თუმცა, არის კიდევ პატარ-პატარა მიზეზები, რომლებიც ძალიან მახარებს:

პირველ რიგში უნივერსიტეტი: პროგრესი შეინიშნება, შედარებით აღარ მეჯავრება თსუ და შესაბამისად, აღარც ლექციებს ვაცდენ. კიდევ ერთი წარმატება, რაც თსუს უკავშირდება, არის ის, რომ მე , ნათიამ და კნუტმა გადავწყვიტეთ დაგვეწერა პროექტი მისია2012-ის თვის. ვინც არ იცის, ეს არის სტუდენტური კონკურსი, სადაც გამარჯვებული გუნდი ფულად თანხას მიიღებს და ამისთვის უნდა გააილახოს 2 ეტაპი: პირველ ეტაპზე თსუს 95 წლისადმი მიძღვნილი ღონისძიების პიარკამპანიის პროექტი უნდა დაგვეწერა.მოკლედ, ჩვენ ეს შევძელით და მოვხვდით კიდეც 6 საუკეთესო გუნდს შორის.  ახლა მეორე ეტაპია და ჩაი გურიელის პიარი გველოდება წინ. ვნახოთ..

ასევე ძალიან მახარებს ის ფაქტი, რომ მას შემდეგ , რაც დიეტა შევწყვიტე, რაც კარგა ხნის წინ მოხდა, ვარჯიშსაც მოვუკელი, ჩემი წონა დიდი დიდი +- 1 კილოგრამის სხვაობით მერყეობს ^^

ჰო, ავიყვანეთ კნუტი, რომელიც პატრონს საჭიროებდა ❤ ძალიან დიდი ხანია მინდოდა მყოლოდა კატა, მაგრამ ძლივს გავბედე მოყვანა. გამომდინარე იქიდან რომ შინაური ცხოველები არც ისე იოლი მოსავლელები არიან, რიგ შემთხვევებში, მთელი შეგნებული ცხოვრება თავს ვიკავებდი იმისგან რომ მყოლოდა პერსონალური ცხოველი და მიმეხედა მისთვის. ახლაც, რომ არა ნატოშა კიდევ არ მეყოლებოდა კნუტი.  სტივენი დავარქვით და ვცხოვრობთ მშვიდობიანად. სხვათაშორის, არც ისე რთული მოსავლელი ჩანს, ჭკვიანი და წყნარი კნუტია, ან ისე მკვდარივით მძინავს ღამით, არ მესმის მისი კნავილი 🙂 ასეა თუ ისე, ძალიან ბედნერი ვარ სახლში ახალი სულიერის გაჩენით. აი ისიც:

ჰო კიდევ. მთელი ცხოვრებაა გრძელ ან მოგრძო თმას ვატარებ, ჰოდა გადავწყვიტე გამერისკა. შავად შემეღება და დამემოკლებინა. ერთიც და მეორეც, საკუთარი მარჯვე ხელების დახმარებით მოვახერხე და დავრწმუნდი, რომ თუ იურისპრუდენციაში არაფერი გამომივა, საკუთარ სილამაზის სალონს გავხსნი 🙂 მგონი ურიგოდ არ გამოვიყურები :

და კიდევ ერთი ძალიან მნიშვნელოვანი ფაქტორი, იმისთვის, რომ თავი ყოველთვის კარგად იგრძნო- მეგობრები. ისეთი მეგობრები, რომლებთანაც შეგიძლია 1 კვირა დამუნჯებულმა გაატარო და თავი უხერხულად არ იგრძნო :დ ეს ჩემებური ტესტია მეგობრობის: ჩემი ნამდვილი მეგობარი ისაა, ვის გვერდითაც არ ვფიქრობ რა ვთქვა, ამინდზე ვილაპარაკო თუ უნივერსიტეტზე, უბრალოდ შემიძლია ჩუმადაც ვიყო 🙂

ეს თებერვალში გადაღებული ფოტოა, ჩემს დაბადების დღეზე.

მგონი საკმარისი მიზეზებია იმისთვის რომ ყველაზე კარგ გაზაფხულად ვაღიარო ეს დრო. დანარჩენი რაღაცები არ გამახსენდა და ზოგიერთი რამ შემდეგისთვისაც უნდა შემოვინახო ^^

ესეც ჩემი პატაკი მკითხველს, იმის შესახებ , თუ რასა ვიქმ და როგორ ვარ ამ ბოლო დროს 🙂

აბა რა, აბა რა…

წარმოიდგინეთ, რა პირობებში უნდა სწავლობდეს ადამიანი, უნივერსიტეტის საპირფარეშოში შესვლისას ქაღალდი რომ დახვდება და ეს ფაქტი გააბედნიერებს. ბიბლიოთეკაში ვაირლესს რომ დაიჭერს და სიხარულით ცას ეწევა. ჰო, ჰო, ერთ-ერთი ასეთი “ბედნიერი” მე გახლავართ, რომელსაც დღეს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სწავლა დაეწყო.

მოკლედ, ეს ორი ფაქტი ერთდღიანი სიხარულისთვის სრულიად საკმარისი იყო, თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ უკვე  ერთი კვირაა ვიტანჯები სხვადასხვა გაუგებრობებით: დროზე არ გამეხსნა ბაზა, როცა გამეხსნა, ვეღარ ავირჩიე სასურველი ლექტორები, ადგილების აღარარსებობის გამო და ისევ ის ნაგავი შემრჩა, რაც წინა წელს. აი შემდეგი წლისთვის, საკუთარ თავს ვპირდები, საიტის რეფრეშით გავსკდები და საყვედურს არ მივიღებ ადმინისტრაციისგან იმის თაობაზე, თუ სად ვიყავი მანამდე, როცა ადგილები საკმარისად იყო..

პრინციპში, ყველაფრის ღირსი ვარ, უმადურობისგან დაბრმავებული თსუს ღირსებებზე რომ დაიწყებს კაცი ლაპარაკს და დედა უნივერსიტეტის სახელს დახარბდება, იმსახურებს კიდეც ტუალეტში ქაღალდის დანახვაზე ხტუნვას იწყებდეს ..

არადა , როცა თეუსუ გაუქმდა და თსუს შემოვუერთდით, პატარა ბავშვივით მიხაროდა, აქაოდა, მომეცა შეცდომის გამოსწორების შანსი-მეთქი. ახლა, თავიდან რომ ვაბარებდე, არათუ მეორეს, თსუს საერთოდ არ ჩავწერდი იმ 7 ფაკულტეტში! სულ სხვანაირ უნივერსიტეტზე ვოცნებობდი, სულ სხვანაირზე: ფილმებში რომ ლექციებიდან გამოსული სტუდენტები სხედან მწვანე მოლზე წიგნებით ხელში და ბედნიერებას ასხივებენ ხოლმე, ეგ მინდა…

წიგნებით გადაჭედილი , დიდი და ნათელი ბიბლიოთეკები მინდა, სადაც ყოველთვის დამხვდება სათანადო ლიტერატურა და არა გვერდებამოხეული და გაჭირვებით ნაშოვნი აკინძული ქსეროასლები. უგემური გუდფუდის ნაცვლად მყუდრო და მოწესრიგებული , ვრცელი კვების ობიექტს ვისურვებდი.

ნუთუ ეს ყველაფერი ელემენტარული არ არის, რასაც სტუდენტი უნდა ითხოვდეს უნივერსიტეტიდან, რომლის სახელი და დიდებაც ქვეყნის ფარგლებს გარეთ “ქუხს”? აბა რა, აბა რა..

დღეს თსუში განათლების მინისტრი და რექტორი მივლენ და ასწლიანი რემონტის შედეგად გაწკრიალებული პირველი კორპუსის მისადგომებიდან იდემაგოგებენ იმის შესახებ, თუ რა ფასდაუდებელია სწავლა უნივერსიტეტის დიად კედლებში და რა პატივი ხვდათ წილად პირველკურსელებს იქ სწავლით.აბა რა, აბა რა..  გამოუცდელი სტუდენტებიც სიხარულით ცას ეწევიან და თავს დაიბრმავებენ , როცა ელემენტარული თხოვნის შემთხვევაშიც კი ადმინისტრაციიდან სამდივნოში გაუძახებენ, სამდივნოდან სადმე, სადმედან კიდევ სადმე და სადმედან ისევ სადმე და ასე დაუსრულებლად.თავს დაიბრმავებენ მაშინ, როცა გამოცდებისას უკანასკნელ წუთებში სიებში არ იქნებიან და დარეტიანებულები ირბენენ აქეთ-იქეთ ხარვეზის აღმოსაფხვრელად.

თავს დაიბრმავებენ მაშინ, როცა მეორე კურსზე გადავლენ და ბაზაში არ აღმოჩნდებიან, ან რატომღაც სტუდენტის სტატუსი შეჩერებული ექნებათ, ზემოთხსენებულ “ელმენტარულ” მოთხოვნებზე კი ხმის ამაღლება არც კი ღირს: როგორ, განა ახლახანს არ გვეღირსა ესოდენ ნანატრი პირველი კორპუსის ეზო? როგორ, განა ბიბლიოთეკაში საკმარისი რაოდენობით არ მოიპოვება ქსეროასლები? როგორ, ის მე არ ვიყავი, ვინც ბიბლიოთეკაში ვაირლესი დაიჭირა და საპირფარეშოში ქაღალდი დახვდა? გუდფუდს არ ვსტუმრებივარ და ხმის ამოღების უფლება მაქვს განა? აბა რა, აბა რა, ეს უბრალოდ ეს მე ვარ უმადური.

რამე გამომრჩა და არ ვიწუწუნე? მეც ვცდილობ თავი დავიბრმავო და კმაყოფილი ვიყო ყველაფრით, ბოლოსდაბოლოს მეც იმ სტუდენტთაგანი არ ვარ , ამხელა პატივში რომ იმყოფებიან? ამ ყველაფერს დაფასება უნდა, გავა დრო და მეც დავაფასებ სახელმწიფოს ამაგს. თუმცა, ვიდრე ეს დრო გავა , შემიძლია ისევ ვწერო პოსტები, გუგლში დასერჩილი მშვენიერი ფოტოებითურთ, ისევ ვუყურო ჰაი სქულ მუვის და ვიოცნებო. აბა რა, აბა რა…

ორი კვირა ერთ პოსტში

გამარჯობა მკითხველო. რამდენი ხანია არაფერი დამიწერია? სულ რამდენიმე დღეა. ალბათ ვიღაც ყოველდღე შემოდიოდა ბლოგზე და ამოწმებდა, ახალი ხომ არაფერი დამიპოსტავს, მაგრამ არა, ბოლო პოსტიდან დღემდე აქ არაფერი განახლებულა. ჩემს საყვარელ ბლოგებს როცა ვსტუმრობ და ახალი არაფერი მხვდება, ცნობისმოყვარეობა მიპყრობს და ვცდილობ წარმოვიდგინო, რას აკეთებს, რატომ არ წერს? ალბათ თქვენც გაინტერესებთ , თუკი წინა თვეში ყოველდღე ვწერდი და წესით ასეც უნდა გამეგრძელებინა, რა დამემართა სექტემბრის დადგომისთანავე?

ორი კვირის წინ პირველად შემცივდა და წინდები ჩავიცვი. აივანზე გავედი, დავჯექი და დავიწყე ფიქრი, რა შეიძლებოდა გამეკეთებინა ფეისბუქის რეფრეშის სანაცვლოდ, ბევრად საინტერესო და სასარგებლო? დიდხანს არ მიფიქრია, სიცივემ მიმახვედრა რა უნდა მეკეთებინა : ქსოვა დავიწყე. ერთი წელია ჩხირებისთვის ხელი არ მომიკიდია, სხვა რაღაცებმა, მაგალითად ჩემმა ბლოგერად ქცევამ დამავიწყდა რომ ამქვეყნად კიდევ არაერთი საინტერესო საქმე არსებობს და რაც მთავარია ისინი მე მშვენივრად გამომდის. ასე გადმოვაწყვე ჯერ კიდევ ერთი წლის წინ ნაყიდი ძაფები და საქმეს შევუდექი.

გაგიკვირდებათ და ორ კვირაში მოვქსოვე ჟაკეტი, კაშნე , ჩანთა და ქუდი. მინდოდა ყველასთვის გადამეღო ფოტოები და ამ პოსტშივე დამედო, მაგრამ ვებკამერით გადაღებული ფოტოები შემაძრწუნებლად ცუდი გამოდის და გადავიფიქრე. ცუდია, სასწრაფოდ ვსაჭიროებ ახალ ფოტოაპარატს, თუნდაც იმიტომ რომ ესენი გადავიღო ნორმალურად. თბილისში ჩამოსვლისთანავე ვითხოვებ ციფრულს და ცალკე პოსტს მივუძღვნი ჩემს “პირმშოებს” 🙂 ახლა შესვენება მაქვს, უფრო სწორად ძაფები შემომელია და გადავწყვიტე ცოტა ხნით შევწყვიტო ქსოვა. ფესტივალამდე დარჩენილ რამდენიმე დღეში “იდიოტის” წაკითხვას მოვასწრებ ალბათ.. უცნაურია, წლებია ამ წიგნს ვეძებ და რამდენიმე დღის წინ აღმოვაჩინე ჩემს ცხვირწინ, თაროში :/ ცრუმორწმუნე რომ ვიყო, ალბათ ვიტყოდი, განგებას არ სურდა ბავშვობაში დამემთავრებინა და მისი გაქრობა ჩემს სასიკეთოდ მოხდათქო 😀

ჰო, ამ ორი კვირის განმავლობაში თბილისში ჩამოსვლაც მოვახერხე რამდენიმე დღით, ჩემი ჩხირები და ძაფები ყველგან თან დამქონდა. ალუკარდთან რომ დავრჩი, ღამით ქეთი და ყვავა ფილმს უყურებდნენ , მე პარალელურად ვქსოვდი 😀 ელვისი მომენატრა ისევ . სხვა დანარჩენი უცვლელადაა, არაფერი არ ხდება. ან რა უნდა მოხდეს, ცხვირი ძაფებში მაქვს ჩარგული, თბილ პლედში ვარ გახვეული და ამქვეყნის არაფერი გამეგება, რამდენიმე წუთით თუ შევიჭყიტები ფეისბუქზე მოვალეობის მოხდის მიზნით, ტელეფონი კი ისე დაჯდება და გაითიშება ხოლმე, ვერც კი ვიგებ.

მართლა იდეალურად დავისვენე ამ ზაფხულზე და შემოდგომაც ასევე იდეალურად გრძელდება : ჩემი აქეთ-იქეთ მოგზაურობა პენსიონერული დასვენებით ჩავანაცვლე და ბათუმისთვის ვემზადები: კინოფესტივალი წინ მაქვს და გული მიგრძნობს, ძილი ძალიან დამაკლდება. სულ რამდენიმე დღე დარჩა წასვლამდე და ცოტა გული მწყდება : ძალიან მინდოდა ნათია, ან ქეთი წამოსულიყო, არც ერთთან არ მიჭირს ყოფნა, არც ჭირში და არც ლხინში, გამოცდილი თანამეინახეები არიან უკვე , ახლა ვისთან, სად როგორ ვიქნები, ღმერთმა იცის და ვისი წუწუნის ატანა მომიწევს 🙂 რაც მთავარია, თან რა ჯანდაბა წავიღო არ ვიცი, როგორი ამინდები იქნება, ეშმაკმა უწყის , მეკი ბევრი ბარგის თრევა ჭირივით მეზარება ხოლმე :/

ეს დღეები უნივერსიტეტზეც ვფიქრობ. ვაღიარებ, ცოტა მომენატრა. რაც არ უნდა იყოს, ძველი შეცდომების გამოსწორების და შეტენილი საგნების თავიდან შესწავლის და რაც მთავარია კარგად შესწავლის შანსი მაქვს. მართალია ყოველ წელს ამას ვამბობ, რომ უკეთესად ვისწავლი და აღარ გავახალტურებ არაფერს, მაგრამ ახლა მართლა! აღარ დავუშვებ კიდევ რამე შემეტენოს და პატიოსან სიტყვას აქაც, ბლოგზეც დავდებ 🙂

მოკლედ, ყველაფერი მიხარია და ყველაფერი გენიალურადაა: ან რატომ არ უნდა მიხაროდეს, ბოლოსდაბოლოს, როცა ფესტივალიდან თბილისში დავბრუნდები, მარტო ვიქნები და იმედია ნათიასაც გამოუშვებენ ხოლმე ჩემთან დასარჩენად. შარშანდელი დღეები მომენატრა, ისევ აუცილებლად იქნება ჩემთან შეკრებები და mad bloggers ფართები 🙂

მგონი არაფერი გამომრჩენია, ის კიარადა ცოტა მომავალშიც გადავიჭერი, ასე რომ ზუსტად ის დროა პოსტი დავაფაბლიშო ^^