14 ივლისი – გათხოვილი ქალის დღიურებიდან

რამდენიმე კვირის წინ დავწერე რომ ვთხოვდებოდი. ჰოდა, 14-მა ივლისმაც მოაღწია. როცა ქორწინების სახლში ვიყავით და თარიღზე შევთანხმდით, ჯერ კიდევ ძალიან არარეალური და შორეული მეჩვენებოდა ჩემი გათხოვების ამბავი. ჰოდა ცოტას მოვყვები 🙂

ზოგადად, ქორწილები არ მაინტერესებს და შესაბამისად, ფუშფუშა და ულამაზესი დედოფლობის პრეტენზია არ მქონია, არც წინასაქორწინო ვნებათაღელვებს შევუპყრივარ. თუმცა, ვინაიდან საჭირო იყო, საკუთარ ქორწილში ჩვეულებრივზე ოდნავ ლამაზი ვყოფილიყავი, დილიდან დავჯექი სალონში და შევუდექი თავიდან აწყობას. გავიკეთე წარბები და ვერავინ მიხვდება რამხელა მსხვერპლი იყო ეს. გავიკეთე მაკიაჟი და თმა. ფრჩხილებს წინა დღით მივხედე და სარკეში ჩახედვისას YveLaZe LaMaZoBiS ამბიციებმაც კი შემომიტია 😀

ტაქსში ჩავჯექი და ვცდილობდი ჩემს სახეს არაფერი დამართნოდა. სახლში ყურებამდე გაბადრული შევედი და ყველაფერი მაშინ დამთავრდა, როცა უბედური შემთხვევის გამო ჩემი ლამაზი კულული დაიშალა. როცა სასოწარკვეთილი ვღნაოდი, მაშინ მივხვდი რამხელა ყურადღებას უთმობენ ქალები ქორწილის დღეს თავიანთ გარეგნობას. კუსტარული მეთოდებით ჩემი ვარცხნილობა მკვდრეთით აღდგა და სახლიდან გასვლამდე ბოლო წუთებში ყვავამაც ჩაიცვა ტანსაცმელი და სიძეს დაემსგავსა.

წავედით ბარათაშვილზე მდებარე ქორწინების სახლში. იმ უხერხულ მომენტს გამოვტოვებ, როცა ქმრის ნათესავებთან პირველი შეხვედრა შედგა, იცით ალბათ, როგორც ხდება ხოლმე 😀

ხელის მოწერისას შანსი არ დაგვიტოვეს უარი გვეთქვა ქორწინებაზე და არ უკითხავთ, თანახმა ვიყავით თუ არა, უბრალოდ დოკუმენტზე ხელი მოგვაწერინეს ჩვენ და მეჯვარეებს და გამოგვიშვეს .

ჰო მართლა, ჩემი მეჯვარე ნათია იყო, ყვავასი აჩო.

ბოლოს თაიგული ვისროლე. რატომღაც თავიდანვე ვიცოდი რომ ქეთო დაიჭერდა. ვნახოთ ამართლებს თუ არა მითი თაიგულის შესახებ.  მკითხველი ალბათ არ მიწყენს, თუ ე.წ “სუფრის” მომენტსაც გამოვტოვებ, ხომ იცით როგორც ხდება ხოლმე. თუმცა არა, ჩვენს შემთხვევაში ყველაფერი იოლად იყო, ძალიან პატარა, უახლოესი ადამიანებით დაკომპლექტებულ სუფრაზე მომიწია ჯდომა პატარძლის რანგში და რაც მთავარია, ცოტა ხნით.

ქორწილიდან ყველაზე საინტერესო ფოტოებია ხოლმე. ჰოდა თხრობით თავს აღარ შეგაწყენთ, იხილეთ ფოტოები და მომილოცეთ, ბოლოსდაბოლოს მართლა ძალიან ბედნიერი ვიყავი, იმიტომ რომ ერთმანეთი გვიყვარს, იმიტომ რომ ყველაფერი იდეალურადაა, იმიტომ რომ ვხედავდი როგორ უხაროდათ ირგვლივ ჩვენი დაქორწინება ^_^

არიან კაცები

არიან კაცები, რომლებიც გჩუქნიან ძვირფას საჩუქრებს, გიკეთებენ რომანტიულ სიურპრიზებს, ზრუნავენ შენზე, იტანენ შენს ყველა კაპრიზს. მიუხედავად მათი “ღვაწლისა” და შენში ჩადებული შრომისა მათ არ აფასებ. მათ შენი შენარჩუნების ერთადერთი გზა აქვთ: მუდმივი ყურადღება და ახალ-ახალი სიურპრიზები, მანამ, სანამ ვინმე უკეთესი არ გამოჩნდება და შენს თავს არ წაართმევს. ისინი სისულელემდე კეთილშობილები არიან და ერთადერთ რამესაც სჯერდებიან – ხანდახან მოგდებულ ყურადღებას.

არიან კაცები, რომლებსაც ფეხებზე კიდიხარ. ისინი სწორედ შენ გთვლიან ყურადღების ღირსად, არ გიკეთებენ საჩუქრებს,  არ განებივრებენ სითბოთი, მაგრამ შენ მათზე გიჟდები. სწორედ ისინი არიან შენი ყველაზე დიდი ქრაშები და უკვე შენ სჯერდები მათ მიერ მოგდებულ ცოტაოდენ ყურადღებას. მათთვის სულ ერთია შეგინარჩუნებენ თუ არა, შენთვის კი მათი მოპოვება და შენარჩუნება უმნიშვნელოვანესია.

არიან კაცები, რომელიც გიყვარს, რომელსაც უყვარხარ. ერთად ბედნიერები ხართ. ზრუნავთ ერთმანეთზე, უკეთებთ სიურპრიზებს და დროს და ენერგიას არ ხარჯავ პრობლემებზე ფიქრში. ყველაფერი თავისთავად, კარგად გამოდის ხოლმე ამ დროს. ასეთი კაცები იშვიათად არიან ხოლმე..

ჰო, იშვიათად არიან. ვიდრე ასეთ კაცს ვიპოვნიდი, იყვნენ კაცები, ისეთები. თქვენ როგორი კაცი გყავთ ახლა?

ვიცხოვროთ მშვიდობიანად… ყოფილებთან

ბევრი ბიჭი მყოლია. მათთან ურთიერთობის განვითარების თანმიმდევრობა არასდროს შეცვლილა : ჯერ ჩვენ ორნი, მერე ჩნდება საერთო სამეგობრო წრე , რომელიც თანდათან მჭიდროდ იკვრება, იმის შესაბამისად, რამდენად მყარია ჩვენი, ორის ურთიერთობა..

არა, მშვენიერი რამეა დაბლ დეითები, საერთო მეგობრებთან ერთად გართობა და მთელი ცერემონიალები, რაც რილეიშენშიფებს თან ახლავს ხოლმე, როცა ურთიერთობა თბილი და ჰარმონიულია, ყველა ერთი დიდი ოჯახივითაა ერთმანეთთან, თუმცა ხშირად , ბანალურად რომ ვთქვათ, ყველაფერი ისე არ ხდება როგორც ჩვენ გვინდა და შეყვარებულები ერთმანეთს შორდებიან.

რა ხდება ამ დროს? გარდა იმ ტკივილისა, რაც დაშორებას მოაქვს, გვემატება მთელი დავიდარაბა: ყოველ ნაბიჯზე თვალში გვეჩხირებიან “მისი” მეგობრები და უამრავი თავისტკივილი მოაქვთ შერიგებაზე ზრუნვით თუ მხარის მოშვერით. არადა ამ დროს ვის სჭირდება მათი ნუგეში? ერთადერთი სურვილი ამ დროს მათი რაც შეიძლება იშვიათად დანახვა და ყველაფრის თავიდან ამოგდებაა.

როგორც წესი, ადამიანთა უმეტესობა ამ პრესს ვერ უძლებს და დაკარგულ შეყვარებულს ერთ-ორ მეგობარსაც თან მიაყოლებს ხოლმე, ზოგი კიდევ უფრო სუსტია და საერთოდ ქრება იმ ტერიტორიიდან, სადაც მისი ყოფილი სუფევს .

ჰო, ძალიან რთულია იცხოვროთ დაშორების შემდეგ იმ სივრცეში, სადაც ოდესღაც თქვენ და თქვენი მეგობრები ერთად თანაარსებობდით, რაც მთავარია იცხოვრო აუღელვებლად და ძალდაუტანებლად , მაგრამ კაცმა რომ თქვას, რა სილაჩრეა ყველაფრისგან გაქცევა?

დასაწყისში ვთქვი, ბევრი ბიჭი მყოლია მეთქი. გამოგიტყდებით და ბევრჯერ გავქცეულვარ კიდეც: რამდენიმე მეგობარი ფეხებზეც დამიკიდებია, ოღონდ თვალით აღარ მენახა არც ერთი მათგანი. რა გამოვიდა, ბევრჯერ ვყოფილვარ მხდალი და სუსტი ?  საკუთარ პრინციპებს თუ დავეყრდნობი, დიახაც , მაგრამ რომელი ჭკუათმყოფელი არ მისცემს საკუთარ თავს მეორე შანსს და ყველაფრის გამოსწორებას არ ცდის? 🙂

საუკეთესო გამოსავალი იცით რა არის? უხეშად  რომ ვთქვათ, homies over hoes 🙂 ნუ დავკარგავთ მეგობრებს , მით უმეტეს, ნუ “დავტყდებით” იმ სიტუაციიდან, სადაც ყოფნა ერთ ბედნიერ დროს ძალიან გვიხაროდა . ამისთვის გვჭირდება ცოტა თვითშეგნებას დამატებული უფრო მეტი ნებისყოფა, წონასწორობა და სიმშვიდე : არ გამოგრჩეთ არც ერთი ინგრენდიენტი და ყველაფერი კარგად იქნება 🙂

ნუ მეტყვით ერთი შეხედვით ყველაფერი ძალიან მარტივიაო . არ დაგავიწყდეთ, ყველაფერი გენიალური  მარტივია  , მეგობრებო .

სექსი თუ სიყვარული? თუ გაუპატიურებული ქათამი?

არასდროს არ მესმოდა სოფელში ე.წ “ბირჟის ინსტიტუტის”. არადა უამრავი ადამიანი მეუბნება, შენ რა გესმის , მაგაშია მუღამი და ბლა ბლა , ჰოდა ამ დღეებში მომიწია ბავშვებთან ერთად ამ ბირჟაზე გასვლა.(საჩხერეში რომ ჩავდივარ, გარეთ არ გავდივარ, სახლში ვზივარ ხოლმე და ბავშვებთან ერთად სოფელში სულ რამდენჯერმე გავსულვარ სასეირნოდ 😀 )

თურმე სოფელში ბირჟაზე უამრავ უცნაურ  და სასაცილო ფრაზას და მოვლენას წააწყდე . სოფლის ღირსშესანიშნაობაა ის, რომ იუმორი , საკაიფო თემა არ ძველდება და არ იცვლება: აქაც აგერ უკვე მეათე წელია კაიფობენ ვიღაც ტიპზე, რომელმაც ქათამი გააუპატიურა და კიდევ რამდენ ხანს ილაპარაკებენ, ვინ იცის 🙂

წეღან, ფიჭვებში, ერთმა ბიჭმა ფრიად ბრძნული შეკითხვა დაგვისვა მე და ნათიას : მხოლოდ ერთის არჩევის უფლება რომ გქონდეს, რომელს აირჩევდი, სექსს თუ სიყვარულსო. მეთქი სიყვარულს.. და ეგ როგორ, სექსი არ გექნებოდაო? ჰო კარგი სექსი მომეცით მეთქი : ).. მოკლედ, არჩევანი არ დამიტოვეს, ან ყველაფერი ან არაფერი 😀 ამ დროს ვფიქრობ, რამდენი ადამიანი დაეხეტება ამქვეყნად, რომლისთვისაც ეს ლოგიკა სრულიად ბუნებრივია და სექსის ქონა ქალთან მის სიყვარულს გამორიცხავს.. რავიცი რავიცი, მარტო წეღან სამი ეგზემპლარი მეჯდა წინ და სამივე ერთ აზრზე იყო;

ისე, მართლა არ შეიძლება სიყვარულით გქონდეს ადამიანთან სექსი? ნათია ზის ახლა და მამშვიდებს, არა იხუმრესო, მეკიდევ ურყევი არგუმენტი მაქვს : ვაბშე რატომ უნდა მოგივიდეს ეგ აზრი თავში, თუ არ ფიქრობ, რომ ზემოთნახსენები ერთი მეორეს გამორიცხავს :O ხანდახან ქართველი კაცები მეც მაშინებენ, ქეითის არ იყოს… წეღან ამბობდა, ეგ ის პონტი იყო, ქართველი კაცები ბოზებში იმიტომ დადიან, ცოლებს მაგას როგორ ვაკადრებთო  🙂

რავიცი, იქნებ მე ვცდები, ჯერ კიდევ დასაწყისში არ ვთქვი სოფელში სხვანაირი იუმორი აქვთთქო? ჰმ, ღმერთმა ქნას ვცდებოდე, ნათიას პირს შაქარი, მეკი წავალ, პოსტის დასააფდეითებლად მასალები მაქვს შესაგროვებელი.