რას წერენ ნორჩი ბლოგერები

არქივს გადავხედე და ზუსტად 21 თვეს ითვლის ჩემი ბლოგი თავის არსებობის დაწყებიდან. ამ დროის განმავლობაში და მანამდეც ძალიან ბევრი ბლოგი შემომეკითხა, რომელთაგან რამდენიმეს ახლაც ვკითხულობ ხოლმე, თუმცა, ძალიან მწყდება გული, როცა რიდერში ჩაყრილ ბლოგებს ვათვალიერებ და ადრე აქტიური და კარგი ბლოგერები აღარ, ან ძალიან ცოტას წერენ. ამის მიუხედავად, მე მაინც ერთგულ მკითხველად დავრჩი. მაინც ველოდები როდის რას დაწერენ.

მას შემდეგ, რაც საყვარელი ბლოგები გავიჩინე, ბევრმა წყალმა ჩაიარა და ბევრი ახალი ბლოგი გაჩნდა. ბლოგერების რამდენიმე ჯგუფში ყოფნა და wordpress-ის dashboard-ი მაძლევს იმის საშუალებას, საინტერესო სახელის შემთხვევაში ლინკზე გადავიდე და ვნახო რას წერენ ახალი ავტორები.
 
რამდენიმეთვიანი დაკვირვება მაძლევს იმის საშუალებას, რომ თამამად ვთქვა: ძაალიან, ძაალიან ბევრი ბლოგერი წერს ზოგადად სექსებზე, ლესბოსურ სექსებზე, თუ გეი სექსებზე. საქმე იმაში კი არაა, რომ აღშფოთებული ვარ, ვაიმე რაზე წერენ, არამედ იმაში, რომ საერთოდ წარმოდგენა არ აქვს ამ ხალხს, რაზე წერს. მაგალითისთვის ავიღოთ ეს პოსტი. პოსტის ავტორი ბავშვია, რომელსაც ჩემი ღრმა რწმენით, სექსზე ჯერ წარმოდგენაც არ აქვს. თუნდაც ვცდებოდე ამაში, ფაქტია, ლესბოსურ გრძნობებზე არ გაეგება არაფერი, საკუთარი ჰეტეროსექსუალობის აღიარებიდან გამომდინარე. მეკი ვფიქრობ, როცა რამე არ გაგეგება, მით უმეტეს სექსებე, ამ თემაზე წერას თავი უნდა დაანებო. მანამდე მაინც, ვიდრე რეალურად არ დაკავდები სექსით.

ისე, ყველაზე ზემოთხსენებულ პოსტში ამ ფრაზამ “მომხიბლა” : “- ვაი შენს მტყვნელს…ერთხელ კი გავიფიქრე მაგრამ გულში ჩამეცინა და გავატარე ჩვეუი ირონიით”

ახლა მეორე ბლოგი. ამჯერად ავტორი გეი ბიჭის ისტორიას ყვება. სიმართლე გითხრათ, პოსტი ბოლომდე არც წამიკითხავს და არც ავტორის ორიენტაციის გარკვევა მიცდია. დანარჩენ პოსტის სახელებს გადავხედე და რა დამხვდა: გაუპატიურება, ჩამოკვრა, გათავება, ბლა ბლა ბლა…

დაფაქ?

აი ჩემს “ახალგაზრდობაში” ყველაფერი სხვანაირად იყო. მაშინ ანინა წერდა სექსზე-ც. მერე ყველა უნიჭოდ გაანინდა.  რაც ყველაზე ცუდია, 14-15-16 წლის ბავშვები, რომლებსაც ოდნავი წარმოდგენა არ აქვთ როგორია სინამდვილეში მათ მიერ აღწერილი ვნებიანობები. მეკი ძველი, საინტერესო ბლოგები მომენატრა, თემატური, პირადი, სულ ერთია, მთავარია რეალური იყოს. ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება რომ მოზარდები პორნოსაიტებზე ქექვის მეტს არაფერს აკეთებენ და მერე ცდილობენ იქ ნანახ პოზებს ხორცი შეასხან პოსტებში. იშვიათად მხვდება ე.წ “უმანკო” ბლოგები, სადაც ბავშვები თავიანთი ყოველდღიური ცხოვრებაზე და თავგადასავლებზე წერენ.

ეს ყველაფერი კი რაზეც ამდენი ვილაპარაკე, უბრალოდ დებილობაა.

დაკავდით სექსით და წერეთ რამდენიც გინდათ, ოღონდ მერე არამგონია სექსზე წერა და ლაპარაკი მოგინდეთ.

მოკლედ, საქმე ლაპარაკის ნაცვლად, სიყვარულით თქვენი ანნა 🙂

ორიოდე რჩევა დამწყებ და მომავალ ბლოგერებს- რა და როგორ ვწეროთ

რამდენიმე დღეში ჩემს ბლოგს ერთი წელი შეუსრულდება. როგორ მოვედი აქამდე და ბლა ბლა , რა თქმა უნდა არავის აინტერესებს, აგერ ბატონო არქივი და იკითხეთ. ახლა ცოტა წავუტუტორიალებ და რამდენიმე რჩევას დავდებ, იმის შესახებ, თუ როგორ ვწეროთ და რაც მთავარია, რა ვწეროთ 🙂

პირველ რიგში, მინდა შევეხო ერთ საკმაოდ მნიშვნელოვან ფაქტს, რაც თითქმის ყველა ახალბედა ბლოგერს ემართება ხოლმე: ე.წ სასტავიდან განცალკევება და მყვირალა პოსტების წერა არ არის მართებული დანო და ძმანო: როცა ბლოგს აკეთებ, ორიოდე პოსტი გაქვს დაწერილი და უკვე გაქვს ამბიცია, გყავდეს იმდენი მკითხველი და ფანი, რამდენიც ძველ და ცნობილ ბლოგებს აქვთ, ეს ძალიან ცუდია… ამიტომ ბუზღუნი იმაზე, რომ ვიღაცები ზემოდან გიყურებენ, არ გიღებენ თავიანთ წრეში და გიჭირს თავის დამკვიდრება , ცოტა არ იყოს უადგილოა. წერე, მოიპოვე ინტერესი და ყველაფერი რიგზე იქნება…

ჰო, რაც შეეხება კონტენტს: ”5 რამ, რაც ჩემზე არ იცით” ”8 რამ რაც ჩამიდენია” , ”მე რომ ვაჟიშვილი ვიყო” ”როგორ მიცნოთ, წიპა ქუჩაში რომ შემოგხვდეთ”, უკვე მრავალჯერ გადაღეჭილი თემებია და შესაბამისად უინტერესოც. ეს ყველაფერი მეგობრობის დღიურებში ჩამოწიკწიკებულ კითხვა პასუხებს მაგონებს, სადაც ძველ ნაწერებს არავინ კითხულობს, ის კიარა, ყოველ მომდევნოს უფრო და უფრო ეზარება პასუხის გაცემა უკვე ყელში ამოსულ კითხვებზე, რომლებზე პასუხებიც უკვე ყველამ ზეპირად იცის. ასეა მსგავსი სახელწოდების ქვეშ დაწერილი პოსტების საქმეც: ავტორების და ტეგ თამაშის დამაარსებლების გარდა მათი შინაარსი ბევრს არავის აინტერესებს და მობეზრებადია.

მაშინ ვწეროთ რაზე?

არსებობს უამრავი საინტერესო მოვლენა, თემა , ამბავი, რის შესახებაც წერა შეიძლება. მთავარია ვწეროთ კარგად. თუ ბლოგერმა გადაწყვიტა დაიკავოს სექსუალური ნიშა, ამისთვის ცოტაოდენი სექსუალური გამოცდილება მაინც არის საჭირო. ის ფაქტი, რომ დღესდღეობით უამრავი გამოუცდელი და პირზერძეშეუშრობელი ავტორი პოსტავს თავიანთი სექსუალური ფანტაზიების შესახებ, ცოტა სასაცილოა , შეიძლება ითქვას ბორინგ… იგივე შეიძლება ითქვას ზოგადსაკაცობრიო თემებზეც: როცა მსოფლიოს ბედ -იღბალს წყვეტ შენს პოსტში, ბუნებრივია შესაბამისი ცოდნაც უნდა გაგაჩნდეს და უბრალო სიტყვების ცვენა იმაზე უფრო ფან არის, ვიდრე ქალწულებისა და ვაჟიშვილებისგნა მოსმენილი ინტიმური ისტორიები..

და მთავარი: ვიდრე ბლოგს გავაკეთებდეთ, ხომ არ დავფიქრებულიყავით იმაზე, შეგვიძლია თუ არა საერთოდ წერა? ან იმ პრესის გაძლება რაც შემდგომ ჩვენს ეპატაჟურ გამოსვლებს მოყვება. ეს უკანასკნელი ნაკლებად მნიშვნელოვანია, სჯობს პირველ პუნქტს მიექცეს მეტი ყურადღება . მართალია , ბლოგი არსებობს იმისთვის, რაც თავში მოგვივა  , ყველაფერი ვწეროთ და ამაში არავინ გვზღუდავს, თუმცა თუ კარგი ბლოგერობის ამბიციას შევუპყრივართ, მინიმუმ გამართულად წერა და აზრების გადმოცემა უნდა შეგვეძლოს.

პოსტს დავასრულებ თხოვნით. ნუ გააკეთებთ ანონიმურ ბლოგებს. ძალიან ქთხოვთ. ბლოგერსა და ბლოგის მკითხველს შორის კონტაქტი აუცილებელია და ვიჯეტებში ჩასმული ფეიქ ექაუნთები მკითხველის ცნობისმოყვარეობას, დამერწმუნეთ , სრულიადაც ვერ აკმაყოფილებს.

თითქმის სულ ეს იყო, რისი თქმაც მინდოდა, ახლა კი გილოცავთ ჩემი ბლოგის მოახლოებულ დაბადების დღეს 🙂

მასტერკლასებსა და სექსზე

გუშინ, როგორც იქნა ჩავედი ზღვაზე. წყნარი და არც ისე ცივი იყო, საშუალება მომეცა ნორმალურად მეცურავა , მანამ ვიდრე არ გავიყინე და გარუჯვის სურვილმა არ შემომიტია. თუმცა, როგორც ჩანს, განგებას არ უნდა ფერი ვიცვალო და მზემ ღრუბლებში შერგო თავი, მე კი პლაჟის წუწუნის თანხლებით სახლში წამოვედი.

ძალიანაც კარგი, რადგან დილის პრესკონფერენცია გამოვტოვე აპოლოში, ბატონი ოთარის მასტერკლასს მაინც არ გავაცდენ, ძირს პირადი სურვილები!

ამჯერად არ დამიგვიანია, დრო ამერია და ნახევარ საათზე მეტი ინტურისტის ლობიში გავატარე. მიყვარს ნელ-ნელა მომრავლებული ხალხის ყურება, რომელთაგან  ზოგი უბრალო ცნობისმოყვარეა, ზოგი დაუზარელად მუშაობს, ზოგი ფეხს ითრევს და ასე იქმნება დომხალი, რომელმაც საბოლოოდ მესამე სართულზე , პატარა დარბაზში უნდა ამოყოს თავი, რადგან იქ ოთარ იოსელიანის და ალექსანდრე რეხვიაშვილის მასტერკლასია! ყველას აინტერესებს რას იტყვიან ისინი, აქვს თუ არა ქართულ კინოს გადარჩენის და განვითარების შანსი, მაგრამ, არსაიდან ხსნა , არსით ძახილი: ბატონები შეუბრალებლები არიან, ან იქნებ მართლაც არაფერი გვეშველება? როგორც ყოველთვის, ახლაც განვლილი ნაბიჯების განხილვას და უცხოურ კინოსთან შედარებას უფრო მეტი დრო ეთმობა, ვიდრე თანამედროვეობასა და ჩაფლავებულ საავტორო თუ კომერციულ კინოს.

ალექსანდრე რეხვიაშვილი

ალექსანდრე რეხვიაშვილი

ოთარ იოსელიანი

ოთარ იოსელიანი

დარბაზი

დარბაზი

დიახ ბატონებო, ჩვენ არ გვყავს მომავალი თაობა, რომელიც განავითარებს კინოს და თუნდაც იგივე ოთარ იოსელიანის გვერდით თავისი ნიშა ექნება. ჩვენ ასეთები აღარ გვყავს, იმიტომ, რომ არ არსებობს რესურსი, არ არსებობს ბიუჯეტი და შესაბამისად არ არსებობს მოტივაცია?

სამწუხაროდ არ დაუტოვებია რეცეპტი, რით შეიძლება სიტუაციის გამოსწორება თუ არა, უკეთესობისკენ ცვლილება მაინც… ჩვენ არ გვყავს მომავალი და სამწუხაროდ მალე აღარც ის აწმყო გვეყოლება, რომლის წყალობით ქართული კინო ჯერ კიდევ ფეხზე დგას(?!) ჰო, ამ ყველაფერზე პასუხი არავის აქვს, შესაბამისად ვერც მე გეტყვით, გვეშველება თუ არა რამე 🙂

ხელი ჩავიქნიე და დარბაზი დავტოვე, იმ იმედით რომ ხელოვნებასთან ბევრი არაფერი მაკავშირებს, არც მომავალი უნიჭო მსახიობი ვარ და მით უმეტეს კინოინდუსტრიის აღორძინებაზე მეოცნებე მომავალი რეჟისორი, ასე რომ გული დავიმშვიდე და გონებაში ფილმების პროგრამას გადავავლე თვალი:

Code blue- ასე ქვია ფილმს, რომლის ანოტაციამ მეტნაკლებად დამაინტერესა და  გადავწყვიტე მენახა ანტონიაკის ფილმი.

code-blue

code-blue

რაღა დაგიმალოთ და დარბაზი გაშტერებულმა დავტოვე. ანოტაცია ასე არაფრისმთქმელი არასდროს ყოფილა : ფილმი დახვეწილი, გადასარევი შესრულებით და ხარისხითაა გადაღებული. რეჟისორი ყურადღების მიპყრობას თითქოსდა უმნიშვნელო დეტალებით ცდილობს და ფილმიც სწორედ პატარა დეტალებზეა აგებული, თუმცა ერთი არც ისე პატარა „დეტალი“ მთელ ფილმს აფუჭებს: უხეში და ბინძური პორნო დასასრული საერთოდ არ ჯდება ფილმის დანარჩენ სიუჟეტში, თუმცა ეს მხოლოდ ჩემი აზრით. „შეურაცხყოფილიც“ კი გამოვედი დარბაზიდან: სხვა დანარჩენ მაღალმატერიულ დასკვნებთან ერთად  მშვენივრად გავიგე ისიც, რომ ქალებს სექსი გვწყურია და უმისოდ არა არს ჩვენი ყოფაი! ვისაც ჯერ კიდევ არ უღიარებია ეს ფაქტი, ნახეთ ფილმი და დარწმუნდით რომ სექსს იქით გზა არ გვაქვს და თუ გვაქვს, მხოლოდ საგიჟეთისკენ… ა კიდევ ერთი გამოსავალი: ნძრევაში ამოგვხვდეს სული.

ყურადღების გამახვილება სიკვდილზეც ღირს : რეჟისორი განსაკუთრებით სათუთად ეკიდება ამ „ფენომენს“. სიკვდილი და სექსი, სექსი და ვერშემდგარი სიკვდილი.

იმ დღეს მეტი ფილმი აღარ მინახავს. არა, შთაბეჭდილებებმა არ დამთრგუნა, მთელი ცრემლების მარაგი პირველ ფილმზე დავხარჯე , თანაც მშიოდა.

დღეს ირანული ფილმებია: ორი ფილმის ნახვას ვაპირებ. ვნახოთ.

სექსი თუ სიყვარული? თუ გაუპატიურებული ქათამი?

არასდროს არ მესმოდა სოფელში ე.წ “ბირჟის ინსტიტუტის”. არადა უამრავი ადამიანი მეუბნება, შენ რა გესმის , მაგაშია მუღამი და ბლა ბლა , ჰოდა ამ დღეებში მომიწია ბავშვებთან ერთად ამ ბირჟაზე გასვლა.(საჩხერეში რომ ჩავდივარ, გარეთ არ გავდივარ, სახლში ვზივარ ხოლმე და ბავშვებთან ერთად სოფელში სულ რამდენჯერმე გავსულვარ სასეირნოდ 😀 )

თურმე სოფელში ბირჟაზე უამრავ უცნაურ  და სასაცილო ფრაზას და მოვლენას წააწყდე . სოფლის ღირსშესანიშნაობაა ის, რომ იუმორი , საკაიფო თემა არ ძველდება და არ იცვლება: აქაც აგერ უკვე მეათე წელია კაიფობენ ვიღაც ტიპზე, რომელმაც ქათამი გააუპატიურა და კიდევ რამდენ ხანს ილაპარაკებენ, ვინ იცის 🙂

წეღან, ფიჭვებში, ერთმა ბიჭმა ფრიად ბრძნული შეკითხვა დაგვისვა მე და ნათიას : მხოლოდ ერთის არჩევის უფლება რომ გქონდეს, რომელს აირჩევდი, სექსს თუ სიყვარულსო. მეთქი სიყვარულს.. და ეგ როგორ, სექსი არ გექნებოდაო? ჰო კარგი სექსი მომეცით მეთქი : ).. მოკლედ, არჩევანი არ დამიტოვეს, ან ყველაფერი ან არაფერი 😀 ამ დროს ვფიქრობ, რამდენი ადამიანი დაეხეტება ამქვეყნად, რომლისთვისაც ეს ლოგიკა სრულიად ბუნებრივია და სექსის ქონა ქალთან მის სიყვარულს გამორიცხავს.. რავიცი რავიცი, მარტო წეღან სამი ეგზემპლარი მეჯდა წინ და სამივე ერთ აზრზე იყო;

ისე, მართლა არ შეიძლება სიყვარულით გქონდეს ადამიანთან სექსი? ნათია ზის ახლა და მამშვიდებს, არა იხუმრესო, მეკიდევ ურყევი არგუმენტი მაქვს : ვაბშე რატომ უნდა მოგივიდეს ეგ აზრი თავში, თუ არ ფიქრობ, რომ ზემოთნახსენები ერთი მეორეს გამორიცხავს :O ხანდახან ქართველი კაცები მეც მაშინებენ, ქეითის არ იყოს… წეღან ამბობდა, ეგ ის პონტი იყო, ქართველი კაცები ბოზებში იმიტომ დადიან, ცოლებს მაგას როგორ ვაკადრებთო  🙂

რავიცი, იქნებ მე ვცდები, ჯერ კიდევ დასაწყისში არ ვთქვი სოფელში სხვანაირი იუმორი აქვთთქო? ჰმ, ღმერთმა ქნას ვცდებოდე, ნათიას პირს შაქარი, მეკი წავალ, პოსტის დასააფდეითებლად მასალები მაქვს შესაგროვებელი.