ბრძოლა სქელი ფეხების წინააღმდეგ

ნებისყოფა საერთოდ რომ არ გამაჩნია, მაშინ ვხვდები, როცა საქმე დიეტას ეხება. დედაჩემთან ხანგრძლივი ურთიერთობისას ვხვდები ხოლმე, როგორ ვსუქდები დღითიდღე, ამის შესაჩერებლად კი ერთადერთი ხერხი ვიცი – ერთ კვირაზე დიდ ხანს არ გავჩერდე იქ, სადაც დედა და საჭმელებია.

თუ გაინტერესებთ, როგორ ვიქცეოდი ბავშვობაში, როცა სულ ერთად ყოფნა გვიწევდა, პასუხი მარტივია: სამი ზომით მსუქანი ვიყავი, ვიდრე ახლა ვარ . რაც თბილისში გადმოვცხოვრდი, ცოტა ხელი შევაშველე, ორიოდე თვით დიეტაზე ვიჯექი და მერე თავისთავად დავრჩი იმ წონაზე, რაზეც ახლა ვარ. მოკლედ, ერთი შეხედვით, არაფერს ვუჩივი, მაგრამ მაინც მაწუხებს მსუქანი ფეხების სინდრომი:

:|

😐

:|

😐

რაც ყველაზე ძალიან მიშლის ნერვებს, ჩემი კანის სირბილეა, რასაც არანაირი დიეტა არ უშველის: ვარჯიში, ვარჯიში და ვარჯიში! ამ უკანასკნელის ნებისყოფაც არ გამაჩნია. შარშანაც, მხოლოდ ერთი თვე ვიარე ტრენაჟორებზე და შედეგი ნული 😀 ხშირად ნერვები მეშლება ხოლმე, რატომ არ უნდა მოვიკრიბო ძალა, სულ ცოტაოდენ დიეტაზე დავჯდე და ვარჯიშიც წავაშველო? ყველაფერს ეშველებოდა და 20 წლიან მსუქანი ფეხების კომპლექსსაც მოვაშთობდი, მაგრამ ამის ნაცვლად დღეს იცით რა ვქენი? უამრავი კატლეტი შევსანსლე !

:|

😐

ახლა, როცა შიმშილი არ მაწუხებს, იმასაც ვფიქრობ, მუცლისთვისაც რომ მიმეხედა, არ იქნებოდა ურიგითქო, მაგრამ ეს თავდაჯერებულობა და იმედები მხოლოდ რამდენიმე საათს გაგრძელდება, ვიცი – მანამ, სანამ არ მომშივდება 🙂

ალბათ მიხვდით, დედაჩემი დამტრიალებს თავს და ამიტომაც მაწუხებს შიშები . თან სწორედ ის დროა, შემოდგომამდე რომ რამდენიმე კვირაა დარჩენილი და საკუთარ თავს უკვე მერამდენედ, პირობას აძლევ რომ რამდენიმე კილოგრამით ნაკლებს გიხილავენ მეგობრები .

ერთი პირობით მეტი იქნება თუ ნაკლები , უკვე მნიშვნელობა აღარ აქვს და ჩათვალეთ პირობა დავდე:

სექტემბრამდე ვივარჯიშებ, ნაკლებს შევჭამ და ეგებ მეშველოს რამე! თვალყური მადევნეთ და ელოდეთ სავარაუდო პოსტს, შედეგითურთ 😀