დასაწყისი

ზაფხული გავიდა, რომელიც, როგორც წესი საუკეთესო დროა გართობისთვის. ადამიანებს შვებულება აქვთ, არდადეგები, ზოგისთვის მართალია მთელი წელიწადი დასვენებაა, მაგრამ მაინც ზაფხულში დასვენება მაინც განსაკუთრებული რიტუალია. მე კი, ეს რიტუალი გამოვტოვე. მთელი სემესტრი პატიოსნად ვსწავლობდი და მერე მუშაობა დავიწყე. აგვისტოს ბოლოს სამსახურს მოვრჩი და წვიმიანი სექტემბერიც მოვიდა. სექტემბრის გადატანა ყველაზე მეტად მიჭირს ხოლმე. ქალაქში ახლადდაბრუნებული დასვენებულების წუწუნი ყველაზე რთული ასატანია და გაგრძნობინებს რომ მორჩა, რამდენიმე გრძელი თვე ვეღარ დაისვენებ.

ასეთი მომაბეზრებელი იყო ჩემთვის ყველა სექტემბერი, შარშანდელის გარდა. შარშან კინოფესტივალზე ვიყავი, დიახ, საავტორო კინოს ფესტივალზე, ბათუმში.  იქ გატარებულ დღეებზე, ფილმებზე და მასტერკლასებზე ბევრი პოსტი მიწერია და თანაც, გაგიკვირდებათ და პირველად ვიყავი ბათუმში და ცოტა შემიყვარდა კიდეც.

წელს მეორედ მივდივარ, 25 ბლოგერთან ერთად და უფრო მეტი მოლოდინი მაქვს ვიდრე შარშან. პირველ რიგში დავიწყებ იმით, რომ საავტორო კინოს ხიბლი პირველად კინოფესტივალზე აღმოვაჩინე და ძალიან შემიყვარდა. ალბათ ბოლოსდაბოლოს მივხვდი, რომ კარგ ფილმს არ სჭირდება სპეცეფექტებით გადაჭედვა. შეგიძლია იჯდე დარბაზში წყნარად და უყურო წყნარ სიუჟეტს და უბრალოდ ამბით ისიამოვნო.

რაც შეეხება ჩემ მიერ “აღმოჩენილ” ბათუმს, ეს ცალკე თემაა. ძალიან ბევრს მოსწონს ბათუმი, ძალიან ბევრს არა. გამოგიტყდებით და ბათუმზე უფრო მე ჩემი იქ “საქმიანობის” სტილი მომწონდა: ყოველ დილით ვდგებოდი ადრე, რომ მიმესწრო რომელიმე რეჟისორის მასტერკლასისთვის, ან წინა დღით შერჩეული ფილმისთვის. მერე რევიუებს ვწერდი. შუადღისას და საღამოს ლიტერატურული და პრესკაფე იყო ჩემი თავშესაფარი 🙂 საღამოს, რამდენიმე ფილმით თავგამოტენილი, ან ვსეირნობდით, ლუდს ვსვამდით და ვსეირნობდით, ან ფეხით, ან ველოსიპედით. მერე ნათიაც ჩამოვიდა და იქვე გადავწყვიტეთ რომ მომავალ კინოფესტივალზე აუცილებლად წავიდოდით ერთად.

ასე კინოფესტივალის ნატვრაში მოვიდა შემოდგომა და სულ ორიოდე კვირაა დარჩენილი ფესტივალამდე. მგონი ვთქვი უკვე, რომ ძალიან ბევრ რამეს ველოდები ამჯერად, მით უმეტეს, რომ პიარი და დაგეგმვა აქედანვე კარგი მოსჩანს.  მინდა ბევრად უკეთესი იყოს და უფრო მეტ კარგ ფილმს ვუყურო, ვიდრე შარშან, მით უმეტეს, რომ ახლა დრო არ დამეხარჯება ფილმების შეყვარებაში 🙂

ერთადერთი პრობლემა პრეზენტაციაა, რომლის წარდგენა, ჩემი სურვილის მიუხედავად მაინც მევალება. პრეზენტაციების მომზადება არც ისე დიდ სიამოვნებას მანიჭებს, თუმცა ერთადერთი რაც მანუგეშებს, დასრულებისას მიღებული კმაყოფილებაა, ვაშა, მე ეს შევძელის მსგავსი. თანაც წინ კიდევ ბევრი დღე მაქვს, თანაც ყველაფერი ხომ ბოლო ორ დღეში უნდა მოვასწრო.

მოკლედ, მიუხედავად იმისა, რომ ზაფხული უკვე გავიდა და ორი დღეც არ დამისვენია სათანადოდ, მე ჩემი შემოდგომა მელოდება ბათუმში. ფილმები, მეგობრები, უბრალოდ ადამიანები და ზღვა.

გეორგ დულგეროვის მასტერკლასი და ნამდვილი მთვარე

დღეს 4 საათზე, პრესკაფეში ბულგარელი რეჟისორის, გეორგ ჯულგეროვის მასტერკლასი გაიმართა. სამწუხაროდ ცოტა დავაგვიანე. რეჟისორი უკვე აზარტში იყო შესული და გატაცებით ყვებოდა ფილმების გადაღების სპეციფიკასა და ზოგადად კინოს არსზე. აშკარაა, ის კინოში მთელი მონდომებას აქსოვს: არც ერთი მისი სიტყვა არ იყო ყალბი და წინასწარ დაგეგმილი.

რა თქმა უნდა, ეს არ იყო არც პირველი და არც უკანასკნელი მასტერკლასი მისთვის და განსაკუთრებით მომეწონა ის, რომ მთელი გულით უყვებოდა დამსწრე საზოგადოებას , როგორ კეთდება მის სამშობლოში ფილმები და როგორ უნდა მოიქცეს რეჟისორი, რა გაითვალისწინოს, როგორ ააგოს ფილმი. მან დამწყებ რეჟისორებს საინტერესო რჩევა მისცა: არასდროს დაავიწყდეთ ამომავალი წერტილი, საიდან დაიწყეს და სად ასრულებენ ფილმს..

მან ასევე აღნიშნა, რომ აუცილებელია მსახიობებს შორის წარმოიქმნას გულწრფელი დამოკიდებულებები, რათა სათქმელი მაყურებლამდე სრულყოფილად იქნას მიტანილი .

საინტერესო იყო ის ფაქტი, რომ მან სრულიად უარყო კითხვა-პასუხი რეჟიმი და ფაქტიურად პატარა პერფომანსი დაგვიდგა- მშვენივრად აღწერა რა ემოციებით და როგორ მიდის ფილმზე მუშაობის პროცესი, თუმცა მას თითქმის არ უსაუბრია ზოგადად ბულგარული კინოს განვითარებაზე, იმაზე, თუ რა გავლენას ახდენს პოლიტიკური ვითარება ფილმებზე, ხდება თუ არა რეჟისორების შევიწროვება და რა ტემპით ხდება კინოინდუსტრიის განვითარება. როგორც ჩანს ტექნიკურ დეტალებზე მეტად შემოქმედებითი პროცესები და უშუალოდ პროდუქტის შექმნა იტაცებს და არა გარემო, სადაც იქმნება ეს პროდუქტი. როგორც ჩანს, ყველაფერი კარგადაა, განსხვავებით ირანული კინოსაგან, სადაც როგორც წინა პოსტში ვისაუბრე, წინსვლა და განვითარება ძალიან ჭირს.

ის ერთ-ერთი იშვიათ რეჟისორთაგანია, რომელიც არ შემოფარგლულა პრიმიტიული პასუხებით კითხვებზე: როგორ მოგწონთ ბათუმი? რომელია თქვენი ფავორიტი ფილმი და ა.შ… მოკლედ რომ ვთქვათ, მისი მასტერკლასი ჩემი ერთ-ერთი ფავორიტთაგანია.

რაც შეეხება დღევანდელ ფილმებს, ჯერჯერობით მხოლოდ ერთი, ტაჯიკელი რეჟისორის, ნოსირ საიდოვის ფილმი, “ნამდვილი მთვარე” ვნახე. არ იყო ცუდი, თუმცა ევროპული და ზოგადად კინოსთვის კარგად ნაცნობი სიუჟეტით: რჩეულის თავგანწირვა იმისთვის, რომ რაღაც ბევრად მნიშვნელოვანი გაკეთდეს :

მოქმედება ვითარდება პატარა სოფლის ტიპის დასახლებაში, სადაც უეცრად სასაზღვრო ზოლი გაივლება და მცხოვრებლები ერთმანეთს ვეღარ უკავშირდებიან, ერთი ნაწილი მოწყვეტილია საავადმყოფოს, სკოლას და სხვა საჭირო პუნქტებს: მეტი სიმძაფრისთვის ინაღმება საზღვარი და შეყვარებული წყვილის ქორწინებას შესაძლოა სამუდამო საფრთხე დაემუქროს.  მთავარი პერსონაჟი, მოხუცი რუსი ხელსაწყოს დახმარებით აღმოაჩენს ნაღმებს და უსაფრთხო ბილიკს გააკეთებს, თუმცა ერთ-ერთი ნაღმი გამორჩება და სწორედ მასზე აფეთქდება.

საკმაოდ ხარისხიანად გადაღებული, თუმცა გრძნობებს მოკლებული ფილმია. მაყურებელი უკვე შეეჩვია ტრაგიზმს და მრავალჯერ გადაღეჭილ სიუჟეტს, თუმცა ვფიქრობ, არც ტაჯიკეთის და არც ირანის კინემატოგრაფიის განვითარების ფონზე, მსგავსი ფილმების მომრავლება არ უნდა გაგვიკვირდეს: კარგად დავიწყებული ძველი ერთგვარი ეგზოტიკაც კია მაყურებლისთვის და სიამოვნებით სანახავიც..

დღეს საღამოს ორი ფილმი მელოდება : “არდადეგები ზღვაზე” და “აუცილებელი მკვლელობა” – ვბრუნდებით ევროპულ კინემატოგრაფიაში.

მასტერკლასებსა და სექსზე

გუშინ, როგორც იქნა ჩავედი ზღვაზე. წყნარი და არც ისე ცივი იყო, საშუალება მომეცა ნორმალურად მეცურავა , მანამ ვიდრე არ გავიყინე და გარუჯვის სურვილმა არ შემომიტია. თუმცა, როგორც ჩანს, განგებას არ უნდა ფერი ვიცვალო და მზემ ღრუბლებში შერგო თავი, მე კი პლაჟის წუწუნის თანხლებით სახლში წამოვედი.

ძალიანაც კარგი, რადგან დილის პრესკონფერენცია გამოვტოვე აპოლოში, ბატონი ოთარის მასტერკლასს მაინც არ გავაცდენ, ძირს პირადი სურვილები!

ამჯერად არ დამიგვიანია, დრო ამერია და ნახევარ საათზე მეტი ინტურისტის ლობიში გავატარე. მიყვარს ნელ-ნელა მომრავლებული ხალხის ყურება, რომელთაგან  ზოგი უბრალო ცნობისმოყვარეა, ზოგი დაუზარელად მუშაობს, ზოგი ფეხს ითრევს და ასე იქმნება დომხალი, რომელმაც საბოლოოდ მესამე სართულზე , პატარა დარბაზში უნდა ამოყოს თავი, რადგან იქ ოთარ იოსელიანის და ალექსანდრე რეხვიაშვილის მასტერკლასია! ყველას აინტერესებს რას იტყვიან ისინი, აქვს თუ არა ქართულ კინოს გადარჩენის და განვითარების შანსი, მაგრამ, არსაიდან ხსნა , არსით ძახილი: ბატონები შეუბრალებლები არიან, ან იქნებ მართლაც არაფერი გვეშველება? როგორც ყოველთვის, ახლაც განვლილი ნაბიჯების განხილვას და უცხოურ კინოსთან შედარებას უფრო მეტი დრო ეთმობა, ვიდრე თანამედროვეობასა და ჩაფლავებულ საავტორო თუ კომერციულ კინოს.

ალექსანდრე რეხვიაშვილი

ალექსანდრე რეხვიაშვილი

ოთარ იოსელიანი

ოთარ იოსელიანი

დარბაზი

დარბაზი

დიახ ბატონებო, ჩვენ არ გვყავს მომავალი თაობა, რომელიც განავითარებს კინოს და თუნდაც იგივე ოთარ იოსელიანის გვერდით თავისი ნიშა ექნება. ჩვენ ასეთები აღარ გვყავს, იმიტომ, რომ არ არსებობს რესურსი, არ არსებობს ბიუჯეტი და შესაბამისად არ არსებობს მოტივაცია?

სამწუხაროდ არ დაუტოვებია რეცეპტი, რით შეიძლება სიტუაციის გამოსწორება თუ არა, უკეთესობისკენ ცვლილება მაინც… ჩვენ არ გვყავს მომავალი და სამწუხაროდ მალე აღარც ის აწმყო გვეყოლება, რომლის წყალობით ქართული კინო ჯერ კიდევ ფეხზე დგას(?!) ჰო, ამ ყველაფერზე პასუხი არავის აქვს, შესაბამისად ვერც მე გეტყვით, გვეშველება თუ არა რამე 🙂

ხელი ჩავიქნიე და დარბაზი დავტოვე, იმ იმედით რომ ხელოვნებასთან ბევრი არაფერი მაკავშირებს, არც მომავალი უნიჭო მსახიობი ვარ და მით უმეტეს კინოინდუსტრიის აღორძინებაზე მეოცნებე მომავალი რეჟისორი, ასე რომ გული დავიმშვიდე და გონებაში ფილმების პროგრამას გადავავლე თვალი:

Code blue- ასე ქვია ფილმს, რომლის ანოტაციამ მეტნაკლებად დამაინტერესა და  გადავწყვიტე მენახა ანტონიაკის ფილმი.

code-blue

code-blue

რაღა დაგიმალოთ და დარბაზი გაშტერებულმა დავტოვე. ანოტაცია ასე არაფრისმთქმელი არასდროს ყოფილა : ფილმი დახვეწილი, გადასარევი შესრულებით და ხარისხითაა გადაღებული. რეჟისორი ყურადღების მიპყრობას თითქოსდა უმნიშვნელო დეტალებით ცდილობს და ფილმიც სწორედ პატარა დეტალებზეა აგებული, თუმცა ერთი არც ისე პატარა „დეტალი“ მთელ ფილმს აფუჭებს: უხეში და ბინძური პორნო დასასრული საერთოდ არ ჯდება ფილმის დანარჩენ სიუჟეტში, თუმცა ეს მხოლოდ ჩემი აზრით. „შეურაცხყოფილიც“ კი გამოვედი დარბაზიდან: სხვა დანარჩენ მაღალმატერიულ დასკვნებთან ერთად  მშვენივრად გავიგე ისიც, რომ ქალებს სექსი გვწყურია და უმისოდ არა არს ჩვენი ყოფაი! ვისაც ჯერ კიდევ არ უღიარებია ეს ფაქტი, ნახეთ ფილმი და დარწმუნდით რომ სექსს იქით გზა არ გვაქვს და თუ გვაქვს, მხოლოდ საგიჟეთისკენ… ა კიდევ ერთი გამოსავალი: ნძრევაში ამოგვხვდეს სული.

ყურადღების გამახვილება სიკვდილზეც ღირს : რეჟისორი განსაკუთრებით სათუთად ეკიდება ამ „ფენომენს“. სიკვდილი და სექსი, სექსი და ვერშემდგარი სიკვდილი.

იმ დღეს მეტი ფილმი აღარ მინახავს. არა, შთაბეჭდილებებმა არ დამთრგუნა, მთელი ცრემლების მარაგი პირველ ფილმზე დავხარჯე , თანაც მშიოდა.

დღეს ირანული ფილმებია: ორი ფილმის ნახვას ვაპირებ. ვნახოთ.

კინოფესტივალის გახსნა-დღე პირველი

კინოფესტივალზე წელს პირველად ვარ, ბლოგერის რანგში და 17 სექტემბერს და ბათუმში ჩემს ვიზიტს კარგა ხანს  ველოდი.
გუშინ ჩამოვედი და ბარგის ამოლაგებისთანავე მე და მარი დანარჩენებს შევუერთდით: ვიპოვნეთ გაბო, მოგვიანებით ფსიქე და საბოლოოდ ყველანი კინოთეატრის წინ შევიკრიბეთ, გახსნის მოლოდინში. ამინდი მშვენიერია, მზე,შუა სექტებრისთვის გადასარევი  სითბო..

როგორც ველოდი, ყველაფერი ქაოსით და დაგვიანებით დაიწყო: ვღელავდით ჩვენს ბეიჯებზე, რომლებიც დღემდე არ გვაქვს და იმედია საღამოსთვის ყველაფერი მოგვარდება და ვეღირსები ჩემს ბეიჯს 🙂
ერთსაათიანი ფუსფუსის შემდეგ ყველანი დარბაზში შევედით და კინოფესტივალი გახსნილად გამოცხადდა წამყვანების ცოტაარიყოს დაბნეული დიალოგის შემდეგ.

ფესტივალის ორგანიზატორებმა მცირე მიმოხილვა გააკეთეს ფესტივალზე. თარგმანი არც ისე სასიამოვნო მოსასმენი იყო, წამყვანი ნერვიულობდა , როგორც ჩანს..

სცენაზე ოთარ იოსელიანს საავტორო კინოს განვითარებაში შეტანილი წვლილისთვის ჯილდო გადასცეს , რის შემდეგაც ვუდი ალენის ფილმით : “შუაღამე პარიზში”, ფესტივალი ბოლოსდაბოლოს გახსნილად გამოცხადდა. ფილმმა ძალიან გამიცრუა იმედი: არც ისე კარგი ხარისხი, ვიტყოდი ცუდიც, ასევე ცუდი გახმოვანებით, საკმაოდ რთული სანახავი აღმოჩნდა. რაღა დაგიმალოთ და არც შინაარსით დავრჩი აღფრთოვანებული, უფრო მეტიც, ვერ გავიგე რა ხდებოდა, თუმცა , ნახევარი საათი გულმოდგინედ ვცდილობდი აზრის გამოტანას 🙂

საბოლოოდ დავნებდით და დარბაზიდან წამოვედით.

შეცბუნებულებმა გადავწყვიტეთ, კარგად გადავხედოთ პროგრამას და ფილმები დაკვრივებით შევარჩიოთ. აუტანელი სანახავია ცუდი ფილმის გაძლება და მით უმეტეს მასზე თვალის მიდევნება :/ იმედია დღეს გამიმართლებს და შედარებით უკეთეს ხასიათზე და რაც მთავარია ფილმის დასასრულისთვის გამოვალ დარბაზიდან.

მე და მარიამი პოზირებით ვინაზღაურებთ ფილმით მოყენებულ ტკივილს :)

მე და მარიამი პოზირებით ვინაზღაურებთ ფილმით მოყენებულ ტკივილს 🙂


რაც შეეხება ფესტივალსგარე ყოფას ბათუმში, ჯერჯერობით ყველაფერი კარგადაა, მეორე დღეა უკვე აქ ვარ და ზღვას მხოლოდ შორიდან მოვკარი თვალი. დიდი სურვილი ბანაობის აღარც მაქვს, ქალაქში ბოდიალით და ხედებით გადავწყვიტე გართობა.

დღეს გეგმაშია “when we leave – როცა ჩვენ მივდივართ” . ესეც ფილმის ტრეილერი:

ორი კვირა ერთ პოსტში

გამარჯობა მკითხველო. რამდენი ხანია არაფერი დამიწერია? სულ რამდენიმე დღეა. ალბათ ვიღაც ყოველდღე შემოდიოდა ბლოგზე და ამოწმებდა, ახალი ხომ არაფერი დამიპოსტავს, მაგრამ არა, ბოლო პოსტიდან დღემდე აქ არაფერი განახლებულა. ჩემს საყვარელ ბლოგებს როცა ვსტუმრობ და ახალი არაფერი მხვდება, ცნობისმოყვარეობა მიპყრობს და ვცდილობ წარმოვიდგინო, რას აკეთებს, რატომ არ წერს? ალბათ თქვენც გაინტერესებთ , თუკი წინა თვეში ყოველდღე ვწერდი და წესით ასეც უნდა გამეგრძელებინა, რა დამემართა სექტემბრის დადგომისთანავე?

ორი კვირის წინ პირველად შემცივდა და წინდები ჩავიცვი. აივანზე გავედი, დავჯექი და დავიწყე ფიქრი, რა შეიძლებოდა გამეკეთებინა ფეისბუქის რეფრეშის სანაცვლოდ, ბევრად საინტერესო და სასარგებლო? დიდხანს არ მიფიქრია, სიცივემ მიმახვედრა რა უნდა მეკეთებინა : ქსოვა დავიწყე. ერთი წელია ჩხირებისთვის ხელი არ მომიკიდია, სხვა რაღაცებმა, მაგალითად ჩემმა ბლოგერად ქცევამ დამავიწყდა რომ ამქვეყნად კიდევ არაერთი საინტერესო საქმე არსებობს და რაც მთავარია ისინი მე მშვენივრად გამომდის. ასე გადმოვაწყვე ჯერ კიდევ ერთი წლის წინ ნაყიდი ძაფები და საქმეს შევუდექი.

გაგიკვირდებათ და ორ კვირაში მოვქსოვე ჟაკეტი, კაშნე , ჩანთა და ქუდი. მინდოდა ყველასთვის გადამეღო ფოტოები და ამ პოსტშივე დამედო, მაგრამ ვებკამერით გადაღებული ფოტოები შემაძრწუნებლად ცუდი გამოდის და გადავიფიქრე. ცუდია, სასწრაფოდ ვსაჭიროებ ახალ ფოტოაპარატს, თუნდაც იმიტომ რომ ესენი გადავიღო ნორმალურად. თბილისში ჩამოსვლისთანავე ვითხოვებ ციფრულს და ცალკე პოსტს მივუძღვნი ჩემს “პირმშოებს” 🙂 ახლა შესვენება მაქვს, უფრო სწორად ძაფები შემომელია და გადავწყვიტე ცოტა ხნით შევწყვიტო ქსოვა. ფესტივალამდე დარჩენილ რამდენიმე დღეში “იდიოტის” წაკითხვას მოვასწრებ ალბათ.. უცნაურია, წლებია ამ წიგნს ვეძებ და რამდენიმე დღის წინ აღმოვაჩინე ჩემს ცხვირწინ, თაროში :/ ცრუმორწმუნე რომ ვიყო, ალბათ ვიტყოდი, განგებას არ სურდა ბავშვობაში დამემთავრებინა და მისი გაქრობა ჩემს სასიკეთოდ მოხდათქო 😀

ჰო, ამ ორი კვირის განმავლობაში თბილისში ჩამოსვლაც მოვახერხე რამდენიმე დღით, ჩემი ჩხირები და ძაფები ყველგან თან დამქონდა. ალუკარდთან რომ დავრჩი, ღამით ქეთი და ყვავა ფილმს უყურებდნენ , მე პარალელურად ვქსოვდი 😀 ელვისი მომენატრა ისევ . სხვა დანარჩენი უცვლელადაა, არაფერი არ ხდება. ან რა უნდა მოხდეს, ცხვირი ძაფებში მაქვს ჩარგული, თბილ პლედში ვარ გახვეული და ამქვეყნის არაფერი გამეგება, რამდენიმე წუთით თუ შევიჭყიტები ფეისბუქზე მოვალეობის მოხდის მიზნით, ტელეფონი კი ისე დაჯდება და გაითიშება ხოლმე, ვერც კი ვიგებ.

მართლა იდეალურად დავისვენე ამ ზაფხულზე და შემოდგომაც ასევე იდეალურად გრძელდება : ჩემი აქეთ-იქეთ მოგზაურობა პენსიონერული დასვენებით ჩავანაცვლე და ბათუმისთვის ვემზადები: კინოფესტივალი წინ მაქვს და გული მიგრძნობს, ძილი ძალიან დამაკლდება. სულ რამდენიმე დღე დარჩა წასვლამდე და ცოტა გული მწყდება : ძალიან მინდოდა ნათია, ან ქეთი წამოსულიყო, არც ერთთან არ მიჭირს ყოფნა, არც ჭირში და არც ლხინში, გამოცდილი თანამეინახეები არიან უკვე , ახლა ვისთან, სად როგორ ვიქნები, ღმერთმა იცის და ვისი წუწუნის ატანა მომიწევს 🙂 რაც მთავარია, თან რა ჯანდაბა წავიღო არ ვიცი, როგორი ამინდები იქნება, ეშმაკმა უწყის , მეკი ბევრი ბარგის თრევა ჭირივით მეზარება ხოლმე :/

ეს დღეები უნივერსიტეტზეც ვფიქრობ. ვაღიარებ, ცოტა მომენატრა. რაც არ უნდა იყოს, ძველი შეცდომების გამოსწორების და შეტენილი საგნების თავიდან შესწავლის და რაც მთავარია კარგად შესწავლის შანსი მაქვს. მართალია ყოველ წელს ამას ვამბობ, რომ უკეთესად ვისწავლი და აღარ გავახალტურებ არაფერს, მაგრამ ახლა მართლა! აღარ დავუშვებ კიდევ რამე შემეტენოს და პატიოსან სიტყვას აქაც, ბლოგზეც დავდებ 🙂

მოკლედ, ყველაფერი მიხარია და ყველაფერი გენიალურადაა: ან რატომ არ უნდა მიხაროდეს, ბოლოსდაბოლოს, როცა ფესტივალიდან თბილისში დავბრუნდები, მარტო ვიქნები და იმედია ნათიასაც გამოუშვებენ ხოლმე ჩემთან დასარჩენად. შარშანდელი დღეები მომენატრა, ისევ აუცილებლად იქნება ჩემთან შეკრებები და mad bloggers ფართები 🙂

მგონი არაფერი გამომრჩენია, ის კიარადა ცოტა მომავალშიც გადავიჭერი, ასე რომ ზუსტად ის დროა პოსტი დავაფაბლიშო ^^

მატიანეი ბლოგისაი და სამომავლო გეგმები

დღეს 26 აგვისტოა. ზაფხულის დასრულებამდე რამდენიმე დღე დარჩა – ჩემთვის ერთ-ერთი საუკეთესო ზაფხულის დასრულებამდე. ჩემი მეხსიერების პატრონს, პოსტებს რომ არ ვწერდე და ადრე დღიურები რომ არ მეწერა, ბევრი რაღაც , თვეების წინ მომხდარი, აღარც კი მემახსოვრებოდა. ჩემი პოსტების მეშვეობით, ახლა ქრონოლოგიურად გავიხსენებ ზაფხულს და თქვენც შეგახსენებთ:

  • ივნისი ახლა უკვე ისე შორეულად მეჩვენება, ნაწერებს რომ გადავხედე, ძლივს გავიხსენე ზოგი რამ რისთვის დავწერე. სწორედ ივნისში აღმოვაჩინე ჩემი  სიყვარული და მოსასვენებელი ადგილი, რომელსაც რაღა დაგიმალოთ და სათანადო ყურადღებას ვეღარ ვუთმობ აგერ უკვე თვენახევარია.  ქართული ბლოგინგის დღეებიც ივნისში იყო, სადაც დაუვიწყარი და უძილო სამი დღე გავატარე და მოუთნელად ველოდები შემდეგ წელს.
  • გაცილებით დინამიური აღმოჩნდა ივლისი: სწორედ ამ თვეში გაიმართა სოციალური მედიის დღე, ვიყავი სიღნაღში პოკერ რინგზე. ჩვენს ცხოვრებაში შემოიჭრა ახალი სოციალური ქსელი გუგლ+ და ჩემი ცხოვრებიდან მალევე გაიჭრა უკანმოუხედავად 🙂 ბევრი ცრემლიც დამიღვრია ივლისში, თუმცა ტირილს წელიწადის სხვა დანარჩენ დროებშიც მშვენივრად ვახერხებ.  ავტობუსების გაძვირება ვერც კი ვიგრძენი, ისე გადის ზაფხული აქეთ-იქეთ სიარულში. ჩემს საყვარელ გმირებსაც სამუდამოდ გამოვეთხოვე, საკმაოდ ცივად.
  • აგვისტოს პირველი ნახევარი ნათიას სოფელში გავატარე აღფრთოვანებულმა: კიდევ კარგი ლეპტოპი და მოდემი წავიღე და მონდომებით აღვწერე იქაური ამბები აქ და აქ. ორკვირიანი ცხონების და დასვენების შემდეგ ჩამოვედი და ქეთოსთან დავრჩი რამდენიმე დღით, რათა ერთად წავსულიყავით ბირთვისში, ფართიზე. ორ დღეში საჩხერეში წამოვედი და აქაც ვერ მოვისვენე: ქუთაისში აღმოვჩნდი რამდენიმე დღეში. ბოლო სამი დღე არსად გადაადგილებას და არაფრის ჩადენას აღარ ვაპირებ და ჟამთააღწერასაც მოვრჩები .

რაც შეეხება აწმყოს: დღეს ჩემი მეორე ბლოგი გამოვაცოცხლე , სწავლის დაწყებამდე სულ რომ არ მოკვდეს. მთელი ზაფხული არც სათანადო მასალებზე მიმწვდებოდა ხელი რეგულარულად და სიცხე-პაპანაქებასა და მუდმივ რბენაში არც სურვილი მქონდა იქ წერის 😦  4 დღეში თბილისში მივდივარ, სახლის საქმეებზეც წასასვლელი ვარ, მეგობრებიც მომენატრნენ და ბოლოსდაბოლოს ჩემი მიტოვებული ელვისიც ! ერთი კვირით დავრჩები დაახლოებით და ყველაფრისთვის მკაცრ განრიგს გავწერ : ამასობაში თვის შუა რიცხვებიც მოაღწევს და ბათუმის კინოფესტივალზე წავალ, საიდანაც ფესტივალის ბლოგერის რანგში კრიტიკის ქარცეცხლში გატარებულ თითოეული დღის აღწერას შემოგთავაზებთ.

მგონი მოვრჩი, სულ ეს მინდოდა მეთქვა 🙂