06.01.2015

არ ვიცი წაიკითხავ თუ არა ამას ოდესმე, ან ბოლომდე მივიყვან თუ არა პოსტს, თუმცა მაინც ვეცდები, დავწერო.

შარშან, ამ დროს, ანუ 2015 წლის 6 იანვარს, 2.23 წუთზე სულ რამდენიმე წუთის დაბადებული რომ იყავი, შენი თავი გულზე მომატყეპეს და ვერც მივხვდი რა უნდა მეგრძნო, თითქოს ავტომატურად მიხაროდა შენი დაბადება. მაშინ მეგონა, რომ ძალიან მიყვარდი და ძალიან ბედნიერი ვიყავი, მაგრამ მას მერე, რაც ბევრი თვე და აგერ უკვე ერთი წელი გავიდა, ვხვდები რა არარაობა იყო ჩემი გრძნობები მაშინ, როცა გაჩნდი.

ყოველ დღე, რაც უფრო იზრდები, უფრო მეტად მიყვარხარ, მეტად და მეტად ვგიჟდები შენზე და ყოველთვის, როცა გახარებული იცინი, ასე მგონია, ტირილს დავიწყებ ბედნიერებისგან.

უკვე ერთი წლის ხარ ჩემო პატარა ბიჭო, უკვე მთელი 4 ნაბიჯის გადადგმა შეგიძლია და არ მინდასაც კი ბურდღუნებ.

მეკი ვზივარ ხოლმე და იმაზე ვფიქრობ, რას გრძნობ, როცა სათამაშო მანქანების ბორბლებს ატრიალებ, ან ტელევიზორის წინ ცეკვავ და გაუგებარ ფრაზებით გველაპარაკები.

ძალიან მიყვარხარ ჩემო პატარა ბუბლიკო ❤ დაბადების დღეს გილოცავ ❤

პ.ს: პოსტი ბოლომდე ვერ მივიყვანე 🙂

1510878_1660453610891361_8806606024020038990_n

2015

როცა ახალი წელი მოდის, ვიხსენებ ხოლმე გასულ წელს და ვწყვეტ, რამდენად კარგი ან ცუდი იყო. წელსაც, უკვე ორი კვირით ადრე ახალ წლამდე, დავიწყე გახსენება რა მოხდა ამ წელს და ქრონოლოგიურად ჩამოვყვები ყველა მნიშვნელოვან ფაქტს:

giphy

  • 2015 წლის 6 იანვარს ლუკა  დაიბადა – ჩვენი  გენიალური, გადასარევი შვილი
  • 2015 წლის (მგონი)29 აპრილს გადავწყვიტე დაკლება და დავიკელი 25 კილო. 
  • 2015 წლის სხვადასხვა მონაკვეთებში მქონდა უამრავი სხვადასხვა პროექტი, ვისწავლე ბევრი ახალი რამ, ადამიანურ თუ საქმიან ურთიერთობებში.
  • 2015 წლის 15 სექტემბერს მივიღე სამსახურიდან წასვლის გადაწყვეტილება, მანამ, სანამ ახალ სამსახურს ვიპოვნიდი, რაც იყო ყველაზე რისკიანი გადაწყვეტილება და ის ნაბიჯი, რომლის გაბედვაც ყოველთვის მინდოდა.
  • 2015 წლის 3 ნოემბერს ოფიციალური სამუშაო დღე მქონდა ფარმადეპოში, საოცრად კარგ გარემოში და ადამიანებში.
  • 2015 წლის განმავლობაში ყოველდღე ვრწმუნდებოდი, რამდენად კარგი ბიჭი მყავს მე და რამდენად კარგი მამა – ლუკას.
  • 2015 წელს ვისწავლე, როგორ უნდა დავიწყო არაფრისგან, როგორ მივყვე მიზანს თანმიმდევრულად და მივყვე მანამ, სანამ შედეგს არ მივიღებ. ვისწავლე, როგორ ვმართო ჩემი ცხოვრება ისე, რომ ბედნიერად ვიგრძნო თავი.
  • 2015 წელს ვისწავლე ადამიანების სიყვარული. ადამიანებზე ზრუნვა და ვფიქრობ ამაში ჩემი შვილის დაბადებას და დედაჩემის დაღუპვას ერთნაირად მიუღძვის წვლილი.
  • 2015 წელს (მგონი 13ან 14 აპრილს) ავიღე მართვის მოწმობა, რომელსაც #ცხრაწელი ვიღებდი
  • 2015 წელს არც ჩემი ჰობები დამვიწყებია: ვკერავდი, ვძერწავდი და ინგრესის თამაშიც დავიწყე , რაც 2015 წლის შეჯამებაში აუცილებლად უნდა მომეხსენიებია
  • 2015 წელს გავიცანი კარგი ახალი ადამიანებიც

და როცა ახალ წლამდე სულ რამდენიმე საათია და საჩუქრების შეფუთვას მოვრჩი ჩემი ოჯახისთვის, გული მომეწურა, ისე მინდა, მალე ჩავიდეთ მე და კოტე სოფელში, სადაც აფართხალებული ბუბლიკი გველოდება და ერთად შევხვდეთ ახალ წელს, რომელიც ასეთი ბედნიერი და სიყვარულით სავსე არასდროს ყოფილა.

ბედნიერ ახალ წელს გისურვებთ ^_^

ლუკა

როცა ორსულად ვიყავი, უამრავი გეგმა შევიმუშავე წინასწარ, რა მეთოდით გავზრდიდი ბავშვს და ა.შ. ყველა დედა ფიქრობს ალბათ ამაზე, მაგრამ წინასწარ შემუშავებული ყველაზე გენიალური გეგმაც კი ფეილდება, როცა ბავშვი ჩნდება – არავინ არ იცის, რა როგორ იმუშავებს.

ლუკას ყველაზე “რთული” ხანა დაეწყო – ყველაფერი აინტერესებს, ყველაფერთან მიხოხავს, ყველაფერზე ძვრება და უნდა გაიგოს ყველაფერი სამყაროზე, სადაც ცხოვრობს.

მე კი საკუთარი ბავშვობიდან ბევრი არაფერი მახსოვს, მაგრამ ორი დეტალი განსაკუთრებით უ: როგორ მოდიოდა დედა ან ბებია და ცივი იატაკიდან “მხსნიდნენ” და კიდევ, როგორ მონდომებით მარიდებდნენ დენის წყაროებს. ალბათ ტრადიციულად მიშლიდნენ სახლში არსებულ ნივთებთან მიკარებასაც და უამრავ რამეს, რაც არ მახსოვს.   მოგვიანებით ამან ის შედეგი მოიტანა, რომ, როგორც კი მარტო ვრჩებოდი, ყველაფერს ვანადგურებდი, რაც ხელში მომხვდებოდა. ავძვერი აკრძალულ კარადაზე და გადმოვაყირავე, დავშალე “ვენტილატორი” და კიდევ ვინ იცის, რა გავაფუჭე.

ლუკასთან დაკავშირებით გადავწყვიტე, სხვანაირად მოვიქცე. ჰოდა საღამოობით, შაბათ-კვირას, მე და ჩემი შვილი ერთად ვსხედვართ იატაკზე, ტელევიზორის წინ.  ერთად ვძვრებით უჯრებში და ვათვალიერებთ, რა იმალება უჯრებში. ერთად ვთამაშობთ ინტერნეტის კაბელებით და  ლუკას სათამაშოებიც ერთობლივი ძალებით დაფრინავს ოთახში.  მინდა ლუკამ ბავშვობის ყველა სიკეთით ისარგებლოს და როცა ვუყურებ, როგორ შემომცინის იატაკიდან, აფორთხებული, ვხვდები, რომ სწორად ვიქცევი.  ვგრძნობ, როგორ ითავისებს თითოეულ ნივთს, როგორ სწავლობს, როგორ მოექცეს მათ, როგორ გამოიყენოს. მინდა, იმ ასაკისთვის, როცა უკვე რეალურად შეძლებს გარემოს აღქმას და ნივთებით სარგებლობას, ყველაფერს იცნობდეს, არაფერი იყოს მისთვის აკრძალული.

სხვათაშორის,  ოჯახში ჯერ არაფერი გატეხილა, დაზიანებულა და გაფუჭებულა.  მათ შორის, არც ლუკა, მიუხედავად იმისა, რომ არ დავყვები უკან, გული არ მისკდება მის ყოველ ნაბიჯზე და როცა იქცევა, გულგახეთქილი არ მივრბივარ. ტირილის ნაცვლად ჩემი შვილი წაქცევისას იცინის. რატომ? იმიტომ, რომ მე ვიცინი.  როცა ოთახიდან მოსაწევად გავდივარ და ვბრუნდები, ოთახი თავდაყირა არ მხვდება. რატომ? იმიტომ, რომ ლუკასთვის უკვე ყველაფერი ნაცნობია, მაგიდაც, სკამიც, სათამაშოებიც, თაროებიც და კარადებიც და მათთან თამაშიც იცის.

ვაკვირდები ლუკას და ვხვდები, რომ მთავარია, მას ვენდო. ვენდო ჯერ კიდევ იმ ასაკიდან, ამ სიტყვის გააზრებაც რომ არ შეუძლია. მჯეროდეს, რომ წამოდგომას თავისით, ხელის მიშველების გარეშეც შეძლებს. დაცემასაც ხელის შეშველების გარეშე გაუმკლავდება. მთავარია, მივცე საშუალება, ზუსტად ახლა დატესტოს თავის შესაძლებლობები , მოერგოს თავის სხეულს და გონებას. როცა გავლას ცდილობს და ჩემს ხელს იშორებს, მეცინება – მე პატარა ადამიანს ვზრდი, რომელსაც უკვე საკუთარი სამყარო აქვს.

 

სიზმრები და საშინელებები

2014 წლის 10 ნოემბრიდან, თითქმის ყოველ ღამე კოშმარები მესიზმრება. კოშმარებში დედა ისევ ავადაა. ჩემს თვალწინ დნება და ქრება, მე კი ვცდილობ როგორმე ვუშველო, თუნდაც ხელში ავიყვანო და ისე ვატარო, ოღონდ არ დაიღალოს და დიდხანს იცოცხლოს.  ვეფერები და ვეხვეწები, არ მოკვდეს. დედა სიზმარში თითქმის ყოველთვის კვდება და თუ ასე არ ხდება, მხოლოდ იმიტომ რომ სიმწრისგან მეღვიძება. თუმცა გაღვიძებას შვება ოდნავადაც არ მოაქვს: ვიღვიძებ უდედოდ, განსხვავება სიზმარსა და ცხადში მხოლოდ ისაა, რომ რეალობაში დედა 1 წლის წინ დაიღუპა.

როცა დედა ცოცხალი იყო, ყოველ დილით, სამსახურში მისვლამდე , გზიდან ვურეკავდი ხოლმე. ახლაც, მგზავრობისას, ავტომატურად მიმაქვს ხელი კონტაქტებიდან და მერე მახსენდება, რომ ბევრი თვის წინ თვალდახუჭულმა წავშალე ნომერი მობილურიდან.

მერე გზაში ვხედავ ბავშვებს, რომლებსაც დედები ასეირნებენ, სკოლებში, ბაღებში მიყავთ. ვხედავ უფრო მოზარდ ბავშვებს, რომლებსაც გონიათ, რომ იმდენად დიდები და ჭკვიანები არიან, დედა საერთოდ არ ჭირდებათ და ბოღმისგან ვმწარდები.

ვმწარდები იმიტომ, რომ მთელი ცხოვრება დედაჩემისგან გაქცევას მოვანდომე. დროს ვხარჯავდი იმაში, რომ რაც შეიძლება დამოუკიდებელი ვყოფილიყავი. ყველა ასე იქცევა და ეს ფაქტი არანაირად არ მადანაშაულებს, მაგრამ საშინელებაა, ამ ფაქტს ნანობდე მაშინ, როცა რამის გამოსწორების შანსი აღარ გაქვს და არც არასდროს გექნება.

იმაზეც კი ვმწარდები, როცა მეუბნებიან, რა ძლიერი ვიყავი და როგორ გადავიტანე ეს ყველაფერი. მგონი საერთოდ არ გადამიტანია  და მით უმეტეს, როცა სულ უფრო ცოტა დრო რჩება დედას დაღუპვის დღემდე, უფრო ვეღარ ვაკონტროლებ ემოციებს და არც ის ფაქტი მამშვიდებს, რომ ადრე თუ გვიან მეც მოვკვდები და საერთოდ, ყველანი დავიხოცებით.

არის კიდევ ერთი ფაქტი, რომელსაც ვერაფერს ვუხერხებ და ჯერჯერობით ვერ ვიპოვე პრობლემის გადაჭრის გზა: სახლი, სოფელში, რომელშიც მე და დედა ვცხოვრობდით და ბავშვობის უბედნიერესი წლები მაქვს გატარებული, ახლა მარტოა, მიტოვებული და როგორც მიტოვებულ სახლებს ემართებათ, ნელ ნელა ფუჭდება და ინგრევა. მე ვცხოვრობ თბილისში, მყავს შვილი, ქმარი, მაქვს სამსახურები, რომლებსაც ვერ მივატოვებ, მაქვს პასუხისმგებლობებლი, რომლებიც არ მაძლევს საშუალებას, წავიდე სოფელში და ამ სახლს მივხედო თუნდაც წელიწადში რამდენჯერმე. შვებულებისას სოფელში ჩასვლით არაფერი არ კეთდება. რა ვქნა, გავყიდო? არავითარ შემთხვევაში არ მინდა ამის გაკეთება.  არ მივხედო და წლების განმავლობაში განადგურდეს ყველაფერი? ეს ფაქტობრივად იგივეა, მეორედ ვკარგავდე დედაჩემს  და ვერაფერს ვაკეთებდე.

მოკლედ, ჩაკეტილი წრეა, საშინელი, საიდანაც, აგერ უკვე 1 წელი გახდება, თავი ვერ დავაღწიე და როგორც ჩანს ვერც დავაღწევ დიდი ხანი.

მტკიცე ნერვებს ვუსურვებ საკუთარ თავს.

სხეული რომელშიც სიამოვნებით ვცხოვრობ

ხშირად ვკითხულობ ხოლმე პოსტებს, რომლებიც ეხება დიეტას, ვარჯიშს და ა.შ, ჰოდა ყოველთვის მაინტერესებს, როგორ გრძელდება პოსტის ავტორების კლების პროცესი, მიიღეს თუ არა ის, რაც უნდოდათ, თუმცა იშვიათად ვპოულობ პოსტების გაგრძელებებს. მეც მაქვს ასეთი, დიეტური პოსტი, რომელიც 2 ივლისს დავწერე. ამ დროს 86.3 კილოდან 73.5 კილოზე ვიყავი ჩამოსული, თუმცა ეს ამბები ვრცლად ძველ პოსტში შეგიძლიათ წაიკითხოთ.

საინტერესოა, რა  მოხდა 2 ივლისის, ანუ 3 თვის შემდეგ:

ამჟამად 63.7 კილო ვარ, ანუ დაახლოებით 10 კილო დავიკელი ამ დროის განმავლობაში.  ვაშა, ეს ის წონაა, რომელზეც შემიძლია თავი ბედნიერად ვიგრძნო, მიხდებოდეს ტანსაცმელი და მაღაზიებში შესვლისას თვალის ზომით ავირჩიო კაბებიც, შარვლებიც და მაისურებიც.

12087406_1635558800047509_1036398315_n

ლიფტებში შესვლის აღარ მეშინია, რადგან აღარ მასუქებენ 🙂

11230652_1632753840328005_74788193189552702_n

After/Before , Before/After-ის ნაცვლად 🙂

აქვე აღვნიშნავ, რომ სიმაღლე 1.69 სმ მაქვს, რაც ნიშნავს იმას, რომ ჯერ კიდევ არ მიმიწევია იდეალურ წონამდე. 57 კილოგრამი არის ის ნიშნული, სადამდეც მინდა ჩამოვაღწიო. ამისთვის ალბათ 3-4 თვე დამჭირდება კიდევ, ბოლო კილოგრამები ყველაზე ნელა მიდიან სხეულიდან, თუმცა ეს არაფერია იმასთან შედარებით, რაც უკვე მოვიშორე.

რას ვგრძნობ?

ვარ ძალიან ამაყი, ბედნიერი და თავდაჯერებული. და რა თქმა უნდა, ლამაზი, თუმცა ეს უკანასკნელი სუბიექტურია 😀

კიდევ გავსუქდები ოდესმე?

ალბათ მეორე ორსულობისას, ისევ გავსუქდები.  თუმცა ვეცდები ნაკლებად გავსუქდე და ოციათასი კილო არ მოვიმატო 🙂 და არც ისე სასოწარკვეთილი ვიქნები ამ დროს, რადგან უკვე მეცოდინება, როგორ გავხდე.

ვშიმშილობ?

არ ვშიმშილობ, ყველაფერს ვჭამ/ვსვამ, ტკბილეულსაც, ცომეულსაც, ხილსაც, არაყსაც. არც ერთი ბედნიერება არ დამივიწყებია ჩემი რაციონიდან, გარდა ლუდისა, რომელიც ძალიან მიყვარს და საჩუქრად შემოვუნახავ საკუთარ თავს იმ დროისთვის, როცა საბოლოო წონაზე ჩამოვალ.

როგორ ვხდები?

1200 კალორიის ფარგლებში, დღეში 4 ჯერ, ან 5-ჯერ  ვიკვებები, უმეტესად ხორცით და ბურღულით. საკვებს ვაყოლებ დესერტს, ნამცხვრის, შოკოლადის ან შაქრიანი ყავის სახით,  შუალედებში ვჭამ ხილს და ვცდილობ დავლიო 2 ლიტრამდე წყალი.

სულ ეს იყო, ამ ეტაპზე რისი მოყოლაც მინდოდა. პოსტის მესამე ნაწილს აუცილებლად დავწერ, როცა 57 კილო ვიქნები.

წარმატებები მათ, ვინც კლების პროცესში კითხულობს ამ პოსტს ^_^

გიტარა

ზოგადად იმ ადამიანების კატეგორიას მივეკუთვნები, ყველაფერი რომ იოლად გამოსდით და თანდათან ასეთი ხშირი გამართლებები, წარმატებები ამა თუ იმ სფეროში , ძალიან მათავხედებს. თუმცა ყველას აქვს სუსტი მხარე, რაშიც არაფერი გამოსდით ხოლმე.

ჩემი ასეთი სუსტი წერტილი მუსიკაა. მთელი ცხოვრება მხოლოდ იმის წარმოდგენით შემოვიფარგლები, როგორ ვდგავარ სცენაზე და ვმღერი. ოცნების ჰარდკორ ვერსიაში კი არამარტო ვმღერი, არამედ ვუკრავ კიდეც 🙂 მოკლედ, სასოწარკვეთილი მეოცნებე ვარ ამ განხრით და 24 წელი წუწუნის და ოცნების მეტი არაფერი გამიკეთებია, არც ერთხელ არ მიცდია ან სიმღერა, ან დაკვრა.

ეს პირველი გაკვეთილის დასაწყისში, ჯერ კიდევ მხნე და მონდომებული სახე მაქვს

2 წელია კოტე ჯიუტად მარწმუნებს, რომ თუ მოვინდომებ,  სამოყვარულო ლეველზე სიმღერაც გამომივა და დაკვრაც. ორი წელია ჯიუტად თავს ვიდებილებ, რომ არც ერთი გამომივა და არც მეორე.

დაა.. როგორც იქნა, მომბეზრდა საკუთარი უნიჭობის მტკიცება და გადავწყვიტე , საკუთარ თავს დავუმტკიცო, რომ თუ მოვინდომებ, იმასაც კი შევძლებ, რაც წლების განმავლობაში შეუსრულებელ მისიად მეჩვენებოდა.

მოკლედ, გიტარის დაკვრის სწავლა გადავწყვიტე და დღეს მეორე გაკვეთილი მქონდა (მასწავლებელი კოტეა).

პირველივე გაკვეთილიდან წავაწყდი შემდეგ სირთულეებს:

  • ნოტების სახელების გარდა არ ვიცი არაფერი, არანაირი ინსტრუმენტისთვის არ დამიკარებია ხელი და ყველაფერი მესმის ჩინურზე უარესად.
  • ახსნილი “მასალა” რომ გავიაზრო, მიწევს, ცხრაჯერ გავამეორებინო კოტეს, რასაც ასევე შეუჩვეველი ვარ და თავი საშინლად უნიჭო მგონია. ნერვები მწიწკნის და მინდა გიტარა ფანჯრიდან მოვისროლო, მაგრამ “მასწავლებელი” წინასწარ შევითანხმე რომ თუ დრამები დავდგი და ისტერიკები დავიმართე, არ დანებდეს და მომცეს დამშვიდების დრო 🙂
  • ყველაზე დიდი ტრაგედია: ტირილი მინდა, ისე მტკივა თითები სიმებისგან. იმის იმედი მაქვს რომ რამდენიმე დღეში მივეჩვევი ან სიმებს, ან ტკივილს.

სამაგიეროდ ძალას მმატებს:

  • საკუთარი ამბიციურობა
  • ამდენი წლის ოცნების ასრულების შესაძლებლობა (პირველი სიმღერა, რასაც დავუკრავ turn the page იქნება და კოტეს მივუძღვნი )
  • კოტეს დაპირება, რომ თუ დაკვრას ვისწავლი, საკუთარ გიტარას მიყიდის
  • და ისევ კოტეს რწმენა, რომ დაკვრის სწავლა შემიძლია
  • იმის სიხარული, რომ რაღაც ახლის ცოდნას ვიძენ

ჯერჯერობით დიდაქტიკოსობას არ ვაპირებ, მაგრამ თუ რამდენიმე თვეში დაკვრას შევძლებ, ამ ბლოგზე აუცილებლად გაჩნდება follow your dreams ტიპის პოსტი.  ჰო, ნამდვილად მინდა რომ ასეთი პოსტი დაიწეროს, ასე რომ მისურვეთ წარმატებები.

დედობის 8 თვე

11231163_1627782764158446_1435687825918193125_oგუშინწინ ლუკა 8 თვის გახდა. 8 თვე თან ძალიან ბევრია, თან ძალიან ცოტაც.  როგორ იზრდება ბავშვი, რა ჭკვიანი და გენიოსია, ამის შესახებ პოსტის დაწერას, ცხადია არ ვაპირებ, უფრო მინდა იმ ტაბუდადებულ საკითხებს შევეხო, რომელიც ბავშვის დაბადებიდან ყველა ქალის ცხოვრებაში იჩენს თავს და არც მე ვყოფილვარ გამონაკლისი, შესაძლოა უფრო იოლად მიდის ყველაფერი, რადგან ლუკა არც ისე პრეტენზიული, არც ისე ჭირვეული და არც ისე ცუდად აღსაზრდელი ბავშვია.

როცა ლუკა დაიბადა, მეგონა პირადი სივრცე სრულიად დავკარგე. დავკარგე დრო საყვარელი ადამიანისთვის, საყვარელი ჰობებისთვის, მეგობრებისთვის.  და თუმცა სრულიად გააზრებული მქონდა, რომ ეს ყველაფერი ასეც მოხდებოდა ბავშვის დაბადების შემდეგ, მაინც ძალიან დამასევდიანა ფაქტმა.

ერთადერთი გამოსავალი ამ დროს ისაა, ადგე, პრობლემებს თავი არ აარიდო, თავი არ დაირწმუნო, რომ ბავშვი შენს ცხოვრებაში მთავარია, რომ შეგიძლია ბედნიერი მხოლოდ ბავშვთან გატარებული დროით იყო, რომ ყველაფერი რიგზეა, რომ ამოსუნთქვა არ გჭირდება, რომ არ გენატრება უსაქმურად წანწალი, რომ არ გენატრება ღამეების თენება (არა ბავშვით ხელში) რომ არ გინდა სავარძელში მშვიდად მოკალათებული, მეგობრებთან ერთად ჭორაობდე და ა.შ. ყველას გვაქვს მოკლედ ჩვენი საკუთარი ბედნიერებები, რომელთა დათმობაც გვიწევს , როცა ჩვენი კიდევ ერთი ბედნიერება ჩნდება.

როცა წლების წინ, დედებს ვუსმენდი, მათი სრული უმრავლესობა, კბილებამდე შეიარაღებული ნაირ ნაირი არგუმენტებით, ირწმუნებოდა, რომ ამად ღირს მთელი ცხოვრება, რომ ბავშვი უნდა გააჩინო და ამით იყო ბედნიერი. ძალიან ცოტა წუთებით ვიყავი ბედნიერი, სანამ ძიძა არ ავიყვანე, არ ამოვისუნთქე, საკუთარი ინტერესები არ გავიხსენე და მათ განხორციელებას არ შევუდექი.  კი, ზუსტად ასე იყო. ცალკე აღებულმა ფაქტმა, რომ ჩემი საყვარელი ადამიანისგან ბავშვი გამიჩნდა, რომელიც ძალიან მინდოდა, არც ისე დიდი სიხარული მომიტანა.

სიამოვნებით გავედი სამსახურში, რადგან ამ ნაბიჯმა კიდევ ერთი საკუთარი სივრცე დამიბრუნა. სიამოვნებით ვთხოვდი ძიძას დარჩენილიყო საღამოობით, როცა სადმე წასვლა მინდოდა. სიამოვნებით ვიწყებდი ჩემი საყვარელი საქმეების კეთებას, როცა ბავშვი იძინებდა .  და ამ ეგოცენტრიკობის ნიადაგზე , როგორღაც მოვახერხე ისე, რომ მე დღემდე მე ვარ. გოგო, რომელიც მიყვარდა, გოგო რომელიც საკუთარ თავზე ზრუნავდა. გოგო, რომელიც ძველ კილოგრამებს დაუბრუნდა. გოგო, რომელმაც ყოველთვის იცოდა რა უნდოდა.

ამ პოსტის წაკითხვის შემდეგ, ალბათ ბევრი დედა იფიქრებს, რომ საკუთარი შვილი არ მიყვარს. კი, ძალიან მიყვარს, ვგიჟდები ისე. თუმცა საკუთარი თავი უკვე თითქმის 25 წელია, არანაკლებ მიყვარს და როცა ლუკა დიდი ბიჭი იქნება, თავის გოგო ეყოლება, რომელთანაც დედაზე მეტ დროს გაატარებს, საკუთარი ცხოვრება ექნება, იმას არ ვინანებ, რომ შვილის ცხოვრებით ვიცხოვრე და 40 ან 50  წლის ასაკში აღარაფერი დამრჩა საკუთარი.