სხეული რომელშიც სიამოვნებით ვცხოვრობ

ხშირად ვკითხულობ ხოლმე პოსტებს, რომლებიც ეხება დიეტას, ვარჯიშს და ა.შ, ჰოდა ყოველთვის მაინტერესებს, როგორ გრძელდება პოსტის ავტორების კლების პროცესი, მიიღეს თუ არა ის, რაც უნდოდათ, თუმცა იშვიათად ვპოულობ პოსტების გაგრძელებებს. მეც მაქვს ასეთი, დიეტური პოსტი, რომელიც 2 ივლისს დავწერე. ამ დროს 86.3 კილოდან 73.5 კილოზე ვიყავი ჩამოსული, თუმცა ეს ამბები ვრცლად ძველ პოსტში შეგიძლიათ წაიკითხოთ.

საინტერესოა, რა  მოხდა 2 ივლისის, ანუ 3 თვის შემდეგ:

ამჟამად 63.7 კილო ვარ, ანუ დაახლოებით 10 კილო დავიკელი ამ დროის განმავლობაში.  ვაშა, ეს ის წონაა, რომელზეც შემიძლია თავი ბედნიერად ვიგრძნო, მიხდებოდეს ტანსაცმელი და მაღაზიებში შესვლისას თვალის ზომით ავირჩიო კაბებიც, შარვლებიც და მაისურებიც.

12087406_1635558800047509_1036398315_n

ლიფტებში შესვლის აღარ მეშინია, რადგან აღარ მასუქებენ 🙂

11230652_1632753840328005_74788193189552702_n

After/Before , Before/After-ის ნაცვლად 🙂

აქვე აღვნიშნავ, რომ სიმაღლე 1.69 სმ მაქვს, რაც ნიშნავს იმას, რომ ჯერ კიდევ არ მიმიწევია იდეალურ წონამდე. 57 კილოგრამი არის ის ნიშნული, სადამდეც მინდა ჩამოვაღწიო. ამისთვის ალბათ 3-4 თვე დამჭირდება კიდევ, ბოლო კილოგრამები ყველაზე ნელა მიდიან სხეულიდან, თუმცა ეს არაფერია იმასთან შედარებით, რაც უკვე მოვიშორე.

რას ვგრძნობ?

ვარ ძალიან ამაყი, ბედნიერი და თავდაჯერებული. და რა თქმა უნდა, ლამაზი, თუმცა ეს უკანასკნელი სუბიექტურია 😀

კიდევ გავსუქდები ოდესმე?

ალბათ მეორე ორსულობისას, ისევ გავსუქდები.  თუმცა ვეცდები ნაკლებად გავსუქდე და ოციათასი კილო არ მოვიმატო 🙂 და არც ისე სასოწარკვეთილი ვიქნები ამ დროს, რადგან უკვე მეცოდინება, როგორ გავხდე.

ვშიმშილობ?

არ ვშიმშილობ, ყველაფერს ვჭამ/ვსვამ, ტკბილეულსაც, ცომეულსაც, ხილსაც, არაყსაც. არც ერთი ბედნიერება არ დამივიწყებია ჩემი რაციონიდან, გარდა ლუდისა, რომელიც ძალიან მიყვარს და საჩუქრად შემოვუნახავ საკუთარ თავს იმ დროისთვის, როცა საბოლოო წონაზე ჩამოვალ.

როგორ ვხდები?

1200 კალორიის ფარგლებში, დღეში 4 ჯერ, ან 5-ჯერ  ვიკვებები, უმეტესად ხორცით და ბურღულით. საკვებს ვაყოლებ დესერტს, ნამცხვრის, შოკოლადის ან შაქრიანი ყავის სახით,  შუალედებში ვჭამ ხილს და ვცდილობ დავლიო 2 ლიტრამდე წყალი.

სულ ეს იყო, ამ ეტაპზე რისი მოყოლაც მინდოდა. პოსტის მესამე ნაწილს აუცილებლად დავწერ, როცა 57 კილო ვიქნები.

წარმატებები მათ, ვინც კლების პროცესში კითხულობს ამ პოსტს ^_^

მე

ჩემი აუხდენელი ოცნებებიდან ერთ-ერთი ისაა, უცხო თვალით შევხედო საკუთარ თავს და ვნახო, როგორ აღმიქვამენ დანარჩენები. სარკის ეფექტი, სამწუხაროდ, არ მყოფნის.

დღეს ჩემი პოსტი არ იქნება სხვების მიერ აღქმულ მეზე, გადავწყვიტე ჩვეულებრივზე მეტად პაპსა ვიყო და ისეთი ჩანაწერი გავაკეთო, ბავშვობის მეგობრების ბუმბულებიან ბლოკნოტებში რომ ვწერდი.

მე ერთი ჩვეულებრივი გოგო ვარ. საშუალო სიმაღლის, ზოგისთვის საშუალოზე მაღალ გოგოდაც აღვიქმები. ჩემი წონა 55-60 კილოს ფარგლებში მერყეობს და არც ისე კარგი ფიგურა მაქვს, მაგრამ რატომღაც მაინც იმ გოგოების კატეგორიაში გავდივარ, ბიჭებს რომ ძალიან მოსწონთ.

უმეტესად ძალიან მუქი ჩალისფერი თმა მაქვს, იშვიათად შავი. ერთხელ მორიჟაოც გახლდით, მაგრამ ვფიქრობ შავი თმა ყველაზე მეტად უხდება ჩემს ცუდ  ცხვირს და კბილებს.

ცოტა ხანში ბრეკეტებიანი გოგო ვიქნები, ზუსტად ისეთი ღიმილით, ჰაი სქულ მუვი შკოლნიკ თინეიჯერებს რომ ახასიათებთ.

სინამდვილეში არც ისეთი თინეიჯერი ვარ, მაგრამ ჩემს 22 წლის სიბერეს დახეული ჯინსებით და მემეს მაისურებით ოსტატურად ვნიღბავ.

ძალიან მიყვარს ჰიუ ჯეკმანი, ჯეიმს ჰეტფილდი და  უფრო ნაკლებად ტილ ლინდემანი, მაგრამ რატომღაც ჩემს ერთ-ერთ მაისურს სწორედ ამ უკანასკნელის ფიზიონომია ამშვენებს.

საკმარისად ბევრი ტატუ მაქვს იმისთვის, რომ კარიერულ წინსვლაში ხელი შემიშალოს.

ყოველთვის ყურსასმენებს ვატარებ, აღრიალებულ მუსიკას ვუსმენ და როგორც ჩანს, ავტოსაგზაო შემთხვევის მსხვერპლობა არ მიწერია.

ზამთარში ვქსოვ. მერე ჩემს მოქსოვილ ჯემპრებს ვიცვამ და დაზოგილი ფულით ჯინსებს ვყიდულობ.

ადრე ვხატავდი. მერე მომბეზრდა და დამავიწყდა კიდეც. ვთვლი რომ ხატვა საკმაოდ შრომატევადი და არამომგებიანი საქმეა. ყოველშემთხვევაში საკუთარი ნახატის ჯემპრად ქცევა ვერ მოვახერხე ჯერ-ჯერობით.

ჯირითი და ცხენები მიყვარს

ბოლო ორი წელია, ფილმების ყურება შემიყვარდა და წიგნები ჩაანაცვლა, თუმცა მაინც მოვასწარი იმდენი წიგნის წაკითხვა, საკმარისად ჭკვიანად რომ გამოვჩნდე, რიგ სიტუაციებში.

საბრძოლო ხელოვნებები მიყვარს კიდევ. რაც თემატური ფილმების ყურება მომბეზრდა, საქმეზე გადავედი და MMA-ზე დავდივარ. იმის იმედი არ მაქვს, რომ რომელიმე რეჟისორის მუზა გავხდები.

ხანდახან ვწერ, ოღონდ არა ისე ხშირად, წერა კარგად ვისწავლო. ბლოგისთვის  გამოდგება.

არშემდგარი იურისტი და მოქმედი social media ვარ.

ალდაგში ვმუშაობ და საკმარისზე მეტად მიყვარს ჩემი სამსახური.

კვირაში ორჯერ მეგობრების ნახვაც მიყვარს. დანარჩენ დროს დრო არ მაქვს.

ქმარი და კატა მყავს. ჩემი მირიანი, ა.კ.ა ყვავა და სწივიკო, პატარა ფუმფულა ეზოში ნაპოვნი კნუტი.  პრინციპში სწივი დიდი და დამოუკიდებელი გოგოა უკვე.

ხანდახან ძალიან კეთილი ვარ, ხანდახან ბოროტი და ავი. ვფიქრობ იმაზე მეტი ბოროტების გაკეთება შემიძლია, ვიდრე სიკეთის, მაგრამ ჩემი პოხუიზმი არ მაძლევს ამის საშუალებას.

ახლახანს აღმოვაჩინე რომ საკმაოდ კომუნიკაბელური ვარ, მაგრამ არა თავის მომაბეზრებელი და ენაჭარტალა. მირჩევნია ადამიანებმა იფიქრონ , რომ უჟმური ვარ, ვიდრე ყელში ამოუვიდეთ ჩემი ლაქლაქი.

კიდევ არის უამრავი პატარა წვრილმანი, მაგრამ მგონი, ჩემი ძირითად მახასიათები ნიშნები სულ ესაა.

ჰო მართლა, საერთოდ არ მეწყინება, პირიქით, მოხარული ვიქნები, თუ ამ პოსტის კომენტარებში საკუთარ აზრს გამოხატავთ ჩემთან დაკავშირებით.  შეგიძლიათ ანონიმური კომენტარებიც დატოვოთ 😀

გორგილაძე

ამბავი 1

ამასწინათ დავაკვირდი: სამსახურთან გაჩერებაზე დანახული სარაფნიანი გოგო იმ დღის განმავლობაში მინიმუმ 4 ჯერ დავინახე სხვადასხვა ადგილზე, გორგილაძეს კი მას შემდეგ, რაც მისი არსებობის შესახებ შევიტყვე, მაქსიმუმ 5ჯერ თუ შევხვედრივარ. ფეისბუქზე კი დაახლოებით ორი წელია მყავს, ან ცოტა მეტი. მის პოსტებსაც ვკითხულობ და სტატუსებსაც. გამოგიტყდებით და ფოტოებსაც ვათვალიერებ ხოლმე.

ჰოდა, ამ ორიოდე წლის წინ, როცა ახალი აღმოჩენილი მყავდა გორგილაძე, ვაზისუბნიდან მომავალ , თუ სწორად მახსოვს 119 ნომერ მარშუტკაში, მძღოლის გვერდით სავარძელზე ავძვერი. სწორედ აქ დამხვდა გორგილაძე, მაგრამ ისეთი შეუვალი და მკაცრი მომეჩვენა მისი სათვალე და გადაბმული წარბები, არც მიფიქრია გავცნობოდი და მეთქვა, რომ იცი ეს მე ვარ, ანა, აი ის გოგო ფეისბუქზე რომ გყავს. ის ისეთი მკაცრი და შეუვალი იყო, მაინც ვერ მიცნობდა. თან მგონი მაშინ პირადად ნანახიც არ ვყავდი. ან იქნებ ვყავდი, მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს, საკუთარ თავზე ჩემი წარმოდგენა აშკარად ვერ გასწვდა გორგილაძის გაცნობის თავხედობას.

ერთ მშვენიერ დღეს,  გორგილაძემ თვითონ მომწერა და დააზუსტა, მე ვიყავი თუ არა ის გოგო, ვაზისუბნის 119 ნომერ მარშუტკაში.  მეც დავადასტურე ჩემი იქ ყოფნის ამბავი.

ამის შემდეგ, კიდევ ვნახე გორგილაძე , ყაზბეგზე, მაგრამ ამჯერად მეგობრებთან ერთად მოქროდა ვაკე-საბურთალოს გადაკვეთაზე და წარმოუდგენელ თავხედობად მივიჩნიე, გამეჩერებინა და მეთქვა, იცი, მე ეს მე ვარ, ანა აი ის გოგო, ფეისბუქზე რომ გყავს და და ერთხელ 119 ნომერში შეხვდი ერთხელთქო. ჰოდა, ამ ყველაფრის თქმა ფეისბუქით ვარჩიე.

ამის მერე რა მოხდა? არც არაფერი.

არ ვიცი რა მანქანებით ხდება ადამიანების დაჯგუფება, მაგრამ მე და გორგილაძე აშკარად მაგრად ვართ ერთმანეთს აცდენილი და ალბათ გაისამდე აღარ გადავაწყდებით ერთმანეთს.

ამბავი 2

ვიქნებოდი ასე 5 წლის, დამოუკიდებლად რომ წავიკითხე პირველი პაატარა მოთხრობა, “კაჭკაჭი და კრუხი” იმ დღიდან მშობლებმა გენიოსად მაღიარეს და მეც, იმედი  რომ არ გამეცრუებინა, ვკითხულობდი ვკითხულობდი და ვკითხულობდი. ერთხელ კინაღამ ფსიქიატრიულში მოვხვდი, მესამე კლასში რომ წამოვაყრანტალე, მორ იოკაის “ოქროკაცი” დავამთავრე ახლახანსთქო. დაიბარეს დედაჩემი და ლექცია უკითხეს ჩემი ნაადრევად “გამოტვინების” და ცუდი დედობის შესახებ და ამით დამთავრდა ყველაფერი. მას მერე ენაზე კბილის დაჭერა ვისწავლე და ჩუმად ვათენებდი ღამეებს მაშინდელი ნავთის ლამპის თანხლებით. მოკლედ, დღემდე მახსოვს როგორ მაბრძგვიალებდა ყველა ახალი წიგნის კითხვისას და ხანდახან ვტიროდი კიდეც.

მერე მოვიდა წყეული აბიტურიენტობა და წიგნების რიცხვმაც იკლო. სტუდენტობისას კიდევ უფრო იკლო და არ ვიცი, კითხვამ გადაჩვევა იცის, თუ , როგორც მოხუცები იტყვიან, თანამედროვე მწერლობა გადაგვარდა, ფაქტია, დიდი ხანია ვეძებ ისეთ წიგნს/მოთხრობას, რომლის კითხვისას ძველებურად დამაყრის ხელებზე ხორკლებს და მერე თავგამოტენილს ორი თვე სხვა დასაფიქრებელი აღარ მექნება.

ამბავი 3

პირველ ამბავს რომ ვყვებოდი, გამომრჩა მეთქვა, როგორ აღმოჩნდა ჩემს “ფრენდებში” გორგილაძე. ბლოგი მასაც ჰქონდა და მეც. ის კარგად წერს, მე არც ისე. ჰოდა ამ საერთო ინტერესმა დაგვამატებინა ერთმანეთი.

ჰოდა, ნიუსფიდში რომ ამომიხტებოდა ხოლმე მისი პოსტები, ხანდახან შემომეკითხებოდა ხოლმე.  ასე წავიკითხე პოსტები ისაკაზე, იაკოზე. რომ არ გავაგრძელო, საკმარისად ბევრი პოსტი მაქვს გორგილაძის ბლოგზე წაკითხული, იმისთვის, რომ ჩემთვის ფრიად სასიხარულო დასკვნა გამომეტანა.

  • ჯერ კიდევ არსებობს ისეთი ნაწერი, რომლის წაკითხვაზეც ისევ დამბურძგლავს
  • ჯერ კიდევ არსებობს მისი დამწერი, რომელსაც წელიწადში ორჯერ შემთხვევით გადავაწყდები, მაგრამ რაც მთავარია არსებობს.

ერთ რამეზე მწყდება მარტო გული. იმაზე ნაკლები სიხშირით წერს პოსტებს, ვიდრე მე ვაწყდები შემთხვევით ქუჩაში.

ამ პოსტის წერისას ჩვენს მწირ მიმოწერას გადავავლე თვალი და ძალიან სასაცილო მონაკვეთს წავაწყდი:

გორგილაძე  – ისადა, შენ ჩემს ბლოგს კითხულობ ხოლმე?

მე – რამდენიმე თვეა არ წამიკითხავს, რაიყო? (სავარაუდოდ რამდენიმე თვე ახალი პოსტი არ ჰქონდა დაწერილი)

გორგილაძე – არაფერი, მაინტერესებდა, იზვესტნი ბლოგერებმა თუ იციან ჩემი ბლოგი.

oO

fight club

ეს პოსტი არ არის ფილმზე. ეს პოსტი რეალურ ამბავზე და რეალურ ბრძოლებზეა.

ცნობილი ფაქტია, რომ წიგნები და ფილმები ადამიანებზე ძალიან დიდ გავლენას ახდენენ. ჩემზე გავლენა რომელმა ფილმმა მოახდინა, არ მახსოვს, მაგრამ სამაგიეროდ მახსოვს ის, როგორ დავითანხმე კლასელი გოგონები, გვევლო კარატეზე და დარბაზისკენ დავირაზმეთ, თუმცა ისეთი პატარები და დაბნეულები ვიყავით, დარბაზს ვერ მივაგენით. მერე დედებმა შეიტყვეს ჩვენი ამბავი და აგვიკრძალეს, აქაოდა ეგ რა ქალის საქმეაო.

ამასობაში მოვიდა აბიტურიენტობის დრო, მერე სტუდენტობის და ჩემი ბავშვობის ოცნება გაურკვეველი ვადებით იდებოდა წლიდან წლამდე. პარალელურად ვნახე თითქმის ყველა ფილმი, სადაც ვინმეს ოდესმე ფეხი მოუქნევია.

ერთ მშვენიერ დღეს კი ისე გამოვიდა, რომ აღარ გადავდე მომავალი წლისთვის და კრავ მაგაზე მივედი.  კრავ მაგა ებრაული თავდაცვის ხელოვნებაა და რამდენიმე საბრძოლო ხელოვნების ილეთებს აერთიანებს და წესით და რიგით ძალიან საინტერესო უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ასე არაფერს გაუცრუებია ჩემთვის იმედები.   მოკლედ, ამ თვენახევარში თითქმის ვერაფერი ვერ ვისწავლე და რადგან იმედგაცრუებებზე საუბარი დიდად არ მიყვარს, არ ჩავეძიები, რატომ ვერ ვისწავლე 😀

მე და ჩემმა მეგობარმა, ნინომ, ძალიან მალევე გადავწყვიტეთ, რომ სხვა დარბაზში გვევლო მაგრამ მერე პიარსკოლის კურსი დაიწყო და ნინომ უჩემოდ გააგრძელა ვარჯიში. მე სამი თვის მერე შევუერთდი, ანუ მაისიდან.  და რადგან წარმატებებზე საუბარი ძალიან მიყვარს, აქ უკვე ცოტა დაწვრილებით გიამბობთ ჩემი ვარჯიშის ამბებს: ეს ММА Fighter-ების დარბაზია.

  • დარბაზში ორი გოგო ვვარჯიშობთ, დანარჩენი ყველა ბიჭია, მაგრამ ჩემი გოგოობა საერთოდ არ უშლის ხელს იმას, დავიტვირთო ისევე, როგორც დანარჩენები. ვაკეთებთ გაწელვებს,  პრესებს, ბუქნებს, გასახურებელ ვარჯიშებს, ატჯიმანიებს.. ამ უკანასკნელის გაკეთება, გამოვტყდები და არ შემიძლია ჯერჯერობით, რაც ძალიან მასევდიანებს 😦  რაც ზემოთ ჩამოვთვალე, ეს მიზერული ნაწილია იმისა, რასაც ორი საათის განმავლობაში ვაკეთებთ.  ვარჯიშისას რაც ყველაზე ძალიან მომწონს, ისაა, რომ ილეთები ძალიან რეალურია, დარტყმისას, დაგდებისას გტკივა.

ვერ წარმოიდგენთ, რა მაგარი გრძნობაა, როცა მე და ნინო ვსპარინგობთ და სახეში კრივის ხელთათმანი მხვდება, ბუქნებს რომ გააკეთებ და ფეხებში გრძნობა გერთმევა დაძაბულობისგან. დარტყმებისგან მთელი ხელები დაწითლებული რომ გაქვს და ძლივს სუნთქავ. სწორად დარტყმას რომ სწავლობ და ბედნიერი ხარ.  this is a life.

  • ერთი კვირის წინ დამწყებთა შეჯიბრებაზე ვიყავით. ძალიან მაინტერესებს, რას გრძნობ იქ, რინგზე. ნერვიულობ? ყველაფერი გავიწყდება როგორც გამოცდაზე?   როგორი იქნება მოწინააღმდეგის პირველი დარტყმა? დარბაზში ყველას ვაკვირდები და  ვიმახსოვრებ, როგორ ჩხუბობენ, შესაბამისად, ვიცი საიდან უნდა ველოდო დარტყმას 😀

მერე ერთ-ერთი მონაწილის ინტერვიუს ვუყურე, დაახლოებით 6 თვეა ვვარჯიშობო. თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ გოგო ვარ, ნეტავ მე რამდენ ხანში შევძლებ გასვლას? მონაწილეობა კი ძალიან მინდა.

და ბოლოს, თუ ვინმე ამ პოსტის კითხვისას გადაწყვეტს რომ ვარჯიში დაიწყოს, რამდენიმე რჩევას მივცემ, დამწყების უბის წიგნაკიდან 😀

  • ეცადეთ , არასდროს გააცდინოთ ვარჯიში, იმის გამო, რომ კუნთები გტკივათ და ისე ხართ დალეწილი, ფეხზე წამოდგომა გიჭირთ. ეს ყველაფერი დარბაზში, ვარჯიშის დაწყებისას და გახურებისას გავლადია და უფრო მაგრად “მოაქვს” ჩემი აზრით, ვიდრე დასვენებული კუნთებით ვარჯიშს. თუმცა რა თქმა უნდა, არავის მოვუწოდებ იმისკენ, ამოგდებული ხელით მივიდეს სავარჯიშოდ.
  • ვარჯიშის დაწყებიდან ორ კვირაში ნუ იფიქრებთ, რომ ისე იჩხუბებთ, როგორც ფილმებში. უარესს გეტყვით: ისე, როგორც ფილმებში, ვერასდროს იბრძოლებთ, თუმცა იმისთვის, რომ კარგი მებრძოლი გერქვას, ხუთი სალტოს გაკეთება ჰაერში, ილეთიდან ილეთამდე, აუცილებელი არაა 🙂
  • თუ რაღაც არ გამოგდით, ლუზერად ნუ იგრძნობთ თავს:  ყველა ერთნაირი შესაძლებლობებით იბადება, უბრალოდ ზოგი მეტად ინდომებს, ზოგი ნაკლებად.
  • ვარჯიშის დაწყებამდე აუცილებლად დაუსვით თავს კითხვა, რატომ გსურთ ბრძოლის სწავლა: იმიტომ, რომ ქუჩაში ვიღაცები ცემოთ, ვიღაც დაჩაგროთ და თავი დანარჩენებზე აღმატებულად იგრძნოთ ამ ფაქტით თუ რინგზე გსურთ იბრძოლოთ?

მახსოვს, ვიღაც გოგო ყვებოდა, რომ ხრიდოლზე იმიტომ დაიწყო სიარული, ქუჩაში რამდენჯერმე ბიჭებმა შეაშინეს.  რადგან ეს ფაქტი გამახსენდა, იმასაც აღვნიშნავ, რომ სპორტში ტყუილად არ არსებობს წონითი კატეგორიები და ქალები არასდროს ებრძვიან რინგზე კაცებს. თუ ფიქრობთ, რომ ყველაზე ძლიერი იქნებით დარბაზიდან გამოსვლისას, ნებისმიერს დააგდებთ ორი ილეთით, სულ ტყუილად.

მე ვფიქრობ, რომ პირველ რიგში ბრძოლა უნდა გიყვარდეს და რაღაც კონკრეტული მიზნისთვის არ ცდილობდე კუნთების “აკაჩავებას” და მჯერა, რაც გიყვარს, იმ სფეროში აუცილებლად მიაღწევ წარმატებას. ჰოდა, მეც ამიტომ მივედი დარბაზში ❤

პიცა, ცვლილებები და ა.შ

პატარა რომ ვიყავი და დიდების საუბარს ვუგდებდი ყურს, ხშირად მესმოდა, როგორ ამბობდნენ წყენით ხან ვისზე, ხან ვისზე, თუ როგორ შეიცვალა, გაიჩინა სხვა სამეგობრო წრე, ძვირადღირებულ კაფეებში დაიწყო სიარული და ა.შ
მაშინ წარმოდგენა არ მქონდა, როგორ უნდა შევცვლილიყავი ისე, რომ ბავშვობის მეგობრები აღარც გამხსენებოდა (განსაკუთრებული მეგობრობა არავისთან მქონია, მაგრამ მაინც) და ძალიან ვბრაზდებოდი იმ უცნობ ადამიანებზე, რომლებმაც ცხვირი აიბზუეს რიგი მიზეზების გამო ძველ სამეგობრო წრეზე და ცხოვრებაზე.
ამასობაში მე გამოვიცვალე ერთი სკოლა, შესაბამისად დავკარგე სკოლის ნაცნობ მეგობრები;

შემდეგ გამოვიცვალე მეორე სკოლა – აქაც ანალოგიურად განვითარდა სიტუაცია;

დავამთავრე მესამე სკოლა და სკოლის შემდეგ ჩემი კლასელები ქუჩაში შემთხვევით ვნახე რამდენჯერმე. ისიც, ორიოდე მათგანი.

მერე უნივერსიტეტში ჩავაბარე და ახალი მეგობრები გავიჩინე, მაგრამ ახლა ისინიც რიგითი ნაცნობები არიან: მოკლედ, ჩემი და ყველა ჩემი ძველი მეგობრის ურთიერთობა დაიშალა და ყველას ჩვენი სამეგობრო წრე გვყავს ამჟამად.

საინტერესოა რას ამბობენ ჩემი ბავშვობის ნაცნობ მეგობრები ჩემზე? ალბათ იმავეს, რასაც დიდები ჩემს ბავშვობაში: რომ მე შევიცვალე , ცხვირი ავიბზუე და ვეღარავის ვცნობ.

ფაქტია, იმას, რის წინააღმდეგაც ჯერ კიდევ ბავშვობაში დავდე ფიცი და საბრძოლო გეგმები დავსახე, ვერ გადავურჩი.

ამასწინათ კი ერთ , ოდესღაც საყვარელ შეკრების ადგილს მივაკითხეთ მეგობრებმა. ადრე იქ საათობით ვისხედით, პიცას, სენდვიჩებს, ან სულგუნიან მჭადს ვჭამდით და გვიხაროდა, რომ ლექციებს ვაცდენდით. როცა გარეთ ძალიან ცხელოდა და პარკში ხეებს ჩრდილი აღარ ჰქონდათ, ის კაფე იყო ჩვენი მხსნელი. ზამთარში, როცა თხელ პალტოებში გვციოდა, იქ შევირბენდით საღამოობით და ცხელი ყავით ვთბებოდით.

ამ ვიზიტზე კი აღმოვაჩინე, რომ ჩვენი საყვარელი თავშეყრის ადგილი არც ისე საყვარელი ყოფილა როგორც ადრე გვეჩვენებოდა. არა, საერთოდ არაფერი შეცვლილა ამ წლების განმავლობაში, არც მენიუ, არც პერსონალი და სავარაუდოდ არც იქ მიმსვლელთა ვინაობა. უბრალოდ ჩვენ გავიზარდეთ. რამდენიმე წლის წინ ვერ ვამჩნევდით, რა უგემური იყო აქ პიცა, რადგან მეტი არჩევანის საშუალება არ გვქონდა და თანაც, ძალიან გვშიოდა.

დიდი ხანია აღარც ვერის ბაღში ჩავსულვართ და არ გვითამაშია ათასი სისულელე. ჰო, აშკარად გავიზარდეთ ბავშვები. მათგან ნახევარს, ვინც ადრე ვერის ბაღში და ზემოთხსენებულ კაფეში ვიკრიბებოდით წელიწადში სამჯერ ან ოთხჯერ ვხვდები, რამდენიმეღა შემოვრჩით, რომლებიც ერთად გავდივართ ლანჩზე, უქმეებზე ვიკრიბებით და ათას სისულელეზე ვლაპარაკობთ ძველებურად, ერთად გვიხარია და ერთად ვწუწუნებთ.

თუმცა ხშირად ვფიქრობ, რა მოხდება მაშინ, თუ ჩვენ, ე.წ ერთმანეთს შემორჩენილი წრე გარემოებათა გამო ერთმანეთისგან შორს წავალთ? მაგალითად რომელიმე ჩვენგანს ბათუმში, ქუთაისში, ან სულაც ლიონში მოუწევს მუშაობა?   მართალია, ახალ გარემოსა და მეგობრებში ცუდი არაა და რომ არა გარემოს ცვლილება, ის მეგობრები, რომლებიც რამდენიმე წელია მყავს , არ მეყოლებოდა, მაგრამ მაინც..

ძალიან მინდა ჩემი ოდესღაც საყვარელი კაფეს უგემურ პიცას ისეთივე გემრიელი გემო ჰქონდეს, როგორც ჩემი მშიერი ბავშვობის დროს, ძალიან მინდა ისევე უდარდელად შემეძლოს ვერის ბაღში მწვანე ბალახზე კოტრიალი, როგორც ამას რამდენიმე წლის წინ ვაკეთებდი, ხანდახან ისიც კი მინდა, ყველა ჩემს ყოფილ მეგობართან ისეთივე ტკბილი ურთიერთობა მქონდეს, როგორც ოდესღაც, მაგრამ მერე მახსენდება, რომ გავიზარდეთ და მთელი რიგი რაღაცები აღარ შეგვეფერება, აღარ გვეკადრება, ვეღარ ვურთიერთობთ და ა.შ.

ბავშვობაში, როცა ძალიან პატარა ვიყავი, დედაჩემი მეუბნებოდა, ნახე, როგორ შეიცვლებიო, როცა გაიზრდები. მაშინ ჭუჭყუნით ვპასუხობდი, რომ ეს არასდროს მოხდებოდა და წელიწადის დროების ცვლა მხოლოდ იმიტომ მიხაროდა, რომ ჩემი თმა უფრო და უფრო გრძელი ხდებოდა. საკუთარ თავში ცვლილებების უარყოფის ჩვევა დღემდე შემომრჩა და იმედს ვებღაუჭები ხოლმე, რომ ჩემში არაფერი შეცვლილა, უბრალოდ გარემო იცვლება ჩემს ირგვლივ.

მაგრამ მგონი დროა ვაღიარო, რომ ძალიან მაგრად შევიცვალე. როგორც დანაშაულზე წასწრებულ ბავშვს, ისე მიჭირს ამის აღიარება, მაგრამ მაინც: ვერაფერს ვიზამ, თუ ოდესღაც საყვარელი კაფეს პიცას საძაგელი გემო აქვს, უბრალოდ ახალი ადგილი მაქვს საპოვნელი.

ცოლად არასდროს გამოგყვები

ძალიან მიყვარდა ეს ბლოგი, თავის დროზე, როცა ავტორი ხშირად წერდა. ახლა გადავაწყდი შემთხვევით და ერთი ორი პოსტი შემომეკითხა. მათ შორის ესეც, სადაც საუბარია იმაზე, თუ რატომ აფრთხილებენ კაცები ქალებს მუდმივად, რომ ღრმად არ შეტოპონ ურთიერთობებში, ეუბნებიან, რომ მხოლოდ სექსი უნდათ და დაქორწინებაზე არ ფიქრობენ.

ამონარიდი ზემოთხსენებული პოსტიდან:

როგორ შეიძლება ადამაინთან ერთად იცხოვრო, გაიღვიძო და დაიძინო, საჭმელი გაუკეთო და მისი გაკეთებული ჭამო, მოუყვე და მოგიყვეს, ჩაეხუტო და სექსი გქონდეს და არ გიყვარდეს? ანუ გამოდის, რომ ეს ყველაფერი სიყალბეა და მხოლოდ სექსუალურ მოთხოვნილებას იკმაყოფილებთ?

ფაქტია, ქალებს ძალიან გვაწუხებს ეს ამბავი. იმ ბიჭსაც კი, რომელმაც უბრალოდ გაგვიღიმა, პოტენციურ ქმრად აღვიქვამთ და 5 წამში ვასწრებთ იმის გაფიქრებას, მოეწონება თუ არა ეს ამბავი დედას და ვის დაემსგავსება ბავშვი. ეს ყველაფერი მაშინ, როცა კაცი შენს მკერდს უყურებს და ფიქრობს, როგორი იქნება შენთან სექსი და მართლა ისეთი მაგარი ძუძუები გაქვს, როგორც ეს ლიფში ჩანს.

და საერთოდ რატომ უნდა იცხოვრო ყველა ბიჭთან? უკეთო საჭმელი, ან ჭამო მისი გაკეთებული? ჩახუტება და სექსი არ კმარა? ან საერთოდ, რა შუაშია სექსი და სიყვარული? რატომ უნდა მიყვარდეს ყველა, ვისთანაც სექსი მაქვს? და საერთოდ,  კაცმა რომ მკითხოს,  მარტო, დიაგონალზე ძილს არაფერი სჯობს.

 მეორე ამონარიდი:

რას ნიშნავს არასოდეს მოგიყვან ცოლად და აუცილებლად დავშორდებით? იმას, რომ პასუხისმგებლობის აღებას გაურბიან, თუ ეშინიათ, რომ იმედები არ გაგიჩნდეს და არ ”შეეტენო”? ცოლის მოყვანა არ უნდათ საერთოდ, თუ კონკრეტულად ჩვენი? ჩემმა X-მა, მაგალითად, დაშორებიდან სულ რაღაც 6 თვეში საცოლე გაიჩინა.. და რა უნდა ვიფიქრო მე? რომ, ცოლის მოყვანა კი არა, ჩემი მოყვანა არ უნდოდა?

ხანდახან მესმის ხოლმე კაცების, როცა მათ საპირისპირო სქესს ვუსმენ. რაც შეეხება იმას, რომ რომელიღაც ჩვენმა ექსმა ჩვენთან დაშორებიდან 6 თვეში ცოლი მოიყვანა, ძალიან დიდი უმსგავსობაა, არ მეთანხმებით? და თქვენ არასდროს მიგიტოვებიათ ბიჭი იმის გამო, რომ უკეთეს საკბილოდ და უფრო შესაფერის საქმროდ მოგჩვენებიათ?

რაც შემეხება მე, მაშინაც კი, როცა მე და ყვავა ერთად საცხოვრებლად გადავედით, არ მიფიქრია იმაზე, რომ ოდესმე შეიძლება ცოლობა ეთხოვა. ძალიან ბედნიერი ვიყავი ერთად ცხოვრების სტატუსით, სულ ეს იყო. არც გულის სიღრმეში ვფიქრობდი, რომ ცოლად შემირთავდა და არც გულის გარეთ.  რატომ? იმიტომ, რომ ორივე პოხუისტები ვართ და გაგვიმართლა ერთმანეთს რომ შევხვდით. თუმცა ის ფაქტი, რომ მე ვარ პოხუისტი, საერთოდ არ ამსუბუქებს დედაკაცთა მოდგმის უბედურებას: იწუწუნონ, უბედურები იყვნენ იმის გამო, რომ ბიჭები ცოლობას არ სთავაზობენ.

სოუ სედ. ძალიან მასევდიანებს ქალური ისტორიების მოსმენა, იმის შესახებ, როგორ არ უხსნის გოგოს ბიჭი სიყვარულს გაცნობიდან ორ თვეში და არ ჩუქნის ვარდებს.
სამწუხაროდ, ჩემი ბლოგი არ არის რომელიმე ვარდისფერი საიტი, სადაც წერია უამრავი რჩევა, როგორ დავკეროთ ბიჭი, ვაიძულოთ ცოლად შეგვირთოს და უამრავი ბლა  ბლა, ამიტომაც კაცების გამოჭერის რეცეპტს აქ ვერ ნახავთ, უბრალოდ გამახსენდა, ისე ჩემთვის, რომ არსებობენ კაცები, რომელიც მოგვეწონება, მათთან გატარებული 5, 6 თვე ძალიან სასიამოვნოდ გვახსენდება, მაგრამ ზუსტად ვიცით, რომ მათ ცოლად არასდროს გავყვებით.

პოსტის წერას რომ ვიწყებდი, მეგონა წესიერად მოვაბამდი თავს და ბევრ საინტერესო რამეს გადმოვაფრქვევდი, მაგრამ არ გამომივიდა. ჩემი მეგობრების დამშვიდებაც კი არ გამომდის ხოლმე და შეიძლება ითქვას, ყველაზე ცუდი მრჩეველი ვარ დედამიწაზე, მაგრამ მაინც ვცადე რაღაცის თქმა.  მგონი იმის, რომ არსებობენ კაცები, რომლებიც უნდა შეიყვარო და ისინიც, რომლებთანაც უნდა გაერთო.  ჩვენც ვტოვებთ კაცებს სხვა კაცების გამო, ჩვენც ვფიქრობთ, რომ ესა თუ ის ბიჭი ჩვენი შესაფერისი არ არის და მხოლოდ ფლირტისთვის გამოდგება. so what?

ეს კი სწორედ ის სიმღერაა, რომელიც ძალიან მოუხდება ამ პოსტს.

..u have pussy, i have dick, so what is problem, lets do it quick..

ბავშვი

ყოველთვის მაინტერესებდა, რატომ აჩენდნენ ქალები ბავშვებს გათხოვებიდან სამ კვირაში. ვფიქრობდი, გეთ ე ლააიფ, შიგ ხომ არ გაქვთ? ხშირად ხმამაღლაც ვამბობდი, თუმცა, რაც გავთხოვდი, რაღაც პონტში მესმის მათიც:

აი წარმოიდგინე, მიდიხარ სრულიად უცხო ოჯახში, შენი ბიჭის ოჯახის წევრებთან. მერე რა, რომ მათი შვილი გიყვარს, მათ შვილსაც უყვარხარ. სინამდვილეში შენ , რძალი მათთვის არაფერს წარმოადგენ:

პირველ ეტაპზე მათთვის ვიღაც უცხო არსება ხარ, და თუ იმას არ ფიქრობენ, რომ შენ მათი შვილი გამოასირე და შეეტენე, ჩათვალე, ძალიან გაგიმართლა. ოღონდ, დროებით..

შემდეგ ეტაპზე გაკვირდებიან. ჰმ, მუცელი რატომ არ ეზრდება? აააჰაა! უშვილოა! თუ მაღაზიაში მჟავე კიტრს იყიდი, საყიდლების პარკიდან ამოძვრენა და ოთახში ჩუმად შეპარება არ უნდა დაგავიწყდეს. ვაიმე შვილო, გემჟავებააააააააააა? – ფრაზები გემრიელ მჟავე კიტრს შეგაზიზღებენ.

კიტრის მირთმევიდან სამი ოთხი თვე რომ გავა და მუცელი არ გეზრდება, დაკვირვება უკვე მოთხოვნაში გადადის:

“იცი, მამამთილი შენზე ნაწყენია” – შემპარავი ხმით გეუბნება დედამთილი:  ვაიმე, რა მოხდა???????? გაკვირვებული სახით კითხულობ და გონებაში იხსენებ ყველა ავქვარდ მომენტს: სადმე ლიფი ხომ არ დაგივარდა, ან სექსის დროს ხმამაღალმა კვნესამ ხომ არ გაანაწყენა მამამთილი?

არა! მამამთილი მხოლოდ იმაზეა ნაწყენი, რომ შენი ლამაზი მუცლის ზომა არა და არ იზრდება და მჟავე კიტრის მარაგსაც ტყუილად ავლებ მუსრს.

კინაღამ გამომრჩა ნათესავების შეკრებებზე if u know what i mean სახით წარმოთქმული ბავშვების სადღეგრძელოები და ჯერ არ შობილი შთამომავლობის დალოცა.

ჰოდა რას ვამბობდი? ჰო:

შემდეგი ეტაპი უკვე ტვინის ტყვნაა: გააჩინეთ ბავშვი და ჩვენ გაგიზრდით, ან ხმადაბალი ბუტბუტი ერთმანეთში: გააჩინონ ბავშვი და ჩვენ გავუზრდით. და ასე გაგრძელდება დაუსრულებლად, ვიდრე ყელში არ გამოგივა და ცოლის/ქალის/დედის/სამშობლოს/დედამთილის/მამამთილის ვალს არ მოიხდი და სანატრელ შვილიშვილს კალთაში არ ჩაუგორებ, რომ სიცოცხლის უკანასკნელი წლები როგორმე გაუხალისო და გაართო.

ზოგი უძლებს ამ ტვინის ტყვნას, ზოგი ისეთი იღბლიანია, ადეკვატური ოჯახი ხვდება, ზოგიც ნებდება.

 

მე რა ვქნა, მე? 😀