მე

ჩემი აუხდენელი ოცნებებიდან ერთ-ერთი ისაა, უცხო თვალით შევხედო საკუთარ თავს და ვნახო, როგორ აღმიქვამენ დანარჩენები. სარკის ეფექტი, სამწუხაროდ, არ მყოფნის.

დღეს ჩემი პოსტი არ იქნება სხვების მიერ აღქმულ მეზე, გადავწყვიტე ჩვეულებრივზე მეტად პაპსა ვიყო და ისეთი ჩანაწერი გავაკეთო, ბავშვობის მეგობრების ბუმბულებიან ბლოკნოტებში რომ ვწერდი.

მე ერთი ჩვეულებრივი გოგო ვარ. საშუალო სიმაღლის, ზოგისთვის საშუალოზე მაღალ გოგოდაც აღვიქმები. ჩემი წონა 55-60 კილოს ფარგლებში მერყეობს და არც ისე კარგი ფიგურა მაქვს, მაგრამ რატომღაც მაინც იმ გოგოების კატეგორიაში გავდივარ, ბიჭებს რომ ძალიან მოსწონთ.

უმეტესად ძალიან მუქი ჩალისფერი თმა მაქვს, იშვიათად შავი. ერთხელ მორიჟაოც გახლდით, მაგრამ ვფიქრობ შავი თმა ყველაზე მეტად უხდება ჩემს ცუდ  ცხვირს და კბილებს.

ცოტა ხანში ბრეკეტებიანი გოგო ვიქნები, ზუსტად ისეთი ღიმილით, ჰაი სქულ მუვი შკოლნიკ თინეიჯერებს რომ ახასიათებთ.

სინამდვილეში არც ისეთი თინეიჯერი ვარ, მაგრამ ჩემს 22 წლის სიბერეს დახეული ჯინსებით და მემეს მაისურებით ოსტატურად ვნიღბავ.

ძალიან მიყვარს ჰიუ ჯეკმანი, ჯეიმს ჰეტფილდი და  უფრო ნაკლებად ტილ ლინდემანი, მაგრამ რატომღაც ჩემს ერთ-ერთ მაისურს სწორედ ამ უკანასკნელის ფიზიონომია ამშვენებს.

საკმარისად ბევრი ტატუ მაქვს იმისთვის, რომ კარიერულ წინსვლაში ხელი შემიშალოს.

ყოველთვის ყურსასმენებს ვატარებ, აღრიალებულ მუსიკას ვუსმენ და როგორც ჩანს, ავტოსაგზაო შემთხვევის მსხვერპლობა არ მიწერია.

ზამთარში ვქსოვ. მერე ჩემს მოქსოვილ ჯემპრებს ვიცვამ და დაზოგილი ფულით ჯინსებს ვყიდულობ.

ადრე ვხატავდი. მერე მომბეზრდა და დამავიწყდა კიდეც. ვთვლი რომ ხატვა საკმაოდ შრომატევადი და არამომგებიანი საქმეა. ყოველშემთხვევაში საკუთარი ნახატის ჯემპრად ქცევა ვერ მოვახერხე ჯერ-ჯერობით.

ჯირითი და ცხენები მიყვარს

ბოლო ორი წელია, ფილმების ყურება შემიყვარდა და წიგნები ჩაანაცვლა, თუმცა მაინც მოვასწარი იმდენი წიგნის წაკითხვა, საკმარისად ჭკვიანად რომ გამოვჩნდე, რიგ სიტუაციებში.

საბრძოლო ხელოვნებები მიყვარს კიდევ. რაც თემატური ფილმების ყურება მომბეზრდა, საქმეზე გადავედი და MMA-ზე დავდივარ. იმის იმედი არ მაქვს, რომ რომელიმე რეჟისორის მუზა გავხდები.

ხანდახან ვწერ, ოღონდ არა ისე ხშირად, წერა კარგად ვისწავლო. ბლოგისთვის  გამოდგება.

არშემდგარი იურისტი და მოქმედი social media ვარ.

ალდაგში ვმუშაობ და საკმარისზე მეტად მიყვარს ჩემი სამსახური.

კვირაში ორჯერ მეგობრების ნახვაც მიყვარს. დანარჩენ დროს დრო არ მაქვს.

ქმარი და კატა მყავს. ჩემი მირიანი, ა.კ.ა ყვავა და სწივიკო, პატარა ფუმფულა ეზოში ნაპოვნი კნუტი.  პრინციპში სწივი დიდი და დამოუკიდებელი გოგოა უკვე.

ხანდახან ძალიან კეთილი ვარ, ხანდახან ბოროტი და ავი. ვფიქრობ იმაზე მეტი ბოროტების გაკეთება შემიძლია, ვიდრე სიკეთის, მაგრამ ჩემი პოხუიზმი არ მაძლევს ამის საშუალებას.

ახლახანს აღმოვაჩინე რომ საკმაოდ კომუნიკაბელური ვარ, მაგრამ არა თავის მომაბეზრებელი და ენაჭარტალა. მირჩევნია ადამიანებმა იფიქრონ , რომ უჟმური ვარ, ვიდრე ყელში ამოუვიდეთ ჩემი ლაქლაქი.

კიდევ არის უამრავი პატარა წვრილმანი, მაგრამ მგონი, ჩემი ძირითად მახასიათები ნიშნები სულ ესაა.

ჰო მართლა, საერთოდ არ მეწყინება, პირიქით, მოხარული ვიქნები, თუ ამ პოსტის კომენტარებში საკუთარ აზრს გამოხატავთ ჩემთან დაკავშირებით.  შეგიძლიათ ანონიმური კომენტარებიც დატოვოთ 😀

ცოლად არასდროს გამოგყვები

ძალიან მიყვარდა ეს ბლოგი, თავის დროზე, როცა ავტორი ხშირად წერდა. ახლა გადავაწყდი შემთხვევით და ერთი ორი პოსტი შემომეკითხა. მათ შორის ესეც, სადაც საუბარია იმაზე, თუ რატომ აფრთხილებენ კაცები ქალებს მუდმივად, რომ ღრმად არ შეტოპონ ურთიერთობებში, ეუბნებიან, რომ მხოლოდ სექსი უნდათ და დაქორწინებაზე არ ფიქრობენ.

ამონარიდი ზემოთხსენებული პოსტიდან:

როგორ შეიძლება ადამაინთან ერთად იცხოვრო, გაიღვიძო და დაიძინო, საჭმელი გაუკეთო და მისი გაკეთებული ჭამო, მოუყვე და მოგიყვეს, ჩაეხუტო და სექსი გქონდეს და არ გიყვარდეს? ანუ გამოდის, რომ ეს ყველაფერი სიყალბეა და მხოლოდ სექსუალურ მოთხოვნილებას იკმაყოფილებთ?

ფაქტია, ქალებს ძალიან გვაწუხებს ეს ამბავი. იმ ბიჭსაც კი, რომელმაც უბრალოდ გაგვიღიმა, პოტენციურ ქმრად აღვიქვამთ და 5 წამში ვასწრებთ იმის გაფიქრებას, მოეწონება თუ არა ეს ამბავი დედას და ვის დაემსგავსება ბავშვი. ეს ყველაფერი მაშინ, როცა კაცი შენს მკერდს უყურებს და ფიქრობს, როგორი იქნება შენთან სექსი და მართლა ისეთი მაგარი ძუძუები გაქვს, როგორც ეს ლიფში ჩანს.

და საერთოდ რატომ უნდა იცხოვრო ყველა ბიჭთან? უკეთო საჭმელი, ან ჭამო მისი გაკეთებული? ჩახუტება და სექსი არ კმარა? ან საერთოდ, რა შუაშია სექსი და სიყვარული? რატომ უნდა მიყვარდეს ყველა, ვისთანაც სექსი მაქვს? და საერთოდ,  კაცმა რომ მკითხოს,  მარტო, დიაგონალზე ძილს არაფერი სჯობს.

 მეორე ამონარიდი:

რას ნიშნავს არასოდეს მოგიყვან ცოლად და აუცილებლად დავშორდებით? იმას, რომ პასუხისმგებლობის აღებას გაურბიან, თუ ეშინიათ, რომ იმედები არ გაგიჩნდეს და არ ”შეეტენო”? ცოლის მოყვანა არ უნდათ საერთოდ, თუ კონკრეტულად ჩვენი? ჩემმა X-მა, მაგალითად, დაშორებიდან სულ რაღაც 6 თვეში საცოლე გაიჩინა.. და რა უნდა ვიფიქრო მე? რომ, ცოლის მოყვანა კი არა, ჩემი მოყვანა არ უნდოდა?

ხანდახან მესმის ხოლმე კაცების, როცა მათ საპირისპირო სქესს ვუსმენ. რაც შეეხება იმას, რომ რომელიღაც ჩვენმა ექსმა ჩვენთან დაშორებიდან 6 თვეში ცოლი მოიყვანა, ძალიან დიდი უმსგავსობაა, არ მეთანხმებით? და თქვენ არასდროს მიგიტოვებიათ ბიჭი იმის გამო, რომ უკეთეს საკბილოდ და უფრო შესაფერის საქმროდ მოგჩვენებიათ?

რაც შემეხება მე, მაშინაც კი, როცა მე და ყვავა ერთად საცხოვრებლად გადავედით, არ მიფიქრია იმაზე, რომ ოდესმე შეიძლება ცოლობა ეთხოვა. ძალიან ბედნიერი ვიყავი ერთად ცხოვრების სტატუსით, სულ ეს იყო. არც გულის სიღრმეში ვფიქრობდი, რომ ცოლად შემირთავდა და არც გულის გარეთ.  რატომ? იმიტომ, რომ ორივე პოხუისტები ვართ და გაგვიმართლა ერთმანეთს რომ შევხვდით. თუმცა ის ფაქტი, რომ მე ვარ პოხუისტი, საერთოდ არ ამსუბუქებს დედაკაცთა მოდგმის უბედურებას: იწუწუნონ, უბედურები იყვნენ იმის გამო, რომ ბიჭები ცოლობას არ სთავაზობენ.

სოუ სედ. ძალიან მასევდიანებს ქალური ისტორიების მოსმენა, იმის შესახებ, როგორ არ უხსნის გოგოს ბიჭი სიყვარულს გაცნობიდან ორ თვეში და არ ჩუქნის ვარდებს.
სამწუხაროდ, ჩემი ბლოგი არ არის რომელიმე ვარდისფერი საიტი, სადაც წერია უამრავი რჩევა, როგორ დავკეროთ ბიჭი, ვაიძულოთ ცოლად შეგვირთოს და უამრავი ბლა  ბლა, ამიტომაც კაცების გამოჭერის რეცეპტს აქ ვერ ნახავთ, უბრალოდ გამახსენდა, ისე ჩემთვის, რომ არსებობენ კაცები, რომელიც მოგვეწონება, მათთან გატარებული 5, 6 თვე ძალიან სასიამოვნოდ გვახსენდება, მაგრამ ზუსტად ვიცით, რომ მათ ცოლად არასდროს გავყვებით.

პოსტის წერას რომ ვიწყებდი, მეგონა წესიერად მოვაბამდი თავს და ბევრ საინტერესო რამეს გადმოვაფრქვევდი, მაგრამ არ გამომივიდა. ჩემი მეგობრების დამშვიდებაც კი არ გამომდის ხოლმე და შეიძლება ითქვას, ყველაზე ცუდი მრჩეველი ვარ დედამიწაზე, მაგრამ მაინც ვცადე რაღაცის თქმა.  მგონი იმის, რომ არსებობენ კაცები, რომლებიც უნდა შეიყვარო და ისინიც, რომლებთანაც უნდა გაერთო.  ჩვენც ვტოვებთ კაცებს სხვა კაცების გამო, ჩვენც ვფიქრობთ, რომ ესა თუ ის ბიჭი ჩვენი შესაფერისი არ არის და მხოლოდ ფლირტისთვის გამოდგება. so what?

ეს კი სწორედ ის სიმღერაა, რომელიც ძალიან მოუხდება ამ პოსტს.

..u have pussy, i have dick, so what is problem, lets do it quick..

რას ვიქმ/რას ვიქმდი

რადგან ჩემი ბლოგის კალენდარი მეუბნება რომ ბოლოს 20 ივლისს დავწერე რაღაც, თანაც  კარგა ხანია პოსტი არ დამიწერია  პატარ-პატარა ამბებზე, დროა შევაჯამო რაღაცები.

პირველ რიგში, მინდა სიხარულით აღვნიშნო, რომ სწავლას მოვრჩი და მხოლოდ ერთი საგნის ქულას ველოდები. დანარჩენები მწვანედ “აინთნენ”. ამ უკანასკნელის ბედი არ მადარდებს დიდად, დამატებით კრედიტებზე ნერვების შლა არ ღირს.

ახლა ცოტა უკან გადავინაცვლებ. დაახლოებით სამი თვის წინ პიარ მარკეტინგში ვცადეთ ბედი და ორეტაპიანი კონკურსის პირველი ეტაპიც გადავლახეთ, შედეგად, მე კნუტმა და ნათიამ დანარჩენ მონაწილეებთან ერთად მოვინახულეთ რაჭა, ტვინი ვიჭყლიტეთ მეორე ეტაპზე, მაგრამ ამაოდ. სამაგიეროდ ახლა ვიცი რა არის სვოტი, ლონჩინგი და ათასი უბედურება 🙂

ამავე პერიოდში ისევ მე კნუტმა და ნათიამ აირექსის კონკურსში გადავწყვიტეთ მონაწილეობა. კონკურსის მასალად ავიღეთ geolaw.wordpress.com და დავწერეთ პროექტი. ვიქნები რა ეგოისტი, პროექტს არსად არ დავდებ, თუმცა რადგან გავიმარჯვეთ და 5000$ გრანტი ავიღეთ, ფაქტია, კარგი იყო.

ავიყვანეთ კატა. თავიდან ძალიან მეშინოდა ცხოველის მოვლის, დედის, ბებიის გარეშე მარტოს მუდამ ცუდად გამომდიოდა ცხოველებთან ურთიერთობის. ცოტა რთული მეგონა დაუსხა წყალი, აჭამო და არ დაგავიწყდეს ტუალეტის გაწმენდა. თუმცა სინამდვილეში ძალიან იოლი ყოფილა. ჩემი ჭკვიანი სწივი აღიარებს პატარა ყუთს ტუალეტად და მშვენივრად იცის საჭმლის თეფშის ადგილი. მოკლედ, ოჯახში სამი წევრია.

თუ როგორ გავთხოვდი ორი კვირის წინ, ამაზე უკვე მაქვს პოსტი, თუმცა დაე იყოს აქაც, მე ხელს არ მიშლის და იმედია არც მკითხველს 🙂

1 კვირის წინ მუშაობა დავიწყე. სწორედ მაშინ, როცა სწავლას მოვრჩი და ცოტაც და თაფლობისთვის მოწყობას ვაპირებდით 😀 თუმცა თაფლობისთვედ სექტემბერიც გამოდგება, ბარემ საქმიანი ვიზიტით ჩავალ კინოფესტივალის ბლოგერად. ვმუშაობ ჩემი მეგობრის ჰოსტელში.  თავიდან მეგონა რომ ძალიან გამიჭირდებოდა ადმინისტრატორობა, უცხოელებთან კონტაქტი, მეილებზე, ზარებზე პასუხი, საიტებზე ადგილების დაჯავშნა ჩეკების ამორტყმა და ა.შ, მაგრამ ნურას უკაცრავად. უკვე ყველაფერი რიგზეა. მით უმეტეს ყველაზე მძიმე დღე პირველი იყო, როცა ბევრი წავიდა, მოვიდა, მომიწია ფულის გამორთმევამ და ჩეკების გაცემამ. ბოლო ორი დღე შედარებით სიმშვიდეა და თავს უკვე გადასარევად ვგრძნობ.

რაც მთავარია, ჩემი ინგლისური ნელ-ნელა უმჯობესდება და ვიხსენებ ოდესღაც ნასწავლ სხაპასხუპით ლაპარაკს. აღმოვაჩინე რომ კარგად მესმის რუსული და არც ისე საშინელებაა რუსულად ლაპარაკი და კიდევ: დავრწმუნდი რომ ნებისმიერ საქმეს გავართმევ თავს ^_^

მოკლედ, არამგონია სექტემბრამდე რამე მოხდეს, მანამდე კი ჩემი და სწივის ფოტოთი გემშვიდობებით.

14 ივლისი – გათხოვილი ქალის დღიურებიდან

რამდენიმე კვირის წინ დავწერე რომ ვთხოვდებოდი. ჰოდა, 14-მა ივლისმაც მოაღწია. როცა ქორწინების სახლში ვიყავით და თარიღზე შევთანხმდით, ჯერ კიდევ ძალიან არარეალური და შორეული მეჩვენებოდა ჩემი გათხოვების ამბავი. ჰოდა ცოტას მოვყვები 🙂

ზოგადად, ქორწილები არ მაინტერესებს და შესაბამისად, ფუშფუშა და ულამაზესი დედოფლობის პრეტენზია არ მქონია, არც წინასაქორწინო ვნებათაღელვებს შევუპყრივარ. თუმცა, ვინაიდან საჭირო იყო, საკუთარ ქორწილში ჩვეულებრივზე ოდნავ ლამაზი ვყოფილიყავი, დილიდან დავჯექი სალონში და შევუდექი თავიდან აწყობას. გავიკეთე წარბები და ვერავინ მიხვდება რამხელა მსხვერპლი იყო ეს. გავიკეთე მაკიაჟი და თმა. ფრჩხილებს წინა დღით მივხედე და სარკეში ჩახედვისას YveLaZe LaMaZoBiS ამბიციებმაც კი შემომიტია 😀

ტაქსში ჩავჯექი და ვცდილობდი ჩემს სახეს არაფერი დამართნოდა. სახლში ყურებამდე გაბადრული შევედი და ყველაფერი მაშინ დამთავრდა, როცა უბედური შემთხვევის გამო ჩემი ლამაზი კულული დაიშალა. როცა სასოწარკვეთილი ვღნაოდი, მაშინ მივხვდი რამხელა ყურადღებას უთმობენ ქალები ქორწილის დღეს თავიანთ გარეგნობას. კუსტარული მეთოდებით ჩემი ვარცხნილობა მკვდრეთით აღდგა და სახლიდან გასვლამდე ბოლო წუთებში ყვავამაც ჩაიცვა ტანსაცმელი და სიძეს დაემსგავსა.

წავედით ბარათაშვილზე მდებარე ქორწინების სახლში. იმ უხერხულ მომენტს გამოვტოვებ, როცა ქმრის ნათესავებთან პირველი შეხვედრა შედგა, იცით ალბათ, როგორც ხდება ხოლმე 😀

ხელის მოწერისას შანსი არ დაგვიტოვეს უარი გვეთქვა ქორწინებაზე და არ უკითხავთ, თანახმა ვიყავით თუ არა, უბრალოდ დოკუმენტზე ხელი მოგვაწერინეს ჩვენ და მეჯვარეებს და გამოგვიშვეს .

ჰო მართლა, ჩემი მეჯვარე ნათია იყო, ყვავასი აჩო.

ბოლოს თაიგული ვისროლე. რატომღაც თავიდანვე ვიცოდი რომ ქეთო დაიჭერდა. ვნახოთ ამართლებს თუ არა მითი თაიგულის შესახებ.  მკითხველი ალბათ არ მიწყენს, თუ ე.წ “სუფრის” მომენტსაც გამოვტოვებ, ხომ იცით როგორც ხდება ხოლმე. თუმცა არა, ჩვენს შემთხვევაში ყველაფერი იოლად იყო, ძალიან პატარა, უახლოესი ადამიანებით დაკომპლექტებულ სუფრაზე მომიწია ჯდომა პატარძლის რანგში და რაც მთავარია, ცოტა ხნით.

ქორწილიდან ყველაზე საინტერესო ფოტოებია ხოლმე. ჰოდა თხრობით თავს აღარ შეგაწყენთ, იხილეთ ფოტოები და მომილოცეთ, ბოლოსდაბოლოს მართლა ძალიან ბედნიერი ვიყავი, იმიტომ რომ ერთმანეთი გვიყვარს, იმიტომ რომ ყველაფერი იდეალურადაა, იმიტომ რომ ვხედავდი როგორ უხაროდათ ირგვლივ ჩვენი დაქორწინება ^_^

რამდენიმე მიზეზი ბედნიერებისთვის

ისე მოხდა, რომ ზედიზედ რამდენიმე გაზაფხული საკმაოდ მძიმედ გადასატანი აღმოჩნდა ჩემთვის და შესაბამისად, როცა ზამთარი დასრულდა, მოვემზადე კიდევ რაღაც უბედურებებისთვის , რასაც იდეაში ეს გაზაფხულიც უნდა ჩაემწარებინა.

არადა , წელს ყველაფერი პირიქით მოხდა: მგონი ეს ყველაზე კარგი 3 თვე იქნება ამ წელიწადში, გარემო და ემოციური ფაქტორების გათვალისწინებით.

პირველ რიგში, ასე მშვიდად და ბედნიერად ყვავას გამო გახლავართ და აგერ უკვე ჩვენი ერთად თანაცხოვრების მე-9 თვე გახდება მალე:

თუმცა, არის კიდევ პატარ-პატარა მიზეზები, რომლებიც ძალიან მახარებს:

პირველ რიგში უნივერსიტეტი: პროგრესი შეინიშნება, შედარებით აღარ მეჯავრება თსუ და შესაბამისად, აღარც ლექციებს ვაცდენ. კიდევ ერთი წარმატება, რაც თსუს უკავშირდება, არის ის, რომ მე , ნათიამ და კნუტმა გადავწყვიტეთ დაგვეწერა პროექტი მისია2012-ის თვის. ვინც არ იცის, ეს არის სტუდენტური კონკურსი, სადაც გამარჯვებული გუნდი ფულად თანხას მიიღებს და ამისთვის უნდა გააილახოს 2 ეტაპი: პირველ ეტაპზე თსუს 95 წლისადმი მიძღვნილი ღონისძიების პიარკამპანიის პროექტი უნდა დაგვეწერა.მოკლედ, ჩვენ ეს შევძელით და მოვხვდით კიდეც 6 საუკეთესო გუნდს შორის.  ახლა მეორე ეტაპია და ჩაი გურიელის პიარი გველოდება წინ. ვნახოთ..

ასევე ძალიან მახარებს ის ფაქტი, რომ მას შემდეგ , რაც დიეტა შევწყვიტე, რაც კარგა ხნის წინ მოხდა, ვარჯიშსაც მოვუკელი, ჩემი წონა დიდი დიდი +- 1 კილოგრამის სხვაობით მერყეობს ^^

ჰო, ავიყვანეთ კნუტი, რომელიც პატრონს საჭიროებდა ❤ ძალიან დიდი ხანია მინდოდა მყოლოდა კატა, მაგრამ ძლივს გავბედე მოყვანა. გამომდინარე იქიდან რომ შინაური ცხოველები არც ისე იოლი მოსავლელები არიან, რიგ შემთხვევებში, მთელი შეგნებული ცხოვრება თავს ვიკავებდი იმისგან რომ მყოლოდა პერსონალური ცხოველი და მიმეხედა მისთვის. ახლაც, რომ არა ნატოშა კიდევ არ მეყოლებოდა კნუტი.  სტივენი დავარქვით და ვცხოვრობთ მშვიდობიანად. სხვათაშორის, არც ისე რთული მოსავლელი ჩანს, ჭკვიანი და წყნარი კნუტია, ან ისე მკვდარივით მძინავს ღამით, არ მესმის მისი კნავილი 🙂 ასეა თუ ისე, ძალიან ბედნერი ვარ სახლში ახალი სულიერის გაჩენით. აი ისიც:

ჰო კიდევ. მთელი ცხოვრებაა გრძელ ან მოგრძო თმას ვატარებ, ჰოდა გადავწყვიტე გამერისკა. შავად შემეღება და დამემოკლებინა. ერთიც და მეორეც, საკუთარი მარჯვე ხელების დახმარებით მოვახერხე და დავრწმუნდი, რომ თუ იურისპრუდენციაში არაფერი გამომივა, საკუთარ სილამაზის სალონს გავხსნი 🙂 მგონი ურიგოდ არ გამოვიყურები :

და კიდევ ერთი ძალიან მნიშვნელოვანი ფაქტორი, იმისთვის, რომ თავი ყოველთვის კარგად იგრძნო- მეგობრები. ისეთი მეგობრები, რომლებთანაც შეგიძლია 1 კვირა დამუნჯებულმა გაატარო და თავი უხერხულად არ იგრძნო :დ ეს ჩემებური ტესტია მეგობრობის: ჩემი ნამდვილი მეგობარი ისაა, ვის გვერდითაც არ ვფიქრობ რა ვთქვა, ამინდზე ვილაპარაკო თუ უნივერსიტეტზე, უბრალოდ შემიძლია ჩუმადაც ვიყო 🙂

ეს თებერვალში გადაღებული ფოტოა, ჩემს დაბადების დღეზე.

მგონი საკმარისი მიზეზებია იმისთვის რომ ყველაზე კარგ გაზაფხულად ვაღიარო ეს დრო. დანარჩენი რაღაცები არ გამახსენდა და ზოგიერთი რამ შემდეგისთვისაც უნდა შემოვინახო ^^

ესეც ჩემი პატაკი მკითხველს, იმის შესახებ , თუ რასა ვიქმ და როგორ ვარ ამ ბოლო დროს 🙂

დაბეჭდილი მოგონებები

მას შემდეგ, რაც რამდენჯერმე წამეშალა კომპიუტერიდან ფოტოები, პანიკური შიში მჭირს დანარჩენი ფოტოების წაშლის, ამიტომ ხშირად ვბეჭდავ ხოლმე საუკეთესოებს და დედაჩემს ვაძლევ შესანახად.

არც რომელიმე სოციალურ ქსელში ატვირთულ ალბომებს ვცემ დიდად პატივს. დავიწყოთ იქიდან რომ ერთ მშვენიერ დღეს შესაძლოა ექაუნთი გაგიუქმდეს და მთელი “საგანძური” დაგეღუპოს, ამიტომ ტკბილი მოგონებების დასაცავად უკეთესი მეთოდი ფოტოების დაბეჭდვა და ალბომებად შენახვაა. მე ასე ვფიქრობ, რაც არ უნდა ძველმოდურად ჟღერდეს ჩემი ეს ახირება.

ყოველთვის მიყვარდა ჩარჩოში ჩასმული სურათებით სავსე კედლები და რა უცნაურიც არ უნდა იყოს, არც ერთი ასეთი ნივთი გვქონია სახლში არასდროს. ჰოდა რაც გადმოვედი, გადავწყვიტე მემოქმედა :

ეს ქეთომ მაჩუქა დაბადების დღეზე და საპატიო ადგილი უჭირავს ჩემს არეულ მაგიდაზე და სიამოვნებით ვუყურებ ხოლმე. ორი ფოტო – 99 დღის ფართზე და დვალთაში, მდინარეზე.

რამდენიმე დღის წინ გადავწყვიტე ჩემი და ყვავას ფოტოები დამებეჭდა, თითო ცალი თითო მოვლენიდან, რაც 7 თვის მანძილზე გადაგვხდენია ერთად და ალბომიც ვიყიდე.


აი ასე გამოიყურება. მხოლოდ ამ ჩარჩოში მოქცეული ვიღაცების სახეები მიშლის ნერვებს და რამით დავფარავ კიდეც. დანარჩენი გენიალურია.

შიგნით პატარა ფურცლები აქვს დატოვებული “ტკბილი მოგონებებისთვის” და უკვე სათანადოდ შევავსე. ერთი სული მაქვს როდის შეივსება 😀

დიახ, დიახ, ხელშესახებ მოგონებებზე კარგი არაფერია.

რა მოხდა 1 წელში

მეორე წელია ბლოგი მაქვს. შესაბამისად მეორე წელია ტრადიციად გადავაქციე ერთი თვით ადრე წლის შეჯამება-ერთი თვით ადრე დაბადების დღემდე. სამაგიეროდ არ ვწერ წლის შემაჯამებელ პოსტებს ახალ წლამდე რამდენიმე დღით ადრე ან გვიან.

2011 წელი 2010ზე უარესიც იყო და უკეთესიც. გააჩნია როგორ შეხედავ მოვლენებს, ან როგორ არიან ქრონოლოგიურად ისინი დალაგებული. ვაღიარებ, წლის დასაწყისი სრული კოშმარი აღმოჩნდა ჩემთვის. არა, არავის ვაბრალებ, ადამიანებს ყველაფერი საკუთარი წინდაუხედაობისა და გაუფრთხილებლობის წყალობით ემართებათ, შესაბამისად შედეგსაც მალე იმკიან ხოლმე. სირთულეები პირად ცხოვრებაში, სირთულეები უნივერსიტეტში, სირთულეები სახლში ,  და რაც მთავარია გამოსავლის არარსებობა რამდენიმე თვის მანძილზე ვიტანე. შემდეგ ექშენზე გადავედი. კერძოდ:

წლის დასაწყისში დაწყებული უბადრუკი სიყვარულობანა ფეხებზე დავიკიდე. როგორ? ჩვეულებრივად . 

სამაგიეროდ, ახალი გენიალური რილეიშენშიფში გავყავი თავი . 

ემოციურად და მისაღწევად პრობლემატური საცხოვრებელი ადგილი ახლით შევცვალე. 

სწავლას მივხედე.

დამატებით ბონუსად ფინანსურად მთლიანად დედაჩემზე დამოკიდებული აღარ ვარ . 

დავიკელი 5 კილო და დავიწყე ვარჯიში – გავაკეთე ის, რაც ძალიან დიდი ხნის წინ უნდა გამეკეთებინა.

ამ ყველაფრის შემდეგ დავრწმუნდი რომ ყველაფერი შემიძლია შევცვალო უკეთესობისკენ, თუ ამას მოვინდომებ. მოვინდომე და შევცვალე კიდეც. თუ 2011  წელს კიდევ ერთხელ გადავავლებ თვალს , თამამად შემიძლია ვთქვა რომ ეს ძალიან კარგი წელი იყო, იმიტომ რომ კარგად დავასრულე .

რაც შეეხება 2012 წელს: თუ დუ ლისტების გაკეთება არ მიყვარს , იმიტომ რომ არ ვიცი რა მოხდება მომდევნო 12 თვის განმავლობაში. უბრალოდ ჩემს ჭკუას, რომელიც კიდევ უფრო მომემატა, სათანადოდ გამოვიყენებ. უფრო მეტს ვიშრომებ, უფრო ბევრს ვისწავლი. უფრო ბევრ რამეს ვისწავლი .ნაკლებად მივცემ უფლებას ნეგატიურ მოვლენებს, სიმშვიდე დამირღვიონ. – ფაქტიურად ესეც თუ დუ ლისტის მსგავსი რაღაც გამოვიდა:)

ერთ თვეში კი ჩემი დაბადების დღეა. ახალი წლის ათვლა და ახალი თავგადასავლები ჩემთვის 23 თებერვლიდან იწყება. ბევრ საჩუქარს გავუკეთებ ჩემს თავს 😀