მოდი ერთად გავაკეთოთ რამე

ამბავი 1

– მოდი ერთად ვიაროთ ინგლისურზე

– მოდი ერთად ვიაროთ ცურვაზე

-მოდი ერთად ვივარჯიშოთ

 

ამბავი 2

-აუ გოგო დღეს ჩემი ბიძაშვილი ჩამოდის და ვერ წამოვალ.

  • უი მაშინ  მეც არ წამოვალ

-გუშინწინ რაღაც კისერი დამეჭიმა და მოდი ხვალ ერთად წავიდეთ ცურვაზე

-აუ დღეს არ გინდა ვარჯიშის ნაცვლად დავლიოთ?

  • კაი მაშინ მეც აღარ ვივარჯიშებ

 

 

ასეთი ამბები არის მილიონი. დაწყებული მათემატიკაზე ერთად სიარულით, დამთავრებული რითიც თქვენ გსურთ. მოკლედ, როცა ერთს ეზარება, მეორეც კარგავს მუღამს ხშირ შემთხვევაში. ჩელენჯები და მოდი ერთად დავიწყოთ-ები არის უხეშად რომ ვთქვათ, მკვდარი მკვდარს ეკიდებოდა ამბავი. ერთი ადამიანი ვერ პოულობს საკმარის მოტივაციას და უხმობს მეორეს რაღაც აქტივობაში ჩასართავად. მერე იწყებენ გაერთიანებული მოტივაციით და რამდენიმე კვირა რაღაც გამოდის.

მაგრამ.  ერთ მშვენიერ დღეს ერთი აცდენს აქტივობას – მეორეს ეკარგება მუღამი და მანდ იწყება, უი, მოდი მაშინ მეც აღარ გავაკეთებ ამას. რატომ აღარ გააკეთებ?

ჩავშალოთ. როცა რაღაცას ვიწყებთ, რისთვის ვიწყებთ? ვიწყებთ ჩვენი თავისთვის. თუ ვსწავლობ ინგლისურს, ამ ინგლისურით უნდა ვილპარაკო მე და არავინ სხვამ და ა.შ. რა წამოწყებაც არ უნდა გვქონდეს, თუ დედა ტერეზად ქცევა არ გადავწყვიტეთ, რა თქმა უნდა ჩვენი თავისთვის წამოვიწყეთ.  და თუ თავს ანებებ, ეს 70% გულისხმობს იმას, რომ შენი მეწყვილეც დაანებებს თავს. იმიტომ, რომ მარტო – აღარ უნდა. მარტო მოსაწყენია. ჰოდა ძალიან ცუდი.

არაფერს არ მოაქვს ისეთი კარგი შედეგი და ეფექტი, როგორც მარტო წამოწყებულ საქმეებს(რა თქმა უნდა ისეთებს, რომელთა განხორციელებაც მარტოც მშვენივრადაა შესაძლებელი) იმიტომ, რომ როცა მიდიხარ დასკვნამდე, რომ არავინ არ გჭირდება შენს წამოწყებაში და მარტოც მშვენივრად გაართმევ თავს, აი მაშინ უკვე ყველაფერი კარგად თუ არა, უკეთესადაა. არავისზე ხარ დამოკიდებული არც ფსიქოლოგიურად (აუ დღეს ვერ წამოვალ, აუ მაშინ მეც არ წამოვალ) არც ფიზიკურად (დღეს მისი მანქანით უნდა წავსულიყავით, მარშრუტკით მეზარება).

და თუ წაკითხვა გეზარებათ და მორალს ბოლო ფრაზაში ეძებთ, დაე: ყველაფერი უნდა აკეთო შენი თავისთვის, და არა მოდი ბევრი დრო მაქვს და ბარემ მეც შემოგიერთდებისთვის.

 

ბრეკეტები

გამარჯობა

დღეს ზუსტად ერთი კვირა გახდა, რაც ბრეკეტები გავიკეთე. რომელთა ჩასმაც ბავშვობიდან მინდოდა, მაგრამ ხან ფული არ ქონდა ჩემს ოჯახს, ხან მე დავხარჯე ბრეკეტებისთვის განკუთვნილი ფული უკვე მოზრდილ ასაკში.

მოკლედ, ფაქტია, ბოლოსდაბოლოს თავი მოვაბი და ახლა რატომ ვწერ ამ პოსტს. ვგიჟდები ბიფორ აფთერებზე და მინდა 2 წელში ჩემი ლამაზი კბილების ფოტო დავდო ამ ბრეკეტებიანი ფოტოს გვერდით:

13823632_1741022982834423_1598038022_n

მგონი საშინელებაა. არა ნამდვილად საშინელებაა და ცოტა აღშფოთებულიც ვარ ხოლმე, როცა მეუბნებიან, რად გინდოდა ბრეკეტები, ვერც გამჩნევდი, რომ ცუდი კბილები გქონდა, კბილებზე რამე გჭირდა და ა.შ. როგორ შეიძლება ასეთი კბილები ვერ შეამჩნიო არ მესმის, ან შესაძლოა გამძაფრებული რეაქცია მაქვს ცუდი კბილების პატრონს, უბრალოდ.

ნუ ფაქტია, 2 წლის შემდეგ ყველა ფოტოში გავიცინებ და არ გავიღიმებ მორცხვად, როგორც ამას ჩემი ფოტოების 99%ზე ვაკეთებდი.

ბრეკეტების გაკეთების პროცესზე:

ვიზიტი ერთ-ერთ სტომატოლოგიურ კლინიკაში.

გავიარე კონსულტაცია ორთოდონტთან, თუმცა მანამდე სატელეფონო კონსულტაციით შემამზადეს, რომ პანორამა გადამეღო ავერსის კლინიკაში. ზოგიერთ კლინიკაში იქვე იღებენ პანორამას. ავერსში 30 ლარი ღირდა. მოკლედ პანორამის გარდა დამჭირდა მხოლოდ კბილების გაწმენდა, სხვა მხრივ, კარიესი, ღრძილების პრობლემები და ა.შ, არაფერი აღმომაჩნდა, რამაც ძალიან გამაბედნიერა (კარიესი არ დაუდგენიათ არც მანამდე, სხვა კლინიკებში ვიზიტისას, ასე რომ მხოლოდ ერთჯერადი დიაგნოზის არ დამიჯერებია. ჯანმრთელობასთან დაკავშირებულ ფაქტებს ვამოწმებ ცხრაჯერ)

ორთოდონტმა დამინიშნა ბრეკეტების გაკეთების დღე და ძლივს მოვითმინე რამდენიმე დღე, ძალიან ვინერვიულე. ამდენი წელი ველოდებოდი ამ დღეს ბოლოსდაბოლოს🙂 ბრეკეტების “ასხმის” პროცესი სრულიად უმტკივნეულოა, უბრალოდ დაახლოებით საათი ან მეტი გრძელდება და ცოტა დამღლელია.

პირველი ეფექტი, როცა პირს ხურავ, საშინელია და მე პირადად კედლებს მივაწყდი სარკის ძებნაში, რომ საკუთარი თვალით დამენახა უცხო სხეულებით გამოტენილი პირი. ძლივს ამოვიღე ხმა, იმდენად დიდი დისკომფორტი შემიქმნა.

აღარაფერს ვამბობ ჭამაზე, კოცნაზე, სიცილზე, ტკივილზე (!). ტკივილი საშინელებაა, მაგრამ ბოლოს იმდენად გამუდმებულად გტკივა, ეჩვევი. მხოლოდ ერთხელ დავლიე გამაყუჩებელი და შემდეგ მივეჩვიე. ამბობენ, რომ 1 კვირის შემდეგ ტკივილი ქრება. ახლა ზუსტად 1 კვირაა გასული და ცოტა კიდევ მტკივა. ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ კბილებზე მექაჩებიან პატარა კაცუნები და გამუდმებით არყევენ.

ცუდი ამბავი – ეტაპობრივად ამოსაღები მექნება სიბრძნის კბილები, რომლებიც არასწორად იზრდება, აწვება უკანა კბილებს და შესაძლოა დააზიანოს, ამიტომ დროზე უნდა ამოიღონ. ეს საკმაოდ რთული საქმეა და მეშინია ძალიან. ცალი ყბით საჭმლის ძლივს ჭამა ვერ არის იოლი ამბავი, მაგრამ არაუშავს.

კარგი ამბავი – მე განსხვავებას კბილების ძველ და ახალ წყობას უკვე ვამჩნევ. და არ მეჩვენება, იმიტომ რომ საგულდაგულოდ მქონდა შესწავლილი ყველა ჩემი ცუდი კბილის ფორმა/ადგილმდებარეობა.

გაგრძელება აუცილებლად იქნება!

და ა.შ

პოსტებს ვეღარ ვწერ. ისეთი ძველმოდური გავხდი, ლამისაა, წამოვაყრანტალე, ბლოგებს ვეღარ ვწერ-მეთქი. ეგ არაფერი, ახლა წარმოვიდგენ რომ ამ პოსტს არავინ წაიკითხავს, ისევე როგორც ჩემს დამწვარ დღიურებში ნაჯღაბნ სისულელეებს და შევუდგები.

რისთვის ვწერ? უბრალოდ მინდა გავიდე 1 წელი, ჩემი ნაწერი წავიკითხო და რამე ვთქვა. თუნდაც დავაშეარო.

აბდაუბდა შეგრძნებებზე უნდა ვწერო.

რამდენიმე დღის წინ ცხელი სავარძელი ვითამაშეთ მეგობრებმა. ძალიან გულახდილი თამაშია, ყოველშემთხვევაში ჩვენ ლამის გულსატკენი კითხვები დავუსვით ერთმანეთს. მაგალითად, კოტეს ვკითხე, რა აღიზიანებდა ჩემში და საჯაროდ მოვისმინე მათზე პასუხები, რომლებზეც პასუხი პრინციპში ისედაც ვიცოდი გულის სიღრმეში, მაგრამ საყვარელი ადამიანისგან მოსმენილი მაინც უცნაურად ჟღერს – აი იცით როგორ? თითქოს შენი ტყავიდან ძვრები და სადღაც კუთხიდან აკვირდები შენს თავს. ეს სარკეში ანარეკლის ყურებას არ გავს. სულ სხვა გრძნობაა და დიდხანს მემახსოვრება ალბათ. ხშირად ვეცდები საკუთარ თავს დავაკვირდე და ვაკონტროლო.

სეირნობა ვისწავლე და შემიყვარდა ძალიან. ამ ბოლო დროს იმდენად ჩქარა ვცხოვრობ, სამსახური, ბავშვი, სახლიდან სამსახურში გავრბივარ და გზაში ვკითხულობ – იმიტომ რომ სხვა დრო დიდად არ მაქვს ამისთვის. მერე უკან გზაზეც ვკითხულობ და ასე გადის დღეები უჩემოდ. ჰოდა გადავწყვიტე, ყურადღებით დავაკვირდე ყველაფერს , რაც ქუჩაში ხდება, ხანდახან წიგნი მოვისროლო და ფეხით ვისეირნო. სხვათაშორის ძალიან სასიამოვნო ყოფილა. მიყრუებულ ქუჩებში შეხვევა, იმ ბარებთან ჩავლა, თავის ერთგული სტუმრები რომ ყავს, რაღაცნაირი შინაურული სული რომ ტრიალებს, თუმცა შენ ფეხიც არ შეგიდგამს. კიდევ ხეების ქვეშ გავლა შემიყვარდა .  კარგა ხანია არ შემინიშნავს როგორ მწვანდება თბილისი, იმის მიუხედავად, რომ ყოველ წელს უფრო ნაკლები ხე რჩება ქალაქში (მილიონ ხეზე მსმენია, დიახ).

პატარ პატარა სიკეთეების ჩადენა დავიწყე – ალბათ ისეთ ადამიანებს ვბაძავ, რომლებზეც ამბობენ, რომ საიმედო მეგობრები არიან. ყოველშემთხვევაში, ჩემი გულისხმიერების ლეველმა ერთიორად აიწია. როგორც კოტე ამბობს, ჩემმა შვილმა გამაკეთილშობილა და ნაწილობრივ ვეთანხმები კიდეც, თუმცა უფრო კოტესთან თანაცხოვრებამ გამომასწორა – 3 წლის მანძილზე რაც კოტეს ვიცნობ, არასდროს მინახავს მასზე უფრო კეთილშობილი, წესიერი და კარგად აღზრდილი ადამიანი და ალბათ ზუსტად ეს ფაქტორი ახშობს ჩემს მრისხანებებს , ბრაზებს, ბოროტებების ჩადენი სურვილებს და კარგი საქმეების ჩადენისკენ მიბიძგებს. არა, არ იფიქროთ, რომ ყველაზე საშინელი ადამიანის პოსტს კითხულობ. უბრალოდ სხვა სიკეთეებთან ერთად გულახდილი ვარ.

ფარხმალის დაყრა მშვენივრად ვიცოდი. ახლა ასხმა ვისწავლე – ეს მეტწილად ჩემი საუკეთესო მეგობრის დამსახურებაა. 23 თებერვალს, როცა დაბადების დღე მომილოცა უზარმაზარი სტატუსით, თქვა, რომ ძალიან ძლიერი ვარ და როცა რაღაც მინდა, აუცილებლად ვასრულებ ამ რაღაცას. მგონი დაახლოებით ასე თქვა. დიდხანს ვიფიქრე, მართლა ასეთი ვიყავი თუ არა და გამახსენდა  მიტოვებული საქმეები და გადადებული დაპირებები. მერე გამახსენდა, უკიდურესი სასოწარკვეთის, უბედურების, შიშის, განადგურების, ჩავარდნების დროს როგორ ვიქცევი: კი, ასეთებიც ხდება, კი, შეცდომებს ვუშვებ, მაგრამ მერე ამ შეცდომებს აუცილებლად ვასწორებ. ნელ ნელა, მაგრამ ვასწორებ.

კიდევ ვისწავლე რაღაცები, მაგრამ არ მახსოვს. მგონი ესეც საკმარისია

 

 

 

წინასადაბადებისდღეო ფიქრები და თავის ტკივილები

ხანდახან ისე მინდა პოსტის ფანჯარა გავხსნა და რამე ყლეობაზე დავწერო, ისე როგორც ადრე ვწერდი. ჰო, ზუსტად ასე, მაგალითად იმაზე, როგორ ვიყიდე 5 კაბა, როგორ წავედი ბლოგერების ექსკურსიაზე, ან როგორ ვჭამე პიცა მეგობრებთან ერთად ორლარიან კაფეში და რამაგარი იყო ეს, მაგრამ არც 5 კაბა მიყიდია, არც ექსკურსიაზე წავსულვარ და არც პიცა მიჭამია დიდი ხანია (არა , ვჭამე, ქუჩაში ნაყიდი ზუსტადაც ორლარიანი პიცა, მაგრამ საშინლად უგემური იყო და ამაზე დაწერა არ ღირს )

სჯობს ისევ ჩემს მოახლოებულ დაბადების დღეზე დავწერო, მით უმეტეს, ასეთი ნოსტალგიები შემიპყრობს ხოლმე ყოველ წელს, ერთი თვით ადრე ჩემს დაბადების დღემდე და თითქმის ყოველ წელს, სადღაც ამ დროს პოსტს ვუწერ საკუთარ თავს, სადაბადებისდღეოდ. არც ეს წელია გამონაკლისი.

წინა წლებისგან განსხვავებით, როცა მაგალითად 2014 წელს დედაჩემი კლინიკაში იწვა და მასთან ვიყავი, ან როცა 2015ში, სახლში მარტო, 2 თვის ბავშვთან ერთად ვატარებდი საკუთარ დაბადების დღეს, მინდა საკუთარ 25-ე დაბადების დღეს შევხვდე გენიალურად, გადასარევად, საინტერესოდ, მხიარულად, განსხვავებულად.

რა ვქნა? გადავიხადო დაბადების დღე, დავპატიჟო მეგობრები, “მეგობრები” და მეგობრებთან გათანაბრებული პირები? ქვეპუნქტად ჩავშლი: სახლში გადავიხადო თუ სადმე ? სახლში არყიანი ჭიქების და ტორტიანი თეფშების რეცხვა მეზარება, სადმე გარეთ კი სათანადოდ ვერ გამოტყვრომის დისკომფორტი მაქვს.  ალბათ მონეტას ავაგდებ, თუ მაინც დავაპირებ დაბადების დღის  ასე გადახდას.  ერთი ნამდვილად ვიცი, სამსახურში ტორტს მივაბრძანებ, როგორც ადეკვატურ თანამშრომელს შეეფერება🙂

იდეა #2: ეს იდეა პრინციპში წლებია მაწუხებს, მაგრამ თავს როდის მოვაბამ კაცმა არ იცის – წავიდე სტრიპტიზ ბარში, იქაც გამოვტყვრე და საბოლოოდ ბოძზე აღმოვჩნდე სტრიპტიზიორის ნაცვლად – არ გამოვა, ამერიკული ფილმის სცენარს კი გაქვს, მაგრამ ალბათ დაცვა გარეთ გამომაგდებს😀

იდეა#3 – დავივიწყო დაბადების დღე, ფეისბუქზე გადავამოწმო, დაჰაიდებული მაქვს თუ არა თარიღი, რომ ვერავინ გამომიჭიროს, ბურიტოსავით გამოვიკეტო სახლში და ფეისბუქზე ბედნიერად დავპოსტო ფემილი ფიქჩა? – ძალიან ინტროვერტული გადაწყვეტილებაა, ასეთი ინტროვერტიც აღარ ვარ (ეს დასკვნა მაშინ გავაკეთე, როცა წინა სამსახურიდან წამოსვლისას გამოსამშვიდობებლად ნამცხვარიც კი მივიტანე :დ)

იდეა#4 ავიღო დეიოფი, მოვკიდო კოტეს ხელი და წავიდეთ ბათუმში, ბევრი ვიხეტიალოთ და დავლიოთ გლინტვეინი და ათასი უბედურება.  კალენდარს ჩავხედე და სამშაბათსაა ჩემი დაბადების დღე, ბათუმში წასასვლელ, ორდღიან დეიოფს ვერ გამოვკრავთ ხელს (ალბათ) ყოველიშემთხვევისთვის, ეს იდეა საკმაოდ რეალურად მეჩვენება.

იდეა#5 , #6 და ა.შ ჯერჯერობით არ მაქვს, ასე რომ შეგიძლიათ დამეხმაროთ და მირჩიოთ ნებისმიერი სისულელე, რაც შეიძლება ჩაიდინო მაშინ, როცა 25 წელს მიუკაკუნებ.

 

06.01.2015

არ ვიცი წაიკითხავ თუ არა ამას ოდესმე, ან ბოლომდე მივიყვან თუ არა პოსტს, თუმცა მაინც ვეცდები, დავწერო.

შარშან, ამ დროს, ანუ 2015 წლის 6 იანვარს, 2.23 წუთზე სულ რამდენიმე წუთის დაბადებული რომ იყავი, შენი თავი გულზე მომატყეპეს და ვერც მივხვდი რა უნდა მეგრძნო, თითქოს ავტომატურად მიხაროდა შენი დაბადება. მაშინ მეგონა, რომ ძალიან მიყვარდი და ძალიან ბედნიერი ვიყავი, მაგრამ მას მერე, რაც ბევრი თვე და აგერ უკვე ერთი წელი გავიდა, ვხვდები რა არარაობა იყო ჩემი გრძნობები მაშინ, როცა გაჩნდი.

ყოველ დღე, რაც უფრო იზრდები, უფრო მეტად მიყვარხარ, მეტად და მეტად ვგიჟდები შენზე და ყოველთვის, როცა გახარებული იცინი, ასე მგონია, ტირილს დავიწყებ ბედნიერებისგან.

უკვე ერთი წლის ხარ ჩემო პატარა ბიჭო, უკვე მთელი 4 ნაბიჯის გადადგმა შეგიძლია და არ მინდასაც კი ბურდღუნებ.

მეკი ვზივარ ხოლმე და იმაზე ვფიქრობ, რას გრძნობ, როცა სათამაშო მანქანების ბორბლებს ატრიალებ, ან ტელევიზორის წინ ცეკვავ და გაუგებარ ფრაზებით გველაპარაკები.

ძალიან მიყვარხარ ჩემო პატარა ბუბლიკო❤ დაბადების დღეს გილოცავ❤

პ.ს: პოსტი ბოლომდე ვერ მივიყვანე🙂

1510878_1660453610891361_8806606024020038990_n

2015

როცა ახალი წელი მოდის, ვიხსენებ ხოლმე გასულ წელს და ვწყვეტ, რამდენად კარგი ან ცუდი იყო. წელსაც, უკვე ორი კვირით ადრე ახალ წლამდე, დავიწყე გახსენება რა მოხდა ამ წელს და ქრონოლოგიურად ჩამოვყვები ყველა მნიშვნელოვან ფაქტს:

giphy

  • 2015 წლის 6 იანვარს ლუკა  დაიბადა – ჩვენი  გენიალური, გადასარევი შვილი
  • 2015 წლის (მგონი)29 აპრილს გადავწყვიტე დაკლება და დავიკელი 25 კილო. 
  • 2015 წლის სხვადასხვა მონაკვეთებში მქონდა უამრავი სხვადასხვა პროექტი, ვისწავლე ბევრი ახალი რამ, ადამიანურ თუ საქმიან ურთიერთობებში.
  • 2015 წლის 15 სექტემბერს მივიღე სამსახურიდან წასვლის გადაწყვეტილება, მანამ, სანამ ახალ სამსახურს ვიპოვნიდი, რაც იყო ყველაზე რისკიანი გადაწყვეტილება და ის ნაბიჯი, რომლის გაბედვაც ყოველთვის მინდოდა.
  • 2015 წლის 3 ნოემბერს ოფიციალური სამუშაო დღე მქონდა ფარმადეპოში, საოცრად კარგ გარემოში და ადამიანებში.
  • 2015 წლის განმავლობაში ყოველდღე ვრწმუნდებოდი, რამდენად კარგი ბიჭი მყავს მე და რამდენად კარგი მამა – ლუკას.
  • 2015 წელს ვისწავლე, როგორ უნდა დავიწყო არაფრისგან, როგორ მივყვე მიზანს თანმიმდევრულად და მივყვე მანამ, სანამ შედეგს არ მივიღებ. ვისწავლე, როგორ ვმართო ჩემი ცხოვრება ისე, რომ ბედნიერად ვიგრძნო თავი.
  • 2015 წელს ვისწავლე ადამიანების სიყვარული. ადამიანებზე ზრუნვა და ვფიქრობ ამაში ჩემი შვილის დაბადებას და დედაჩემის დაღუპვას ერთნაირად მიუღძვის წვლილი.
  • 2015 წელს (მგონი 13ან 14 აპრილს) ავიღე მართვის მოწმობა, რომელსაც #ცხრაწელი ვიღებდი
  • 2015 წელს არც ჩემი ჰობები დამვიწყებია: ვკერავდი, ვძერწავდი და ინგრესის თამაშიც დავიწყე , რაც 2015 წლის შეჯამებაში აუცილებლად უნდა მომეხსენიებია
  • 2015 წელს გავიცანი კარგი ახალი ადამიანებიც

და როცა ახალ წლამდე სულ რამდენიმე საათია და საჩუქრების შეფუთვას მოვრჩი ჩემი ოჯახისთვის, გული მომეწურა, ისე მინდა, მალე ჩავიდეთ მე და კოტე სოფელში, სადაც აფართხალებული ბუბლიკი გველოდება და ერთად შევხვდეთ ახალ წელს, რომელიც ასეთი ბედნიერი და სიყვარულით სავსე არასდროს ყოფილა.

ბედნიერ ახალ წელს გისურვებთ ^_^

ლუკა

როცა ორსულად ვიყავი, უამრავი გეგმა შევიმუშავე წინასწარ, რა მეთოდით გავზრდიდი ბავშვს და ა.შ. ყველა დედა ფიქრობს ალბათ ამაზე, მაგრამ წინასწარ შემუშავებული ყველაზე გენიალური გეგმაც კი ფეილდება, როცა ბავშვი ჩნდება – არავინ არ იცის, რა როგორ იმუშავებს.

ლუკას ყველაზე “რთული” ხანა დაეწყო – ყველაფერი აინტერესებს, ყველაფერთან მიხოხავს, ყველაფერზე ძვრება და უნდა გაიგოს ყველაფერი სამყაროზე, სადაც ცხოვრობს.

მე კი საკუთარი ბავშვობიდან ბევრი არაფერი მახსოვს, მაგრამ ორი დეტალი განსაკუთრებით უ: როგორ მოდიოდა დედა ან ბებია და ცივი იატაკიდან “მხსნიდნენ” და კიდევ, როგორ მონდომებით მარიდებდნენ დენის წყაროებს. ალბათ ტრადიციულად მიშლიდნენ სახლში არსებულ ნივთებთან მიკარებასაც და უამრავ რამეს, რაც არ მახსოვს.   მოგვიანებით ამან ის შედეგი მოიტანა, რომ, როგორც კი მარტო ვრჩებოდი, ყველაფერს ვანადგურებდი, რაც ხელში მომხვდებოდა. ავძვერი აკრძალულ კარადაზე და გადმოვაყირავე, დავშალე “ვენტილატორი” და კიდევ ვინ იცის, რა გავაფუჭე.

ლუკასთან დაკავშირებით გადავწყვიტე, სხვანაირად მოვიქცე. ჰოდა საღამოობით, შაბათ-კვირას, მე და ჩემი შვილი ერთად ვსხედვართ იატაკზე, ტელევიზორის წინ.  ერთად ვძვრებით უჯრებში და ვათვალიერებთ, რა იმალება უჯრებში. ერთად ვთამაშობთ ინტერნეტის კაბელებით და  ლუკას სათამაშოებიც ერთობლივი ძალებით დაფრინავს ოთახში.  მინდა ლუკამ ბავშვობის ყველა სიკეთით ისარგებლოს და როცა ვუყურებ, როგორ შემომცინის იატაკიდან, აფორთხებული, ვხვდები, რომ სწორად ვიქცევი.  ვგრძნობ, როგორ ითავისებს თითოეულ ნივთს, როგორ სწავლობს, როგორ მოექცეს მათ, როგორ გამოიყენოს. მინდა, იმ ასაკისთვის, როცა უკვე რეალურად შეძლებს გარემოს აღქმას და ნივთებით სარგებლობას, ყველაფერს იცნობდეს, არაფერი იყოს მისთვის აკრძალული.

სხვათაშორის,  ოჯახში ჯერ არაფერი გატეხილა, დაზიანებულა და გაფუჭებულა.  მათ შორის, არც ლუკა, მიუხედავად იმისა, რომ არ დავყვები უკან, გული არ მისკდება მის ყოველ ნაბიჯზე და როცა იქცევა, გულგახეთქილი არ მივრბივარ. ტირილის ნაცვლად ჩემი შვილი წაქცევისას იცინის. რატომ? იმიტომ, რომ მე ვიცინი.  როცა ოთახიდან მოსაწევად გავდივარ და ვბრუნდები, ოთახი თავდაყირა არ მხვდება. რატომ? იმიტომ, რომ ლუკასთვის უკვე ყველაფერი ნაცნობია, მაგიდაც, სკამიც, სათამაშოებიც, თაროებიც და კარადებიც და მათთან თამაშიც იცის.

ვაკვირდები ლუკას და ვხვდები, რომ მთავარია, მას ვენდო. ვენდო ჯერ კიდევ იმ ასაკიდან, ამ სიტყვის გააზრებაც რომ არ შეუძლია. მჯეროდეს, რომ წამოდგომას თავისით, ხელის მიშველების გარეშეც შეძლებს. დაცემასაც ხელის შეშველების გარეშე გაუმკლავდება. მთავარია, მივცე საშუალება, ზუსტად ახლა დატესტოს თავის შესაძლებლობები , მოერგოს თავის სხეულს და გონებას. როცა გავლას ცდილობს და ჩემს ხელს იშორებს, მეცინება – მე პატარა ადამიანს ვზრდი, რომელსაც უკვე საკუთარი სამყარო აქვს.