როცა პირველად მივედი, 56 კილო ვიყავი, 89 – 66- 93 პარამეტრებით. არც ესაა ურიგო, დიეტის მერე ჩამოვედი ამ პარამეტრებზე, მანამდე კი შიშით არც ვიწონებოდი არც ვიზომებოდი, გული რომ არ გამხეთქვოდა. საგანგაშო წონა არ მქონია არასდროს მაგრამ სასწორზე შედგომის შიში მკლავდა სულ. როგორც წესი იმაზე მეტი ვიყავი , ვიდრე წარმომედგინა ხოლმე.

ვარჯიშის დაწყებიდან ორ კვირაში შუალედური გაზომვა მქონდა, მალევე შემიმცირდა გარშემოწერილობები დაახლოებით 2-2 სანტიმეტრით, მაგრამ თვის ბოლომდე მოვიცადე, ნაადრევი შედეგების დადებისგან. ჩემი ამჟამინდელი პარამეტრები კი არის : 85-60-88. ვქრები

ვარჯიშს რა თქმა უნდა, ვაგრძელებ და დიდი იმედი მაქვს, არასდროს შევწყვეტ. ჩემი კლებაც, ბუნებრივია სამუდამო არაა და სასურველი ფორმების მიღწევის შემდეგ უბრალოდ მათ შენარჩუნებას ვეცდები

ეს ერთ-ერთი ვარჯიშისას გადამიღო მეგობარმა. ფეხების მონაცვლეობით აწევ-დაწევას ვახორციელებ.

ვარჯიშის პარალელურად კანის გამამკვრივებელ კრემს ვისვამ, ცელულიტის, სტრიების და მისთანების საწინააღმდეგოდ და მშვენიერი შედეგი აქვს. ჩემი პოსტი ტელემარკეტის ტრენაჟორებით გაბედნიერებული მომხმარებლების აჟიტირებულ მონაყოლს გავს მგონი, მაგრამ, რატომ არ უნდა მიხაროდეს? ძალიან ბედნიერი ვარ, დიახ.

დიდხანს ვფიქრობდი დამედო თუ არა ეს after & before ფოტო ბლოგზე, მრცხვენოდა ცოტა და ბოლოს აჰა, გადავწყვიტე. თქვენ თვითონ ნახეთ განსხვავებები. ყველაზე ცუდი ის იყო, რომ ზაფხულზე, როცა ეს ფოტოები და მანამდე, როცა ამის მსგავსი არაერთი ფოტო გადაღებულა, სრულიადაც არ მიმაჩნდა ტრაგედიად თუ ტანსაცმელი დიდად არ მიხდებოდა. მხოლოდ შემოდგომით ჩამერთო სიგნალიზაცია- რატომ არ უნდა გავხდე უკეთესი! 

ხვალიდან შევიფუთები პარკში და ისე განვაგრძობ ვარჯიშს-მეტი ეფექტისთვის. მისურვეთ წარმატებები ^_^

ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა რომ ჩამოთვლილი სირცხვილებიდან უმეტესობა პოსტისთვის გახსენებულ/გამოგონილი გახლდათ . თითქოს ზოგადსაკაცობრიო პრობლემებით მხოლოდ ახლა დაინტერესდნენ. რატომღაც ყველას ახლა შერცხვა არსებული და გადაუჭრელი პრობლემების.

კიდევ, მივხვდი, რომ მთავარია, პოსტებში მკითხველებს, საზოგადოებას დაანახო, რამდენი რამე “გიტყდება მათ გამო, თავაწეული ვერ დადიხარ, იმიტომ, რომ ამდენი გოიმი და ჩამორჩენილი დადის ქვეყნად..

კიდევ მივხვდი, რომ მსგავს თამაშში ვინც არ უნდა ჩააბა, ყველა ერთსა და იმავეზე-საყოველთაო სირცხვილზე, განუვითარებელ ხალხზე მიუთითებს ცხვირაწეული და კდემისა და წესიერების მანტიას მოისხამს.. ფაქტია, ჩვენ ერთმანეთის გვრცხვენია, ძვირფასო მოქალაქეებო.

უცნაურია, თუ ჩვენ ამდენი რამის გვრცხვენია, თუკი მე ვცდები და მეხსიერების ღრმა ხვეულები ზემოთხსენებულთ მხოლოდ პოსტში პუნქტებად ჩამოსაწერი ბრტყელ-ბრტყელი სიტყვებისთვის არ ამოუქექავთ, იმ ხნის განმავლობაში, რაც სირცხვილით ვკვდებით, უკეთესობისკენ მაინც უნდა შეცვლილიყო… რამე.

რაც შემეხება მე:

შიშვლად სიარულის მრცხვენია.

ჩემს მოშიშვლებულ მკერდზე მოშტერებული ხარბი მზერის მრცხვენია.

ქუჩაში ნაგვის დაგდების მრცხვენია სხვის დასანახად.

როცა ტყუილში მიჭერენ მაშინ მრცხვენია.

როცა სისულელეს წამოვროშავ, მაშინ მრცხვენია.

დღემდე მრცხვენია შეყვარებულის სახლში მისვლისას მშობლებთან მისალმების.

სემინარის არცოდნის მრცხვენია.

საგნები რომ შემეტენა , მრცხვენია. (არ ვიმჩნევ, მაგრამ გულის სიღრმეში)

და ა.შ.. ჩემი წვრილმანი სირცხვილებით, მარად თქვენი ანნა.

P.S

ვტაგავ თემუჩინს, ნათიას, და დანარჩენებს, ვისაც გინდათ თქვენი ნამდვილი სირცხვილები საჯარო განსჯის საგანი გახადოთ

ახლა არის დრო, როცა იგივე სიტყვა, წოდებით ფორმაში,  კომპლიმენტია ქალისთვის და თუ ამ სიტყვას პაატარა ზედსართავს-მაგარს დავამატებ, ეს უკვე უდიდესი კომპლიმენტია- ბრავო, შენ მაგარი ნაშა ხარ !

როგორც წესი, ქალები ერთმანეთის მიმართ ამ კომპლიმენტს ხშირ შემთხვევაში სრულიად დაუმსახურებლად არიგებენ/ვარიგებთ. ახლა მაინტერესებს კაცების მოსაზრება:

როგორ უნდა იყოს მაგარი ნაშა, ან უბრალოდ ნაშა ? :დ

მე- თვალები მიფართოვდება და უკმაყოფილოდ ვიწყებ სოციალური მედიის “რაობის” ახსნას და სოც.ქსელების ჩამოთვლას.

დამსაქმებელი-რამდენ ბლოგერს იცნობ?

მე-ძალიან ბევრს. ვინმე კონკრეტული “სახეები გაინტერესებთ?

დამსაქმებელი-არა, მაინც არ ვიცნობ მე არავის; ბლოგზე რამდენი კომენტარი გაქვს პოსტზე? ბლოგის ფან ფეიჯი გაქვს?

მე-ვცდილობ ავუხსნა, რომ კომენტარების რაოდენობა პოსტის აქტუალური შინაარსითაა გამოწვეული და საშუალო არითმეტიკული ამ დროს არ ჭრის.

დამსაქმებელი-რას გვირჩევ, ბლოგი ბლოგსპოტზე გავაკეთოთ თუ ვორდპრესზე? ge-დომენი გვინდა?

მე-სრულიად ობიექტურად ვორდპრესის ძრავიან და ge-დომენიან ბლოგს ვურჩევ.

დამსაქმებელი-კომპანიის ფან-ფეიჯს რა გზებით მოუპოვებდი ლაიქებს?

მე-ლაიქების მოპოვება საინტერესო კონტენტის ფეიჯზე დადება-გავრცელებით ხდება. მსხვილ კომპანიებს შეუძლიათ განათავსონ რეკლამა ფეისბუქზე… “საკმარისია”- მაწყვეტინებს.

დამსაქმებელი-ვთქვათ ორი ერთი და იმავე პროდუქტის მწარმოებელი კომპანიაში მუშაობის პერსპექტივა გაქვს. ერთში, რომელშიც მუშაობ, დაბალი ხელფასი გაქვს, მეორე კი მაღალს გთავაზობს. რას იზამ?

მე-ხელფასს ავირჩევ.

დამსაქმებელი ფრიად უკმაყოფილოდ – იცი, თანამშრომელმა კომპანიის განვითარებაზე უნდა იზრუნოს პირველ რიგში, აბა რა წესია, მაღალ ხელფასზე გაცვალოს სამსახური?

მე, ფრიად აღშფოთებული- თქვენ რა გგონიათ, დღეს ხალხი კომპანიების განვითარებაზე ზრუნავს და იმის მიხედვით იცვლის სამსახურს, აქაოდა ბევრი კომპანია გავაუმჯობესოო, თუ საკუთარი პირობების გასაუმჯობესებლად?

დამსაქმებელი-მმმ, ეს სულ სხვა შემთხვევაა, ჩვენთან თანამშრომლები კომპანიაზე ზრუნავენ.. რაც შეეხება ხელფასს და სამუშაო გრაფიკს: დილის ათის ნახევრიდან საღამოს 6მდე, ერთსაათიანი შესვენებით. შესაძლოა ზოგჯერ უფრო დიდ ხანს დარჩენა მოგიწიოს. კომპანიებთან მოლაპარაკების გამართვა შეგიძლია? სწავლა ხელს ხომ არ შეგიშლის? იცოდე, დაგვიანებაში ხელფასი დაგექვითება. ჩვენ არც ისე დიდი ხანია ვმოღვაწეობთ და ამიტომ ვცდილობთ მინიმალური დანახარჯი ვიქონიოთ, ამიტომ დაბალი ხელფასებია. 250 ლარი, პლიუს ბონუსები.

მე-კარგი, მოვიფიქრებ, ნახვამდის.

როგორც უკვე მოგახსენეთ, ვაკანსია სოციალური ქსელების კოორდინატორობას შეეხებოდა, გასაუბრება კი , გუმანით მივხვდი რომ საშინლად არაპროფესიონალ და უხეშად რომ ვთქვა, უვიც ადამიანთან მომიწია. ბევრს არ გავაგრძელებ, უბრალოდ მართლა მაინტერესებს, როგორ მიმდინარეობს გასაუბრება ნორმალური კომპანიების წარმომადგენლებსა და შესარჩევ კანდიდატებს შორის?

მიყვარს დილა, მიუხედავად იმისა, რომ გაღვიძებისას მთელ სხეულში ტკივილი დამივლის ხოლმე, გეგონება კომიდან ეს-ესაა გამოვედი.
თვალები ჯერ არ გამიხელია, ისე მესმის სამზარეულოდან ტაფის იატაკზე დახეთქების, ან ჭიქების ლეწვის ხმა. აი თურმე ვის დავემსგავსე. ჯერ დილის 9 საათია და დედაჩემმა უკვე მოასწრო ქათმის შეწვა, ხაჭაპურის გამოცხობა, ან სულაც, ტოლმის გაკეთება. ერთი კვირა ჭამის მეტს არაფერს გავაკეთებ, გადაწყვეტილია.
ადგომას არ ვჩქარობ, სახლი დალაგებულია. ლეპტოპს მივათრევ საწოლში და ყურსასმენებს ვირგებ ნახევრად, ცალ ყურზე: დედაჩემის რეპლიკები რომ არ გამომრჩეს. გუმანით გრძნობს როდის ვიწყებ მუსიკის მოსმენას და მომენტალურად მითრევს დიალოგში.

ჩემი ყველა დილა მიყვარს. მიუხედავად იმისა, რომ გაღვიძებისას მთელ სხეულში ტკივილი დამივლის ხოლმე და გეგონება კომიდან ეს-ესაა გამოვედი.

როცა გაზაფხულდება, დილით, მზის ამოსვლამდე გავიღვიძებ, გავალ აივანზე და თვალებდახუჭული, წარმოდგენაში დავინახავ როგორ ამოდის ჩემი აივნის წინ არსებული უზარმაზარი შენობის უკნიდან მზე